29/05/2026
Mijn Opa.
Als kind wist ik dat mijn grootouders twee kleinkinderen hadden verloren. Soms hoorde ik dat vooral mijn opa het daar erg moeilijk mee had gehad. Zelf behoor ik tot een latere generatie kleinkinderen en heb ik dat verdriet nooit van dichtbij meegemaakt. Als er een familiefeest was en alle kleinkinderen aanwezig waren, miste ik niemand. Ik wist niet beter.
Binnen de familie werd er niet veel over gesproken. Men had het er liever niet over. Toch moet het verlies mijn opa diep hebben geraakt. Maar ik kende hem alleen van ná die tijd: een strenge, rechtvaardige en lieve man.
Mijn leven ging verder. Nu ben ik zelf opa. Door mijn werk zie ik steeds vaker opa's en oma's die afscheid moeten nemen van een kleinkind. En nu voel ik het. Hoewel ik daar professioneel aanwezig ben, kan ik mij steeds beter voorstellen wat er door hen heen moet gaan.
Ik moet er niet aan denken. Het verlies van een kleinkind lijkt tegen de natuurlijke orde van het leven in te gaan. En misschien begrijp ik daardoor nu ook beter hoe het verlies van zijn kleinkinderen mijn opa heeft veranderd.
Wat een verdriet moet dat zijn geweest. Het verdriet om het overlijden van een kleinkind, maar ook het verdriet om je eigen kind zo te zien lijden. Als ouder wil je het dragen, het wegnemen, het oplossen. Maar dat kan niet.
Dat is misschien wel het zwaarste: je eigen verdriet dragen en tegelijk machteloos toekijken hoe je kind hetzelfde verdriet moet dragen.
Een dubbel verdriet. Een verdriet dat nooit helemaal verdwijnt. Maar dat wel een mens kan veranderen. Misschien heeft het mijn opa veranderd. Misschien begrijp ik het nu pas echt.
☑️ Ik ben Rob de Joode, documentair uitvaartfotograaf.
Ik help mensen om de herinneringen te bewaren door het afscheid van een dierbare respectvol en op een natuurlijke manier vast te leggen. Met rust, discretie en oog voor emotie zorg ik voor foto's die troost bieden – nu en later.
Wil je meer weten? Neem dan contact met mij op.
📩 [email protected]
☎️06 – 57940039