25/10/2026
Die lange gangen met halfwerkende tl-lampen boven je hoofd. Langer dan de meesten uit mijn klas, beugelbekkie en net wat te lompe schoenen voor dat spille lichaam. Strompelend onderweg naar de gymles.
Verdorie, voetballen. Deze keer even geen excuus om onder de sportles uit te komen, dus stond ik braaf in het rijtje om gekozen te worden voor de teams.
Het gebeurde: die bal kwam naar mij! Het was opvallend stil in de zaal, maar het kon me niet schelen. Ik had de bal en als ik de kans kreeg, zou ik ze eens wat laten zien. BAM. GOAL! Vol tegen het houten blok. ‘YES!’ schreeuwde ik! Tot ik doorhad dat het spel was stilgelegd en ik als kers op de taart een eigen goal had gemaakt. Ik kon wel door de grond zakken.
Ken je dat moment waarop je eindelijk iets durft, vol overtuiging ergens voor gaat en denkt: dit wordt mijn moment? Alleen gaat het dan net even wat anders.
Ineens twijfel je niet alleen aan wat je hebt gedaan, maar ook aan jezelf.
Maar wat als een misser helemaal niet betekent dat je moet stoppen? Wat als het juist bij het spel hoort?
Vandaag vier ik vier jaar ondernemen. Vier jaar mooie beelden maken, kansen grijpen, successen vieren en mezelf weer oprapen als het even tegenzit. Ondernemen betekent niet dat je altijd scoort. Het betekent dat je blijft spelen, blijft creëren en in jezelf blijft geloven, ook als het een keer een eigen goal blijkt.
Vier jaar PVHSHOTS heb ik gister heerlijk gevierd op een festival, uren lang dansen, lachen en genieten met de leukste mensen. Vandaag eet ik een dubbel taartje. Proost op vier jaar PVHSHOTS! 🥂
En mocht je je afvragen of mijn voetbalcarrière daarna nog van de grond is gekomen... ik heb mijn talenten gelukkig ergens anders gevonden. ⚽