23/06/2026
Een laatste blik…
Gisteren was intens.
Het weekend, de vlucht naar België, Patrique ophalen, zijn verjaardag… en alles wat daarbij kwam kijken. Vandaag voelde ik dat mijn lichaam en hoofd maar één ding nodig hadden: rust.
Dus heb ik geslapen.
Veel geslapen.
Tegen de avond stapte ik toch op de fiets. Gewoon even naar buiten. Geen plan. Geen verwachting. Alleen het strand, de avondlucht en voor de zekerheid mijn camera met de zoomlens mee.
Terwijl de zon langzaam onderging, fietste ik over het strand. De drukte van de afgelopen dagen zakte langzaam weg.
En toen gebeurde het.
Een zeehond, vlak voor me. Rustig liggend aan de waterlijn. Even later richtte hij zich op en keek uit over de zee, alsof hij afscheid nam van de dag voordat hij weer terug zou gaan naar het water.
Op dat moment moest ik denken aan een foto die ik jaren geleden maakte. Ook een zeehond. Alleen toen tijdens zonsopkomst. Ook een bijzonder moment. Ook een beeld dat me altijd is bijgebleven.
Alleen toen leefde Mathis nog. En dan vandaag ook beseffen dat wat ik gister voor mijn andere zoon deed ik nooit meer voor Mathis kan betekenen…
Die gedachte was vandaag ook aanwezig.
En dat was best pittig.
Na het intense weekend en de emotionele dag van gisteren kwam alles vandaag toch nog even langs.
En eerlijk gezegd was dat wel overweldigend. Net zoals de stormen die ik de afgelopen maanden heb gekend.
Misschien was dat ook precies waarom die ontmoeting met de zeehond me zo raakte.
Sommige beelden brengen je even terug naar een moment dat je allang voorbij waande, maar dat ergens altijd met je mee blijft reizen.
En op de terugweg, alsof de avond nog een klein cadeautje achter de hand had, stond er ook nog een ree in het duin naar me te kijken.
Soms ga je naar buiten om foto’s te maken.
En soms ga je naar buiten zonder iets te zoeken, maar kom je thuis met veel meer dan alleen foto’s.
Ameland
23 juni 2026
