http://judithbotafscheidsfotografie.nl/

Judith In Verbinding, Groenlo (2026)

15/05/2026

Afscheid is en blijft een mooi en waardevol onderdeel van mijn werk.

Daar waar afscheid en liefde zo samen komen.
Daar waar de verbondenheid zo voelbaar is.

Afscheid in beeld, liefde in herinnering 🤍

www.judithbotafscheidsfotogragfie.nl

11/05/2026

Niet een nieuwe richting, maar een verdieping van wat ik al deed

Tijdens een mooi en diepgaand gesprek over mijn fotografie werd mij gevraagd waarom ik zo graag verbondenheid vastleg. Waarom dat voor mij zó belangrijk is.

Die vraag bleef hangen en zette me aan het denken.

Want wat ik doe, is eigenlijk altijd hetzelfde geweest. Privé én in mijn Afscheidsfotografie.
Het vastleggen van wat er tussen mensen gebeurt.

De liefde.
De aandacht.
Het samenzijn.
En alle emoties die daarbij voelbaar mogen zijn.

Dat wat je later weer wilt kunnen herinneren en voelen.

Afscheidsfotografie blijft daarin een heel belangrijk onderdeel van mijn werk. Iets wat ik met veel aandacht, zorg en liefde blijf doen.

Maar ik realiseerde me ook dat diezelfde verbondenheid er op zoveel meer momenten is die het waard zijn om vast te leggen.

Onlangs werd ik gevraagd om een bruiloft vast te leggen, juist vanwege mijn manier van werken. Puur, zonder regie en werkend op de achtergrond.

Dat voelde kloppend.

Het maakte me enthousiast en bewust van iets wat er eigenlijk al was.

Daarom ga ik mijn werk verbreden. Niet als verandering van richting, maar als een verdieping van wat ik al deed.

Documentaire fotografie van echte momenten.
Van afscheid tot bruiloft, en alles daartussen.

Altijd met dezelfde rust en aandacht.
Altijd zoals het echt was.

🤍 Judith – In Verbinding

03/04/2026

“Wat als je dit gesprek niet hoeft te voeren in een moeilijke week?”

Soms komt de vraag naar een uitvaartfotograaf op een moment dat er al zóveel geregeld moet worden. Midden in het organiseren, midden in het verdriet. Dan is er weinig ruimte om rustig stil te staan bij wat je eigenlijk wilt en wie daarbij past.

Wat ik merk, is dat het juist waardevol kan zijn om daar eerder eens over na te denken. Net zoals veel mensen al een voorgesprek hebben met een uitvaartverzorger, kan dat ook met mij als uitvaartfotograaf.

In zo’n gesprek is er alle tijd en rust om al je vragen te stellen en onzekerheden weg te nemen:
– te ontdekken wat uitvaartfotografie precies inhoudt
– te voelen of iemand bij je past
– vragen te stellen die misschien later niet meer in je opkomen
– en vooral: om een keuze te maken zonder tijdsdruk

Het is geen zwaar of beladen gesprek maar meer een open en rustig kennismaken. Zonder verplichtingen.

Voor mij persoonlijk zijn dit bijzondere gesprekken. Omdat er ruimte is voor echte aandacht, voor verhalen, en voor wat iemand belangrijk vindt om later vast te laten leggen.

Ik ben benieuwd hoe jij hiernaar kijkt.

Zou jij het fijn vinden om zo’n gesprek vooraf te hebben, of voelt het juist als iets voor later?

https://judithbotafscheidsfotografie.nl

20/02/2026

Begraven op het strand

Een begraafplaats.
Pal aan zee.
Zonder verharde weg ernaartoe.

Begin deze maand ontdekte ik deze plek tijdens mijn vakantie. Het kerkhof van Cofete. Direct aan het strand, omringd door een muur die het oprukkende duinzand tegenhoudt.

Eenvoudige houten kruizen. Soms met een naam.
Zwarte stenen, half bedolven onder het zand.
Hier en daar een bosje kunstbloemen dat voorzichtig wat kleur toevoegt.

De golven hoor je altijd.
De zon is fel.
De bergen liggen ruig en stil achter het strand.

Om er te komen rijd je over een lange, onverharde weg. Afgelegen. Slechts een paar huizen vormen samen het oorspronkelijke dorpje.

Ik vroeg me af hoe een begraafplaats hier terecht is gekomen.

Het kerkhof werd begin 19e eeuw aangelegd, omdat de tocht naar Pájara te lang en te zwaar was. Het werd de laatste rustplaats van lokale herders. In 1956 vond hier de laatste begrafenis plaats.

Waarom dit me raakt?

Omdat mijn fascinatie voor dit soort plekken verbonden is met wat ik al jaren voel.
Sinds ik begon als verpleegkundige heb ik ‘iets’ met de laatste levensfase en de dood. Voor mij hoort de dood bij het leven. Het zijn momenten van nabijheid. Van zachtheid. Van betekenis kunnen zijn, soms zonder woorden.

