18/05/2026
Vandaag ben ik dan 60…
Een leeftijd waarvan ik eerlijk gezegd niet altijd zeker wist of ik die zou halen want het leven heeft ons niet gespaard.
We verloren zekerheden en gingen door diepe dalen. Een faillissement dat alles op z’n kop zette en corona die me bijna het leven kostte.
Momenten waarop angst, verdriet en machteloosheid dichtbij kwamen. Momenten waarop je alleen nog maar hoopt op “morgen”.
Maar tussen al die stormen stond één persoon altijd naast mij.
Mijn vrouw.
Mijn maatje.
Mijn steun en toeverlaat.
Mariska ❤️
Nooit weglopen.
Altijd blijven geloven. Zelfs op momenten dat ik het zelf even kwijt was.
Volgend jaar maart zijn we 25 jaar getrouwd en als ik ergens trots en dankbaar voor ben dan is het dat wij samen zijn blijven vechten, samen zijn blijven hopen en samen zijn blijven liefhebben.
En misschien is dat wel de grootste rijkdom die er bestaat.
Vandaag kijk ik anders naar het leven.
Kleiner misschien… maar zoveel intenser.
Samen wakker worden.
Een arm om me heen.
Een goed gesprek.
Lachen met mensen die je lief zijn.
Genieten van gewone momenten.
Juist na alles wat we hebben meegemaakt, besef ik hoe bijzonder ons leven nu is. Niet perfect maar wél echt. En vooral gevuld met liefde, rust en mensen die er écht toe doen.
Ik ben ook dankbaar voor de vrienden die naast ons zijn blijven staan.
Mensen die ons waarderen om wie we zijn en niet om wat we hebben of hoe we denken.
Die er waren in moeilijke tijden maar ook nu samen met ons genieten van het leven.
Jullie vriendschap betekent meer dan woorden kunnen zeggen.
Vandaag voel ik vooral dankbaarheid.
Dat ik hier nog ben.
Dat wij hier nog samen staan.
Dat we mogen genieten van het leven zoals het nu is.
Maar bovenal dankbaar voor jou, Mariska ❤️
Voor jouw liefde, je kracht en je onvoorwaardelijke trouw.
Op naar nog veel mooie jaren samen…
Want geen enkele dag is vanzelfsprekend.
