02/07/2023
Heel zwaar, en tegelijk heel mooi om de afgelopen 2 weken veel voor deze familie er te zijn geweest en de zo waardevolle laatste momenten heb mogen vastleggen. đź’–
19 pas………
Vandaag ontmoet ik je en je bent 19…..19 jaar pas zo jong. Ik zie aan je lichaam dat je al zoveel hebt ingeleverd, dat je al zoveel hebt moeten doorstaan. Dat deze vreselijke ziekte grip op iemands jonge leven heeft gekregen en deze het leven heeft ontnomen. Genadeloos….op je 15e ontdekt met wat knie pijn tijdens het voetballen. En nu na 4 jaar dapper strijden heeft deze ziekte je het verdere leven ontnomen.
Jij bent een van mijn zwaarste geweest want wat ik ook deed je lichaam van binnen was al zo op. De medicijnen, de behandelingen in plaats van je beter te maken hebben ze je helaas alsnog kapot gekregen. Ik voer de behandeling uit, maar steeds komt er een blokkade een blokkade die weerhoudt om de conserverende vloeistof goed in je lichaam te krijgen. Veel verkleuringen trekken weg maar niet zoals ik wil . Ik probeer alles en voer al het mogelijk wat ik kan uit. Maar wat een onmacht….ik wil het zo graag. Wat ik zo graag wil…..dat jouw ouders onbezorgd (hoe raar het ook klinkt) mooi afscheid van je kunnen nemen thuis. Thuis waar je pas vandaan had moeten gaan als je op jezelf was gaan wonen. En nu moeten ze je wegbrengen en je komt nooit meer terug……..
Samen met je moeder kleed ik je. Ik kan niet anders dan bij het zien maar vooral het intens voelen van haar verdriet mij excuseren want ik voel deze in heel mijn hart, ik moet de tranen wegslikken maar het lukt mij niet. Ik weet en ben ook heel eerlijk dat we de week niet gaan halen om zonder extra handelingen een rustige opbaarweek te hebben. Alles eerlijk vertellen, geen hoop geven alleen de belofte dat ik alles uit de kast haal om elke dag er 1 te maken dat hij thuis kan zijn op zijn bed. Japan daar wilde je nog graag heen, maar door de vreselijke Corona periode alsook de ziekte die in rap tempo alles overnam was het er niet van gekomen. Een speciale dag in het Okura voor jou waar je ook speciaal kleding voor had gekocht. Het was een mooie dag en deze kleding krijg je nu ook aan. Ondanks al het leed in je gezicht zie je er zo knap uit. Jij gaat nu weer naar huis.
Een lichte balseming geeft geen garantie net als een koelingopbaring dat ook niet doet. Het lichaam bepaalt uiteindelijk hoe snel het gaat. Wel is het zo dat een lichte balseming de kans erop veel groter maakt en ook de cosmetische veranderingen waardevol zijn.
Samen met de uitvaartverzorgster hou ik nauw contact. Ik ga voor een nacontrole en kan nog wat doen om het nog uit te stellen en zijn ouders zijn tevreden.
Eerder dan gepland en gehoopt moet hij toch van zijn bed overgetild worden naar zijn laatste plek. Een stap die voor ouders zo hard is. Het is echt bijna definitief…..hij is er niet meer en ligt niet meer op bed maar in zijn kist. Zo blijf je nog even tot echt het allerlaatste moment. De avond voor de uitvaart wordt er gesloten. Nu…..nu is echt definitief en vanaf morgen niet meer hier bij hun maar nu daar, daar waar hij vrij is van pijn, maar voor altijd in gedachte en in het hart. Een gemis die elke dag gedragen moet worden, een gemis die niet gevuld kan worden. Opnieuw leren leven is wat zij moeten doen zonder hem….
Ik heb niets anders kunnen doen dat wat ik gedaan heb en ondanks dat ik zo hard mijn best gedaan heb voel ik deze zo hard.
Rust zacht……….