Naast mensen en hun familie mogen staan in die laatste fase heeft mij gevormd. Het bracht verdriet en pijn, maar ook diepe liefde en verbondenheid. Mede daarom deed ik vrijwilligerswerk in een hospice. Tot ik besloot volledig voor de Afscheidsfotografie te gaan.

Om vast te leggen wat vaak niet in woorden te vangen is.
Tijdens de laatste levensfase.
En bij het definitieve afscheid.

Als Afscheidsfotograaf wordt er meer van mij gevraagd dan technische kwaliteit.

Ik breng mezelf mee als mens.
Ik voel aan wat passend is en wat niet.
Ik weet wanneer ik zichtbaar kan zijn en wanneer ik beter even uit zicht kan verdwijnen.

Op het juiste moment op de juiste plek.
Zonder te verstoren.

Maar wél van betekenis.

12/02/2026

Een uitvaart in een kas?

Ja. Ieder mens is uniek, en zo ook ieder afscheid.

Het is winter. Koud buiten.
De familie is al vroeg aanwezig en brengt hun dierbare naar de kas.
Nog even samen, voordat alle genodigden komen.

Om de kist zit een bloemenband.
Nu nog leeg, straks gevuld met de bloemen van iedereen die aanwezig zal zijn.
Vlak voor het afscheid begint, komt het zonnetje door.
Het voelt meteen warm. Alsof alle bloemen ineens meer kleur krijgen.

Er wordt gesproken.
Er komen vele foto’s voorbij.
Er wordt gelachen en gehuild.
Een toast wordt uitgebracht.
Ook een glas champagne op de kist.

Van dit afscheid wil de familie ook foto’s.
Net als van al die andere momenten in het leven die zojuist voorbij kwamen.
Ook naar deze foto’s zullen ze later kijken.
Ze zullen zien dat het zonnetje scheen en de warmte weer voelen.
Ze zullen zien wie er een arm om hen heen sloeg
en opnieuw de troost en verbondenheid ervaren.

Dat is wat foto’s van een afscheid kunnen doen.
Ze brengen je terug naar dat moment.
Niet alleen naar het gemis, maar ook naar de warmte en de troost.
Ze kunnen een gesprek op gang brengen en helpen herinneren.

28/01/2026

Wat is het mooi!

Vandaag is de dag dat ik de albums van het afscheid persoonlijk naar de familie breng.
We zitten aan tafel. Ik leg het album voor ze neer.
Het eerste wat mevrouw zegt:
“Wat is het mooi, die kan ik gewoon op mijn tafeltje naast de bank leggen.”

Het album heeft een omslag van zacht, donkerblauw fluweel met een zonnige foto met bloemen.
Hun eigen mooie, bewuste en persoonlijke keuze.
Geen logo of verwijzing naar mijn bedrijf op de omslag. Hun verhaal, hun afscheid.
Het zou ook een ‘gewoon’ familiealbum kunnen zijn.

Samen kijken we de foto’s. De gedachten gaan terug. Oh, die is mooi en die. Weet je nog.....
Dat roept gemengde gevoelens op. Een lach en een traan.
Verdriet om het gemis, maar ook blijdschap.
Blij met de beslissing die ze, na twijfel, genomen hebben: foto’s laten maken van het afscheid.
Blij met de zichtbare herinneringen aan momenten die zo
dierbaar en belangrijk voor hen zijn. Aan momenten die die dag aan hen voorbij zijn gegaan.

Het album ligt weer dicht voor ons op tafel. Het nodigt uit om te praten.
Over die dag. Over alles wat er was.

Ondertussen aait een hand over het zachte fluweel.

Mijn werk zit erop. Ik neem afscheid en verlaat het huis met de gedachte en het gevoel dat ik het mooiste werk van de wereld heb.

20/01/2026

Onzichtbaar?

Een week na de uitvaart zit ik bij de familie om de details voor het album te bespreken.
“Ik heb je niet gezien, behalve die ene keer na het afscheid dat je mij even iets vroeg.”
Ik hoor de verbazing in haar stem.

Ben ik onzichtbaar? Nee, zeker niet.
Ik ben een paar extra ogen die kijken en vastleggen.
Sterker nog, soms sta ik juist vol in het zicht om voor de familie die mooie, liefdevolle momenten te kunnen vastleggen. Momenten waarvan zij vooraf hebben aangegeven dat ze belangrijk voor hen zijn. En toch… ze ‘zien’ mij niet.

Nabestaanden zijn niet met mij bezig.
Zij zijn bezig met het besef dat deze dag écht het definitieve afscheid is.
Met elkaar.
Met het zoeken naar steun en troost in hun gedeelde verdriet.
Met herinneringen, gedachten en emoties.
Ze worden als het ware geleefd die dag.

