01/07/2026
𝙄𝙠 𝙯𝙚𝙞 𝙝𝙚𝙩 𝙫𝙖𝙣𝙙𝙖𝙖𝙜 𝙣𝙤𝙜 𝙩𝙚𝙜𝙚𝙣 𝙚𝙚𝙣 𝙢𝙖𝙢𝙖 𝙩𝙞𝙟𝙙𝙚𝙣𝙨 𝙚𝙚𝙣 𝙣𝙚𝙬𝙗𝙤𝙧𝙣𝙨𝙝𝙤𝙤𝙩.
Laatst ging ik weer eens door mijn oude foto’s heen. En ineens drong het tot me door: de tijd is echt voorbij gevlogen. Cliché, ik weet het. Maar zo voelt het wel.
Die eerste jaren met twee kleintjes waren soms best pittig. Weinig slaap, soms korte lontjes. En wat was ik blij als ik de zorg af en toe even uit handen kon geven wanneer papa thuis kwam.
𝘌𝘯 𝘵𝘰𝘤𝘩. Als ik die foto’s nu zie, denk ik met heimwee terug. Heb ik wel genoeg genoten van die kleine mini-mensjes? Heb ik ze wel genoeg vastgehouden, genoeg samen gespeeld? Want het komt binnen, dat besef dat ze nooit meer zo klein zijn als toen. En overdoen, dat kan niet.
Gelukkig laten al die foto’s me iets anders zien. Dat we er zeker wél waren. Dat het huis vol speelgoed mocht liggen. Dat we er ook waren als het even teveel voor ze was.
Een tijd die ik niet terugkrijg. Maar die ik door de beelden wél opnieuw kan voelen.
𝗘𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗴𝘂𝗻 𝗶𝗸 𝗷𝗼𝘂 𝗻𝗲𝘁 𝘇𝗼 𝗴𝗼𝗲𝗱. Er is nooit een perfect moment. De kinderen luisteren waarschijnlijk niet, hebben net ruzie of zijn verdrietig. Maar dat is het leven. 𝘑𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯, 𝘫𝘶𝘭𝘭𝘪𝘦 𝘭𝘪𝘦𝘧𝘥𝘦.
𝙒𝙞𝙡 𝙟𝙚 𝙙𝙞𝙩 𝙨𝙩𝙪𝙠𝙟𝙚 𝙫𝙖𝙣 𝙣𝙪 𝙤𝙤𝙞𝙩 𝙩𝙚𝙧𝙪𝙜 𝙠𝙪𝙣𝙣𝙚𝙣 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙚𝙣? 𝙎𝙩𝙪𝙪𝙧 𝙢𝙚 𝙜𝙚𝙧𝙪𝙨𝙩 𝙚𝙚𝙣 𝙗𝙚𝙧𝙞𝙘𝙝𝙩𝙟𝙚.