16/09/2026
𝗪𝗮𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗳𝗼𝘁𝗼 𝘄𝗮𝗮𝗿𝗱 𝘄𝗼𝗿𝗱𝘁 𝗮𝗹𝘀 𝗲𝗲𝗻 𝗵𝗲𝗿𝗶𝗻𝗻𝗲𝗿𝗶𝗻𝗴 𝗮𝗹𝗹𝗲𝘀 𝗶𝘀
Vandaag markeert de dag dat het precies een jaar geleden is dat ik mijn zielsmaatje Lluky plotseling moest laten gaan.
Een jaar alweer. En tegelijkertijd voelt het soms alsof het gisteren was.
Het voelt nog steeds onrealistisch. Ik mis hem nog iedere dag en naar zijn foto's kijken doet nog steeds pijn. Vandaag is dan ook een vreemde dag. Aan de ene kant intens verdrietig om wat ik een jaar geleden verloor. Aan de andere kant ook zielsgelukkig, want inmiddels zijn we alweer bijna elf maanden eigenaar van onze Comtois Freya.
Na het overlijden van Lluky zei ik heel stellig: “Ik wil nooit meer een paard.”
Maar Lluky was ruim 25 jaar onderdeel van mijn leven. Ik had meer jaren mét hem geleefd dan zonder hem. Hij hoorde bij mijn dagelijkse ritme, bij het buiten zijn, bij mijn fotografie en simpelweg bij wie ik was.
Toen hij wegviel, verloor ik dus niet alleen mijn paard. Ik verloor mijn maatje, mijn ritme en ergens ook een stukje van mezelf.
Ook mijn man miste het. Het zorgen, het buiten zijn, het hebben van zo'n bijzonder dier in je leven.
En zo kwam Freya.
Niet om Lluky te vervangen. Dat kan niet en dat hoeft ook helemaal niet. Freya kreeg haar eigen plek, met haar eigen karakter, haar eigen verhaal en haar eigen plek in ons hart.
En net zoals ik het leven van Lluky jarenlang met mijn camera heb vastgelegd, leg ik nu ook onze reis met Freya vast.
Want ook Freya heeft een bijzonder verleden en inmiddels een bijzonder verhaal met ons. Ze kwam verwaarloosd in ons leven en juist door de foto's zie ik iets wat je van dag tot dag soms bijna niet opmerkt.
Bij iedere serie zie ik haar weer een stapje verder komen.
Lichamelijk zie ik haar steeds verder opknappen. Maar misschien nog wel mooier: ik zie haar ook geestelijk veranderen. Meer vertrouwen, meer ontspanning, steeds meer zichzelf. Als ik de foto's van bijna elf maanden geleden naast die van nu leg, zie ik niet alleen hetzelfde paard. Ik zie haar ontwikkeling. Haar herstel. Haar verhaal.
En dat is misschien wel één van de mooiste dingen aan fotografie.
Een foto heeft waarde op het moment dat je hem maakt. Omdat hij een mooi moment vangt, omdat je iemand of iets vastlegt waar je van houdt, of simpelweg omdat je wilt bewaren hoe het nú is.
Maar diezelfde foto kan jaren later ineens nog veel meer waarde krijgen.
Wanneer een moment niet meer terugkomt.
Wanneer een periode voorbij is.
Wanneer iets of iemand van wie je houdt er niet meer is.
Dan is het niet meer zomaar een mooie foto.
Het is een herinnering die je kunt vasthouden.
De foto's van Lluky doen me nog steeds pijn. Maar wat ben ik ongelooflijk blij dat ik ze heb. Dat ik naar hem kan kijken. Naar zijn ogen, zijn blik, zijn gekke momenten. Dat ik kan zien hoe hij ouder werd en hoeveel leven we samen hebben gehad.
En dus blijf ik fotograferen. Ook Freya. Juist Freya.
Om haar verhaal vast te leggen. Om straks terug te kunnen zien hoe ver ze gekomen is. En niet omdat ik wil nadenken over de dag waarop zij er niet meer is, maar omdat ik inmiddels weet hoe kostbaar de gewone momenten van vandaag later kunnen worden.
Dus bij deze, misschien wel meer als fotograaf én paardenmens dan ooit:
**Gelukkig hebben we de foto's nog.**
Lluky, voor altijd in mijn hart.
