06/06/2026
๐๐ฅ๐ฆ๐๐๐ ๐๐ฅ๐ ๐ฃ๐๐๐ค - โ๐ ๐ฃ๐ฃ๐ ๐ฃ๐๐๐๐๐๐ฃ๐๐
Van alle dingen die ik in 11 jaar fotografie heb meegemaaktโฆ
stond deze niet op mijn bingokaart ๐
Het was 2 januari.
Het KNMI had geadviseerd thuis te blijven.
Sneeuw.
Gladheid.
Vrieskou.
En ik?
Ik had een zwangerschapsshoot.
Normaal fotografeer ik rond 32 tot 34 weken.
Deze dame was inmiddels 37 weken zwanger.
Ze kwam toch! Uit Leiden nog wel, dus ook niet naast de deur.
De shoot stond gepland om 11 uur.
Ze arriveerde om 13 uur.
Volledig begrijpelijk gezien het weer.
Alleen.
En met zรณveel make-up dat ik me serieus afvroeg of er nog een gezicht onder zat ๐ De visagie was uitgelopen๐คฆ๐ปโโ๏ธ
En geloof me:
ik ben groot fan van visagie tijdens een shoot.
Maar dan wel op een manier die rekening houdt met daglicht, fotografie, hals, decolletรฉ en de rest van het lichaam.
Maar goed.
Outfits gekozen.
Kennismaking gedaan.
Eerste fotoโs gemaakt.
En toen wilde ze even zitten.
Prima.
Gelukkig staan er in mijn studio twee heerlijke fauteuils.
Voor voedingen.
Wachten.
Of gewoon even uitrusten.
Na een paar minuten stond ze op.
Klaar voor de volgende setting.
En toen gebeurde het.
๐ฆ SPLASH.
Haar vliezen braken.
Over mijn stoffen fauteuil.
Geen klein beetje.
Geen twijfelgeval.
Geen โzou datโฆโ
Nee.
En daar stonden we dan.
Zij in complete shock.
Ik in complete shock.
Allebei naar die stoel kijkend alsof die ons ging vertellen wat de volgende stap was.
Want geloof meโฆ
Tijdens alle workshops newborn- en zwangerschapsfotografie die ik ooit gevolgd hebโฆ
heeft niemand dit scenario behandeld ๐
Ach ja.
Je denkt na duizenden shoots alles gezien te hebben.
Tot een klant besluit haar bevalling alvast in je studio te starten ๐
Never a dull moment!
Liefs, Sabrina
๐ท www.shootrotterdam.com
๐ฉ๐ป [email protected]
๐Tel. 085 201 1985 + Whats app
๐พ Sla deze post op voor later
