11/06/2026
Ik dacht er laatst over na waarom ik dit werk doe. Een grote reden is dat ik stiekem bang ben om dingen kwijt te raken. Ik heb 100 notities van 1 project, alles wat me fascineert maak ik foto's van, ik maak kunst met aardepigment van plaatsen waar ik was. Vastleggen en bewaren. Mijn vader stond vroeger achter de camera; hij was overal bij, maar staat er zelf toch echt te weinig op, vind ik. Die puzzelstukjes mis ik nu. Juist daarom geloof ik zo in het vastleggen van normale dagen én grote feesten zoals ze écht waren.
En over 'écht' gesproken: ik dook laatst in een interessant psychologisch onderzoek naar wat ongefilterde, documentaire foto’s met kids doen. Wat blijkt?
Foto's met rommelig haar, snottebellen of pure chaos geven het zelfvertrouwen van een kind een gigantische boost. Het vertelt ze: je hoort erbij, precies zoals je bent. Geen gemaakte, perfecte standaard. Kinderen die opgroeien met échte beelden leggen sneller verbanden met de echte wereld, snappen emoties beter en voelen zich veiliger.
En de ultieme uitsmijter: als kinderen zelf een camera krijgen om hun leven te documenteren, voelen ze zich sneller gehoord en staan ze later actiever in de maatschappij. Ik had hier serieus mijn eindscriptie over kunnen schrijven toen ik nog studeerde, machtig interessant!
Die rommelige ochtenden of je buiten de lijntjes kleuren bruiloft zijn dus niet alleen geweldig voor later, maar nu al goud waard voor hoe je kids opgroeien.
fotootje van tiener mij met m'n eerste spiegelreflex camera in m'n fancy tasje.. alles hah! ;)
