03/08/2024
Vandaag zou ik 19,2weken zwanger zijn. Een zwangerschap die ons verraste, totaal onverwacht en niet gepland groeide er een klein wondertje in mijn buik. Het vierde kindje van ons, het vijfde kindje in ons gezin. Dat idee was wel even wennen. Met 13 weken werd ik gebeld door het Erasmus, een zeldzame afwijking is er gevonden op chromosoom 20, de volgende dag moesten we er direct heen. Dat deden we. Vanaf deze dag hebben wij keer op keer slecht nieuws gekregen. Alleen de eerste echo die volgde liet niks zien. Met 15 weken werd ik wakker, totaal onder de rode uitslag, jeuk! K*t.. ik wist dat het niet goed was, zou het dan toch de vijfde ziekte zijn? Bloed geprikt en ja.. weer in het kleine percentage, de vijfde ziekte en geen antistoffen. Maar we zijn op tijd, zeggen ze, dus wekelijkse echo’s en in een pauze van 4 dagen, waaronder een vruchtwaterpunctie werd gedaan, kreeg ik de maandag daarna (16weken) het telefoontje: het parvo virus is gevonden in het vruchtwater. Diezelfde middag naar het Amphia en opnieuw niet goed… de baby toont tekenen van bloedarmoede dus niet naar huis maar naar het LUMC. Daar hoorden we dat het kindje al erg ziek was dus we kregen de keuze. Afbreken? Of een bloedtransfusie (bij het kindje)? Wij kozen het laatste. 16w en een paar dagen, het zou moeilijk zijn, want de naald is net zo groot als het bloedvat, maar wonder boven wonder een keer goed nieuws: de transfusie is gelukt! De maandag daarna opnieuw naar het LUMC voor een controle. Is het kindje beter? Het tegendeel.. ons kindje was nog veel zieker. Vocht rond de organen, weke organen, groot hart, vocht in de huid van het hoofdje. Dus de volgende dag opnieuw een transfusie. Eentje die we wel wilden proberen maar we wisten ook dat de kans amper een kans heeft. Toch geprobeerd, en helaas deze transfusie lukte niet zoals deze bedoelt is. Wel bloed gegeven maar weinig in het bloedvat en veel in het buikje. Daarna kwam het besef. De reacties van het niet normaal moedige, lieve, bijzondere team aan mensen, lieten ons zien dat we rekening moesten houden met een afscheid. Een derde transfusie dat werd hem niet meer.alleen een wonder… tekst gaat verder in de opm