Daarom voelt mijn aanwezigheid niet als een inbreuk.
Vanzelfsprekend doe ik wel alles wat ik kan om zo min mogelijk op te vallen.
Door mij vooraf te verdiepen in de inhoud van het afscheid.
Door de locatie te kennen: waar kan ik staan, waar kan ik lopen, hoe is de indeling?
Door tijdens het kennismakingsgesprek te luisteren naar wat voor de familie belangrijk is.
Door mijn camera op stil te zetten en geen gebruik te maken van flits.

Ik ben benieuwd:
Heb jij wel eens een uitvaart bijgewoond waar een fotograaf aanwezig was?
Hoe voelde dat voor jou?
Ik lees graag je gedachten of ervaringen hieronder 🤍

15/01/2026

De dag voor de uitvaart

Voor de uitvaart ging ik naar de familie toe.
Om kennis te maken.
Om te luisteren.
Om te voelen wie zij zijn en wat voor hen belangrijk is.

We spraken over hun wensen en verwachtingen.
De camera blijft nog even in mijn tas.

Na een warm gesprek stel ik voorzichtig voor
om in alle rust wat foto’s te maken.

Mevrouw is thuis opgebaard.
Met zoveel liefde en aandacht.
Kleine details. Persoonlijke keuzes.
Niets is toevallig.

Daar zit een gedachte achter.
Een gevoel.
Een laatste zorg.

Afscheidsfotografie hoeft niet alleen te gaan over de dag zelf maar ook over wat daaraan voorafgaat.

Wil je meer weten, heb je vragen? Dat begrijp ik en daarom ga ik graag met je in gesprek. Zonder enige verplichting maar om eventuele twijfels, vragen of belemmeringen weg te kunnen nemen.

Foto is geplaatst met toestemming van de familie

03/12/2025

Een fotograaf… bij een afscheid?
Dat voelt zó intiem.
Ik weet niet of ik dat wil?

Denk jij dat ook wel eens?

Een heel begrijpelijke gedachte.
Want afscheid nemen doe je in alle kwetsbaarheid. In liefde. In verdriet.
Dat wil je niet verstoren.

En dat hoeft ook niet.

“”En de fotograaf hoe ze het doet, geen idee, ze is er maar je verneemt haar niet. En dat terwijl naar mijn gevoel echt overal foto's van zijn”.

Dit is een uitspraak van een familielid nadat ik de uitvaart van zijn moeder had gefotografeerd.

En dat is precies zoals het bedoeld is.

Als Afscheidsfotograaf ben ik aanwezig op een manier die je bijna niet opmerkt.
Geen geflits, geen aanwijzingen, geen regie.
Ik beweeg mee in de ruimte, stil en respectvol. Soms achterin en soms ook vooraan.
Iedereen kan zijn wie hij of zij is.

Juíst omdat het zo intiem is, is het zo waardevol om het later terug te kunnen zien.

Wil je weten hoe dat eruitziet of heb je twijfels of vragen?
Je mag me altijd vrijblijvend een bericht sturen.
Je hoeft geen besluit te nemen, alleen even verkennen wat bij jullie past.

[email protected]
www.judithbotafscheidsfotografie.nl

Of stuur me een DM met je e-mailadres voor het gratis informatiepakket over Herinneringsfotografie.

13/11/2025

Een laatste moment samen

Er wordt koffie gedronken, zacht gepraat, soms gelachen.
Het voelt bijna als een gewone, gemoedelijke familiemiddag
en tegelijk is alles anders.
Tussendoor loopt de familie nog even naar hun vrouw, (schoon)moeder.
Een laatste blik, een aanraking, een stil gesprek in gedachten.
Voordat ze, samen met alle genodigden, definitief afscheid nemen.

Ik ben daar ook.
Niet op de voorgrond, maar aanwezig om deze bijzondere, liefdevolle momenten vast te leggen.
Om het verhaal van dit afscheid te vertellen met beelden, in plaats van woorden.
Want soms zeggen beelden meer dan taal ooit kan.

Later, wanneer de foto’s worden bekeken, komen de woorden vanzelf.
Ze helpen om te praten, herinneren, voelen.
Ze kunnen troost bieden en helpen je herinneren wat je misschien is ontgaan die dag.

Heb je vragen of twijfels over Afscheidsfotografie?
Voel je vrij om contact met mij op te nemen.
📩 [email protected]

Of stuur me een persoonlijk bericht met je e-mailadres,
dan ontvang je vrijblijvend mijn gratis informatiepakket over Herinneringsfotografie.

Judith In Verbinding

15/05/2026

11/05/2026

03/04/2026

20/02/2026

12/02/2026

28/01/2026

20/01/2026

15/01/2026

03/12/2025

13/11/2025

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen

Type