20/07/2023
| G E M I S
Het is hier al een tijdje stil, erg stil. Niet omdat het niet goed met me gaat, of omdat ik geen bevallingen meer vastleg, integendeel. Het gaat goed, ik geniet van mijn kinderen en de vrije tijd die offline zijn me geeft. Het eerste half jaar heb ik weer veel prachtige bevallingen mogen vastleggen en ook voor komend half jaar staat er genoeg op de planning.
Maar soms loopt het leven anders. Gebeurt er iets wat intens verdrietig is, maar wat ook bij mijn vak hoort en wat juist enorm belangrijk is. Drie weken geleden vroeg mijn lieve college Vera van of ik haar kon helpen. Een moeder waarvan zij de bevalling zou vastleggen, moest bevallen, veel te vroeg. Ze stond zelf op het punt om op vakantie te gaan en dus nam ik het voor haar over.
Vorige week stond ik de lieve ouders bij, toen Romi haar veel te kleine zoon op de wereld zette. Ik heb alles voor ze vastgelegd, ook de volgende ochtend toen de grote zus van Max* haar broertje kwam bewonderen en afscheid nemen. Het intense verdriet, en de oorverdovende stilte zijn dingen die je ook van achter je camera voelt en meeneemt.
Gisteren namen we afscheid van Max*. Ook dit afscheid mocht ik voor hen vastleggen en wat een waardevolle beelden zijn dit geworden. Nog meer dan anders, voel ik hoe belangrijk ons werk is. Dat, ondanks dat dit ook voor ons als fotograaf niet makkelijk is, dit juist is waarom (geboorte)fotografie zó belangrijk is. En waarom ik dus juist dit doe.
Maar ook daarom voel ik dat het oké is, oké dat ik me op dit moment focus op wat er voor mij toe doet. Mijn kinderen, waarvan de jongste over een half jaar al weer naar school gaat en ik dus nu even geniet van de dagen thuis die we nog hebben. Mijn werk, lieve klanten en fijne collega’s. Je ziet me vast wel weer langs komen als de ruimte er voor is. 💛