19/09/2021
Lieve allemaal,
Ik had nog een paar weken willen wachten met het uitbrengen van dit bericht, maar omdat het nieuws nu als een lopend vuurtje de ronde gaat heb ik samen met Maurice besloten om het nu vandaag officieel wereldkundig te maken.
Dit bericht had ik al een paar weken geleden getypt en ik hoef het nu alleen maar even te knippen en te plakken, dus bij deze:
Lieve vrienden, familie, klanten, volgers,
Allereerst het verzoek om dit bericht even hélemaal door te lezen, alles staat erin beschreven.
Even ter introductie van ons verhaal:
Afgelopen zomer hadden we een geweldige vakantie bij hele fijne mensen in Thüringen.
Tijdens deze vakantie ben ik er achter gekomen hoe weinig tijd wij eigenlijk voor elkaar en ons eigen gezin hebben en maken. We zijn allebei als ZZP-er meer dan full-time aan het werk, en werkweken van 60-80 uur zijn ondertussen meer regel dan uitzondering. Samen avondeten, iets leuks doen of gewoon elkaar zien is meestal niet aan de orde.
De afgelopen vakantie heb ik me echter afgevraagd waar ik mee bezig ben, waar wij mee bezig zijn…. Ik hou zo van herinneringen maken, maar mis tegelijkertijd zoveel tijd met mijn gezin. En niet alleen ik voelde dit, ook Maurice vroeg zich af waarvoor hij dag in dag uit van ‘smorgensvroeg tot vaak laat in de avond aan het werk was. Werken om te leven is goed, maar leven om te werken is het andere uiterste. Mensen om ons heen zeiden dit de afgelopen jaren al met grote regelmaat tegen ons, maar om de knop om te kunnen zetten moet je er eerst zelf aan toe zijn. Sterker nog, als je het zelf niet ziet, vraag je je af wat deze mensen toch bedoelen met die woorden.
In deze vakantie kwamen we tot rust, genoten we van de prachtige omgeving en besefte we ons hoe rijk we zijn met elkaar en onze kinderen en hoe waardevol deze tijd met elkaar is. De kinderen genoten zo van onze aandacht en waren blij om ons weer te zien. Er veranderde iets bij Maurice en mij, de spreekwoordelijke knop ging om. We beseften ons ineens nu pas hoe vergankelijk de tijd is. Dat kwam binnen.
We kwamen tot bezinning en er rees bij ons beide dan ook de vraag hoe lang we nog van plan waren om met dit jachtige leven door te gaan. Hoe lang houden we dit nog vol? Is dit echt wat we willen? Het antwoord hierop laadt zich raden, niet lang en nee we willen niet langer zo langs elkaar en langs onze kinderen door leven.
En net op het moment dat dit besef bij ons indaalde gebeurde er iets waardoor we net op dit moment in ons leven, in de buurt van de plek waar we deze mooie inzichten mochten krijgen, tegen een nieuwe uitdaging aan zijn gelopen.
Want daar aan de rand van een bergdorpje op 627 meter hoogte vonden we onze nieuwe bestemming. Een boerderij van 250 jaar oud op een perceel van royaal 3 hectare met 7 slaapkamers, 3 grote gewelfde kelders, een immense grote en hoge zolder, een ouder-huisje (een huisje waar de ouders gingen wonen als (een van) de kinderen de boerderij overnamen), een grote schuur met 3 verdiepingen, prachtige bomen om boomhutten te bouwen, een tractor, en een geweldige energie. Dit is voor ons echt het einde! Een mooie bijkomstigheid is dat alles nog in de staat is van 100 jaar geleden, zo tof en zo nostalgisch. Zelfs de meubels van toen staan er nog in. We willen alles zo origineel en zo back to basic mogelijk houden. Het is een project, een nieuwe uitdaging, maar dit keer gaan we ‘m samen met elkaar aan. En wat hebben we er een zin in!!!
Al vanaf mijn kindertijd droom ik van het wonen en leven op de boerderij. Een droom die de laatste jaren steeds sterker werd. Al een heel aantal maanden zie ik ons geheel zelfvoorzienend wonen in een kleine gemeenschap met veel bos, ruimte en rust. Kennelijk komen dromen gewoon uit als je er zelf in blijft geloven en de kansen durft te grijpen als ze zich voordoen.
Het is een hele stap, dat beseffen we ons goed. Het is een stap die we volledig met ons hart hebben gemaakt en met deze stap valt alles op zijn plek. We gaan onze droom leven! 💝
Voor onze ouders zal het niet gemakkelijk zijn, dat weten we. Gelukkig kunnen we tegenwoordig (beeld)bellen en kunnen we op deze manier goed contact houden met het thuisfront en natuurlijk komen we regelmatig terug naar Nederland en natuurlijk zijn zij ook bij ons welkom.
Dat deze stap ook gevolgen heeft voor mijn fotografie moge duidelijk zijn. Daar kan ik hier in Nederland alleen mee door gaan als ik er ook daadwerkelijk ben (dat kan best weer eens een keer in de vakantie zijn als ik dan hier ben).
Ik hoop daar in Heberndorf op kleine schaal wat op te kunnen zetten om ook in opdracht van klanten te kunnen fotograferen.
Omdat we nog niet weten hoe snel het gaat met de verbouwing ter plekke en wanneer we definitief overgaan plan ik dit jaar nog vol met fotoshoots. Voor volgend jaar plan ik alleen voor de korte termijn in. Het kan zijn dat we in maart definitief vertrekken maar het kan ook mei of augustus zijn, maar dat merken we gaandeweg vanzelf wel en zal ik jullie ook laten weten als het zover is.
Ik wil wel nog even uitdrukkelijk benadrukken dat ik NATUURLIJK terug kom voor de bruiloften die ik op staan. Of ik nu vanuit Nederland naar het buitenland ga of ik kom vanuit het buitenland naar Nederland. What’s the different?
Dus, no-worries lieve bruidsparen, we maken ook voor jullie toffe herinneringen!
Voor nu gaan we voorlopig nog nergens heen. Er moet eerst geklust worden op de boerderij om het bewoonbaar te maken (stroom van deze tijd, stromend warm water en werkende houtkachels).
Tevens moet ons huis in Pey worden verkocht. Dus ben je iemand of ken je iemand die op zoek is naar een super gezellig en knus vrijstaand jaren 30 huis op een perceel van 530 m2, op de Dorpstraat in Pey, neem dan even contact op met Marlies Denis-Kretzer van Maasstreek Makelaardij, zij regelt de verkoop van ons huis dat komt binnen enkele weken op de markt komt te staan.
Ben je benieuwd naar het proces en onze avonThüringen als we eenmaal vertrokken zijn, blijf Maartje Maakt dan volgen.
Liefs,
Maartje & Maurice
Joep, Anne
