30/11/2025
𝙀𝙚𝙣 𝙥𝙖𝙖𝙧𝙙 𝙫𝙚𝙧𝙡𝙞𝙚𝙯𝙚𝙣 𝙫𝙤𝙚𝙡𝙩 𝙖𝙡𝙨𝙤𝙛 𝙞𝙚𝙢𝙖𝙣𝙙 𝙚𝙚𝙣 𝙝𝙤𝙤𝙛𝙙𝙨𝙩𝙪𝙠 𝙪𝙞𝙩 𝙟𝙚 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙝𝙚𝙚𝙛𝙩 𝙪𝙞𝙩𝙜𝙚𝙨𝙘𝙝𝙚𝙪𝙧𝙙 – 𝙯𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙨𝙘𝙝𝙪𝙬𝙞𝙣𝙜, 𝙯𝙤𝙣𝙙𝙚𝙧 𝙖𝙛𝙨𝙘𝙝𝙚𝙞𝙙...
Na het plotseling overlijden van mijn grote liefde 𝙇𝙡𝙪𝙠𝙮, die ruim 25 jaar mijn adem, mijn buitenlucht en mijn kompas is geweest, wilde ik eigenlijk niets meer met paarden. Ik had bijna alles verkocht en weggegeven. Het deed te veel pijn – zonder hem voelde alles zinloos.
Gelukkig luisterde ik naar Dick en mijn man. Na een periode van stilte kwam de identiteitscrisis: wie ben ik zonder paard? Na 26 jaar lang paarden aan mijn zijde – eerst lieve Zanora, daarna Lluk – voelde ik me vooral leeg. Stil. On-af. Alsof ik mijn handen nergens kwijt kon. Mijn hart trouwens ook niet.
Mijn man zat in exact hetzelfde g*t. Hij miste Lluk net zo hard. Het buiten zijn. Het zorgen. Het opgebeurd worden door een neus in je jaszak, het opgeduwd worden door de wei. Even de dagelijkse ellende waar we al ruim een jaar inzitten vergeten.
We begonnen toch te zoeken – niet gericht, maar op gevoel. En toen stond ze daar: 𝙁𝙧𝙚𝙮𝙖 (Wij vernoemden haar naar de Godin van de Liefde) of zoals ze officieel heet: Dina des Renaults.
Een 12-jarige verwaarloosde 𝘾𝙤𝙢𝙩𝙤𝙞𝙨 𝙢𝙚𝙧𝙧𝙞𝙚, waarschijnlijk alleen gebruikt om te veulenen. Hoefsmid? Nooit gezien. Vaccinaties? Geen. Vacht? Vol mok en rare plekken. Basisdingen zoals naast je lopen of een voetje geven? Onbekend.
𝘔𝘢𝘢𝘳 𝘩𝘢𝘢𝘳 𝘣𝘭𝘪𝘬… 𝘥𝘪𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘢𝘯𝘥𝘦𝘳𝘴. 𝘈𝘭𝘴𝘰𝘧 𝘻𝘦 𝘷𝘳𝘰𝘦𝘨: 𝘮𝘢𝘨 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘵 𝘯𝘰𝘨 𝘦𝘦𝘯 𝘬𝘦𝘦𝘳 𝘱𝘳𝘰𝘣𝘦𝘳𝘦𝘯?
We namen haar mee – en sindsdien laat ze elke dag zien dat een nieuw begin nooit te laat is. Alles is nieuw voor haar, alles is spannend, maar ze doet enorm haar best. De liefde en dankbaarheid die we terugkrijgen van deze pluizenbol van 1.66 meter zijn ongekend.
We zijn dolgelukkig met haar, maar het heeft me meer dan een maand gekost om dit te delen. Ergens voelde het als verraad naar Lluky – a.k.a. Mr. Wiggles, Gras Maaijer, of die oude wijze professor die altijd precies wist wanneer ik troost nodig had. Maar steeds vaker voelt het alsof hij van bovenaf zachtjes meehielp. Alsof hij het zelf gefikst heeft.
En dat besef… maakt het ineens mogelijk om er écht van te genieten.
Niet zonder hem – maar misschien wel dankzij hem.
Dus – met tranen én trots – presenteer ik jullie:
𝑭𝒓𝒆𝒚𝒂. 𝑶𝒏𝒔 𝒑𝒂𝒂𝒓𝒅.
Een nieuw hoofdstuk.
Niet in plaats van, maar in de lijn van wat er altijd al was.
En ja.. ik schrijf dit stuk met een traan; van liefde, van gemis, maar ook van geluk...
