18/05/2026
Van vrouwen wordt veel verwacht.
Dat we dragen. Verzachten. Veiligheid bieden. Beschikbaar blijven, ook wanneer we zelf door verandering, verlies of verdriet bewegen.
We leren vroeg hoe we er kunnen zijn voor anderen. Maar veel minder vaak hoe we zichtbaar mogen blijven voor onszelf.
In periodes van verandering, ziekte of rouw verschuift er iets. Je lichaam verandert. Je rol verandert. Soms zelfs het beeld dat je van jezelf hebt. En juist dan ontstaat de behoefte om opnieuw verbinding te voelen met wie je bent, onder alle lagen van verwachtingen, aanpassingen en overleven.
Daarom gaat een portret voor mij niet over perfectie. Het gaat over aanwezigheid. Over gezien worden in een fase waarin je jezelf misschien even kwijt bent geraakt, maar ook nadat je alles hebt gedragen, doorvoeld en doorleefd.
Een beeld dat niet alleen vastlegt hoe je eruit ziet, maar ook wat je draagt. Wat je hebt doorstaan. Wie je bent geworden.
Niet voor de buitenwereld.
Maar als anker voor jezelf.
