Renee Krijgsman Fotografie

03/06/2026

31/05/2026

Vandaag bij Natuurbegraafplaats heb ik samen met , en een fotoexpositie

10/05/2026

Deze prachtige oude begraafplaats in Deventer werd in 1831 aangelegd, nadat begraven in en rond kerken niet langer was toegestaan. De plek lag toen nog buiten de stad, maar werd later door de groei van Deventer omsloten.

In 1918 werd de begraafplaats gesloten en kreeg de stad een nieuwe begraafplaats buiten de bebouwing. Wat overbleef is nu een historische plek met bijzondere grafmonumenten

25/04/2026

23/04/2026

“We dachten eerst: we hoeven geen foto’s van de uitvaart”

Dat was eigenlijk onze eerste gedachte. Het voelde niet passend om dit verdrietige moment vast te leggen. In het dagelijks leven doe je dat ook niet. Als je kind huilt, pak je ook geen camera maar ga je troosten.

Maar daarna beseften we ons dat zo’n dag vaak in een waas aan je voorbijgaat. Er gebeurt zoveel. Mensen die er zijn, dingen die worden gezegd, hoe je samen naar buiten loopt… Je onthoudt niet alles. En het idee dat je dat later kunt terugzien, dat je denkt: oh ja, die was er ook, of: zo ging dat toen… dat begon steeds meer waarde te krijgen.

Daarnaast dachten we: van alle grote momenten in je leven maak je foto’s. Van een bruiloft, van je kinderen, van allerlei mijlpalen. Een afscheid is óók zo’n groot moment. Waarom zou je daar dan geen foto’s van hebben? Want naast het verdriet zullen er ook heel veel mooie en waardevolle momenten zijn.

De twijfel zat echt in dat verdrietige stuk. Het voelt in eerste instantie niet passend om dat vast te leggen. Maar als je er langer bij stilstaat, merk je dat een afscheid niet alleen verdriet is. Het is ook verbinding. Mensen die elkaar vasthouden, die er voor elkaar zijn. Juist dat stuk willen we graag bewaren.

Het vastleggen van de uitvaart voelt ook als een afsluiter, het is de laatste keer dat je samen bent. En we vinden het belangrijk dat we daar later nog op terug kunnen kijken. Ook op dingen die we misschien vergeten zijn en dat we via de foto’s het gevoel van die dag weer een beetje kunnen terughalen.

In het begin dachten we ook: wat ga je daarna met die foto’s doen? Ga je dat nog bekijken? Maar dat veranderde toen we het voorbeeldalbum zagen. Het werd ineens iets tastbaars. Iets wat je erbij kunt pakken wanneer je daar behoefte aan hebt, in plaats van dat het ergens op een computer staat.

Voor ons past dat ook heel erg. Mijn moeder maakte altijd fotoboeken, we hebben er een hele stapel van. Dit voelt als het laatste boek waar hij nog bij is.

En als je verder kijkt… er is een kleinkind op komst dat opa nooit zal kennen. Door de foto’s is er toch iets om terug te zien en om verhalen bij te vertellen. En ook voor onze jonge kinderen, die nu nog niet alles zullen onthouden, is het fijn om later terug te kunnen kijken.

Zoals je bij andere momenten zegt: “Weet je nog, toen…”, zo kan dat straks ook met dit afscheid. En we kunnen het nooit meer overdoen.

24/03/2026

Handen die elkaar vasthouden, ook als alles anders wordt.

"Lieve Renée, gisteren hebben we de asbus opgehaald. Herman is weer thuis. Daarna heb ik met de kinderen de fotoreportage gekeken. Deze is prachtig geworden. We zijn er ontzettend blij mee. Het geeft heel veel troost.
Ook namens de kinderen nogmaals bedankt, liefs Géke."

18/12/2025

Het is vroeg in de ochtend, schemerig en ik loop door de straat om foto’s te maken van vlaggen die half stok hangen en van de buren die met een kaarsje in hun hand staan.
Het is stil, op de auto's na die langsrijden van en naar de school in de buurt.
In de verte bij die school hoor ik Sinterklaasliedjes van de Sint die komt.
Kinderen zullen daar staan, vol spanning over deze intocht. ‘Hij komt, hij komt, die lieve goede Sint…’ Maar in deze straat, tussen alle lichtjes, rijdt straks een rouwwagen.
Hier staan 2 kinderen te wachten, zij volgen straks hun moeder die voor de laatste keer langs huis zal rijden.
Terwijl het steeds lichter wordt en we naar de kerk rijden voor het laatste afscheid klinkt het Sinterklaasliedje in mijn hoofd, telkens weer.
Het voelt alsof de onschuld van dit kinderfeest even weg is, en de zwaarte van dit afscheid wat ik fotografeer ga ik vastleggen met pijn in mijn hart.
Ik weet dat ik zal zoeken naar beelden van troost voor later, en dat me dat gaat lukken.

‘Dag Sinterklaasje, dag dag dag…’

16/06/2025

Het leven bestaat uit vluchtige momenten.
Soms zijn die momenten zó betekenisvol, dat ze je voor altijd bijblijven. Maar juist tijdens een afscheid gaan die momenten vaak langs je heen. Omdat je in een roes leeft, of omdat je er op dat moment simpelweg niet bij kunt zijn.
Afscheidsfotografie helpt om die kostbare momenten toch te bewaren. Niet om ze groot of zwaar te maken, maar juist om ze later, op je eigen moment, rustig terug te kunnen zien. Een hand op een schouder. Een glimlach tussen tranen. Een laatste groet.
Het zijn beelden die je helpen herinneren hoe het écht was. En die, juist in de tijd daarna, veel kunnen betekenen.

13/06/2025

De kracht van afscheidsfotografie

11/06/2025

Het is altijd weer een uitdaging om temidden van afscheid zo ongemerkt mogelijk aanwezig te zijn te fotograferen. Het is dan ook super fijn als ik feedback krijg over hoe mijn aanwezigheid is ervaren.
Dank je wel voor je woorden Ingrid!