02/02/2026
💔
In april 2023 kregen we het donkerste nieuws dat je kunt krijgen:
mijn moeder was ongeneeslijk ziek.
Bovenop een andere ongeneeslijke ziekte
die al langer met haar meeliep.
Toen werd ons verteld dat ze nog maar enkele maanden had.
Maar die extra tijd, die wij niet verwacht hadden, kwam tóch.
En hoe waardevol die extra tijd ook was,
ze kwam niet zonder zwaarte.
We zagen haar achteruitgaan.
Langzaam. Soms pijnlijk. Soms moeilijk om te zien.
En op een bepaalde manier hadden we al afscheid genomen,
lang voordat dit moment daar was.
In de tijd dat ik zelf ziek werd,
kon zij niet de moeder voor mij zijn zoals ik had gehoopt of misschien nodig had.
De rollen draaiden om.
Ik werd degene die droeg,
terwijl zij steeds meer losliet.
En toch heeft juist die onverwachte tijd mij iets teruggegeven.
Niet wat ik vooraf had gewenst,
maar wat ik achteraf nodig bleek te hebben:
tijd om te helen. Tijd om, na alles wat mij en ons overkwam, weer een beetje uitgedeukt te raken.
Deze extra tijd was niet alleen maar uitstel.
Het was tijd met betekenis.
Tijd waarin zij er nog was, op haar manier.
Ik kan natuurlijk verdrietig zijn over dit proces,
maar ik wil vooral benoemen waar ik dankbaar voor ben.
Voor de tijd die we niet verwacht hadden
en die, hoe ingewikkeld ook, iets heeft achtergelaten.
En toch moest dat onvermijdelijke moment komen.
Een punt waarop het steeds moeilijker werd
om mijn moeder te herinneren
zoals zij zelf graag herinnerd had willen worden.
Daar klamp ik mij aan vast.
Want mijn moeder maakte het verschil.
Toen ik in de puberteit
in de knoop raakte met mezelf,
tilde zij mij op.
Zonder oordeel.
Ze droeg me,
tot ik het zelf weer kon.
Zij liet mij zien
dat het niet gaat om hoe je eruitziet,
maar om wie je bent.
Om je innerlijk.
Om je uitstraling.
Eigenlijk zei zij dat
met elke kamer die zij binnenliep:
Hallo… wat fijn dat ik er ben!
En zo was het ook.
Fijn dat jij er was, mam.
🫶🏻
