23/07/2026
Je traint voor het moment waarop alles verandert.
Een ultra is nooit alleen een wedstrijd tegen de klok.
De Eiger Ultra Trail begon precies zoals ik had gehoopt. Een rustig ritme, controle, focus op ademhaling, vorm en techniek.
De beklimmingen voelden sterk. Op het hoogste punt, de Faulhorn liep ik bij de eerste 70 van het veld.
Alles leek samen te vallen. Tot het moment waarop dat niet meer zo was.
Na 32 km, net voorbij Egg veranderde één gladde trede alles. Ik verlies controle, een harde val, bloed stroomt langs mijn gezicht.
Ik voel geen pijn, maar wat is er gebeurt?? medische hulp is onderweg.
Dan de vraag: kan ik nog verder?
Op dat moment telt niet meer wat er op papier stond. Geen schema, geen voorspelling, geen doeltempo, geen voedingsplan of strategie.
Dan blijft alleen over wat je hebt opgebouwd.
Niet alleen de kilometers.
De hoogtemeters.
En de krachttraining.
Maar de gewoonte om door te gaan wanneer het moeilijk wordt.
Want trainen doe je niet alleen op de dagen dat alles goed voelt.
Je traint wanneer je moe bent.
Wanneer je liever overslaat.
Wanneer je toch die gewichten oppakt.
Wanneer je doorgaat terwijl niemand kijkt.
Niet omdat je nooit tegenslag krijgt. Maar omdat je leert hoe je ermee omgaat.
Een paar hechtingen in mijn oor, diep adem halen en voelen, kan dit?
“You look like sh*t,man!” schreeuwt iemand die langs rent. Hij had gelijk.
Na de val moest het doel veranderen naar veilig de finish halen. Stap voor stap, opnieuw vertrouwen vinden, en blijven bewegen.
Blijven bewegen werd het mantra.
21 kilometer later stond ik alsnog bij de finish.
Niet omdat het makkelijk was.
Maar omdat voorbereiding niet alleen gaat over sterker worden.
Het gaat over weerbaar worden.
Dat is de echte ultra mindset.
In sport.
In werk.
In het leven.
Je traint niet om nooit te vallen. Je traint zodat je weet wat je doet als je valt.
EigerUltraTrail MudSweatTrails Grindelwald Tourism
Many thanks to the organisation, the medic crew and all volunteers.
