02/06/2026
Donkere wolken aan de horizon
Soms laat de natuur precies zien wat er vanbinnen speelt.
Vanmiddag begon mijn wandeling aan het strand van Ameland. In de verte zag ik donkere luchten ontstaan. Grote wolkenpartijen trokken langzaam dichterbij en het leek alsof er ieder moment onweer kon uitbreken. Uiteindelijk bleef het bij een regenbui, maar wat was het indrukwekkend om te zien.
Later ging ik richting de boom. Daar werd de lucht nog dreigender. Donkere wolken pakten zich samen boven het landschap en in de verte waren de regenbuien duidelijk zichtbaar. Een prachtig schouwspel van de natuur, maar tegelijkertijd voelde het alsof deze luchten ook iets weerspiegelden van wat er in mij omgaat.
Ik ben op Ameland om even op adem te komen. Om rust te vinden. Om mijn hoofd leeg te maken en kracht op te doen voor wat komen gaat.
Want komende maandag wacht opnieuw een moeilijke stap.
Dan heb ik een gesprek met het Openbaar Ministerie over het dossier rond het ongeval waarbij mijn zoon Mathis om het leven kwam. Een dossier dat nog altijd niet is afgerond en uiteindelijk zal leiden tot een rechtszaak tegen de bestuurder van de auto waarin Mathis als passagier zat.
De afgelopen maanden hebben mij geleerd dat verdriet niet stopt wanneer de uitvaart voorbij is. En dat ook de juridische weg daarna nog lang doorloopt. Soms lijkt de lucht even op te klaren, en dan dienen zich opnieuw donkere wolken aan.
Maar wat deze middag mij ook liet zien, is dat er altijd licht blijft bestaan. Soms zichtbaar. Soms verborgen achter een dik wolkendek. Maar het is er.
Daarom ben ik hier.
Om op te laden. Om de rust van het eiland in mij op te nemen. Om kracht te verzamelen voor wat komen gaat.
Stap voor stap. Dag voor dag.
Ameland🙏❣️
