SaMaCo Fotografie

08/09/2026

Afscheidsfotografie is een manier om het verhaal van het einde van het leven vast te leggen, zonder de emoties weg te nemen. Het biedt families de mogelijkheid om later te reflecteren op hoe zij afscheid namen, hoe ze elkaar ondersteunden, en hoe ze met hun geliefde de laatste momenten doorbrachten. Deze beelden vertellen een verhaal van veerkracht, liefde en verbondenheid.

06/09/2026

Morgen begint de Wereld Suïcide Preventie Week, van 7 tot en met 13 september. En dit jaar voelt dat anders dan andere jaren.

Ik werk al jaren in de zorg en heb in de (s)ggz helaas vaker dan me lief is te maken gehad met cliënten die worstelden met suïcidale gedachten, een poging deden, of het niet hebben overleefd. Dat raakt je als hulpverlener altijd, hoe vaak je het ook meemaakt.

Met SaMaCo Fotografie sta ik eigenlijk aan de andere kant van diezelfde werkelijkheid. Ik fotografeer de afscheidsmomenten die niemand had willen maken. Momenten die te zwaar zijn om alleen te dragen en die toch gezien mogen worden.

En dit jaar kwam het ook heel dichtbij huis. Mijn jongste zoon verloor twee schoolgenoten aan zelfdoding. Ik zag als moeder hoe machteloos je kunt zijn en hoe ver zoiets doordendert, ver voorbij de mensen die er direct bij betrokken waren.

Wat ik hieruit meeneem, in mijn werk, in mijn fotografie en nu ook als moeder: psychisch lijden is vaak onzichtbaar. Je ziet het niet aan de buitenkant. Daarom is het zo belangrijk om elkaar écht te zien, te steunen zonder te oordelen en niet te wachten tot iemand er zelf over begint.

Deze week draag ik daarom het geel-oranje lintje, als teken dat ik opensta voor het gesprek.
En op donderdag 10 september, Wereld Suïcide Preventie Dag, brand ik om 20.00 uur een kaars. Een klein lichtpuntje, voor iedereen die dit heeft meegemaakt en voor hoop en verbondenheid.

Blijf kijken naar elkaar. Durf te vragen. Het kan een leven redden.

Denk je aan zelfdoding, of maak je je zorgen om iemand? Bel of chat met 113, 24/7 bereikbaar en gratis.

#113

01/09/2026

Een afscheid laat zich nooit volledig plannen. Er gebeuren altijd onverwachte of spontane dingen: een kind dat ineens naar voren loopt, een regenbui die het ritueel beïnvloedt, of een emotie die alles even stilzet.
Door mijn jarenlange werk in de psychiatrie ben ik gewend geraakt om in crisissituaties rustig te blijven en snel te handelen. Dat neem ik mee in mijn fotografie. Ik kan schakelen, meebewegen en denk altijd in mogelijkheden in plaats van beperkingen.

Die flexibiliteit zorgt ervoor dat ik juist in die onverwachte momenten aanwezig blijf en toch de essentie kan vastleggen. Soms zijn dat zelfs de meest waardevolle beelden: puur, ongepland en vol betekenis. Ik blijf rustig waar de dag onverwacht wordt en vang de liefde die zich juist dan laat zien.

27/08/2026

Ik geloof dat uitvaartfotografie niet over verdriet gaat, maar over liefde.
Over wat er blijft.
Over de manier waarop mensen elkaar vasthouden als de wereld even stilstaat.
Die liefde wil ik zichtbaar maken — omdat ze blijft, ook als iemand er niet meer is.

26/08/2026

Uitvaartfotografie documenteert de aanwezige liefde en steun van familie en vrienden. Tijdens een uitvaart komen mensen samen om hun respect te tonen en elkaar te ondersteunen in tijden van verdriet. Deze momenten van verbondenheid, die vaak ongemerkt voorbijgaan, worden vastgelegd om later te kunnen koesteren.

22/08/2026

Soms zegt een afscheid alles over hoe iemand heeft geleefd.

Een laatste rit.
Omringd door familie, vrienden en dierbaren.
Bloemen in hun handen, fakkels in de lucht.

En dan die rouwwagen, die langzaam door een zee van rook en mensen naar zijn laatste bestemming rijdt.

Dit zijn de momenten waarop ik als afscheidsfotograaf bijna onzichtbaar probeer te zijn. Niet sturen. Niet onderbreken. Alleen kijken, voelen en vastleggen wat er gebeurt.

Want midden in het verdriet zit zoveel liefde.
Zoveel verbondenheid.
Zoveel verhaal.

Een indrukwekkend afscheid, waarin één ding voelbaar was:
je gaat niet alleen. 🤍

21/08/2026

Een maand later zou hij er niet meer zijn.

Op deze foto wisten we dat zijn kanker progressief was. We wisten dat hij ziek was en dat de tijd niet meer vanzelfsprekend was.

Nu is het een van die foto’s waarvan de waarde met de jaren alleen maar groter wordt.

Sinds mijn vader overleed, kijk ik anders naar foto’s. Niet naar hoe perfect ze zijn. Niet naar het licht, de compositie of de scherpte. Maar naar wat erin bewaard blijft.

Een blik die je herkent.
Een glimlach die je terugbrengt naar dat moment.
De manier waarop iemand naar je keek.

Misschien is dat ook waarom afscheidsfotografie voor mij zoveel meer is geworden dan alleen mijn werk.

Ik weet hoe het is wanneer foto’s ineens herinneringen worden. Wanneer een beeld niet meer zomaar een foto is, maar iets tastbaars van iemand die er niet meer is.

En hoe waardevol het is als iemand dat ene moment heeft vastgelegd.

Deze foto is dat voor mij.

Mijn vader en ik.
Een maand voor zijn overlijden. 🤍

watblijft fotografie afscheid

18/08/2026

Nog voor de ceremonie begint, hebben mensen bloemen meegenomen. Niet alleen bloemen voor in de zaal, ook bloemen voor de auto: voor het moment dat de kist langskomt.

Het is een manier van eren die niet wacht op het officiële moment. Zodra de auto in zicht komt, willen mensen er al bij zijn. Een roos erop leggen, een gebaar maken, laten zien dat diegene gezien wordt: al voordat er iets gezegd is.

Dat is wat ik in dit beeld wilde vastleggen: eer die begint bij aankomst, niet pas bij het afscheid zelf.

17/08/2026