28/04/2026
Je moet het ook altijd zelf doen…
Ik had een leuk gesprek met een collega. We vertelden elkaar hoe fijn het is dat de vrouwen die wij fotograferen met zoveel meer zelfvertrouwen de deur uitlopen dan dat ze binnen komen. Ze overwinnen iets in zichzelf op het moment dat ze de vrouw zien die wij voor ons zagen tijdens de fotoshoot. Ze is mooier, sterker, of juist zachter dan ze zich hadden ingebeeld.
Omdat we in de studio zoveel verhalen horen van de ontwikkelingen die ‘onze’ vrouwen hebben doorstaan worden we natuurlijk zelf ook met onze neus op onze tekortkomingen gedrukt. Ondanks alle training die ik inmiddels heb gehad (van opleiding tot familiesysteemcoach, véle online trainingen tot meerdere keren Maximum Potential van Michael Pilarczyk) heb ik nog steeds eigenschappen waar ik regelmatig tegenaan loop. En één daarvan is mijn drang naar bevestiging. Ik zou mezelf niet omschrijven als onzeker. Dat ben ik ook niet. Maar als ik keuzes moet maken vind ik het fijn als iemand mijn beslissing bevestigt.
Ga maar eens na hoeveel keuzes je op een dag maakt, en je snapt het al: ik krijg nooit genoeg bevestiging. Mijn collega zei: maar je kunt toch zelf wel beslissen of iets een goede keuze voor je is? Ja. Precies. Dat kan ik. Heel goed zelfs. En dan komt daar achteraan: MAAR ik vind het prettig als iemand het ziet en bevestigt.
En daar loopt het spaak. Want er zijn genoeg keuzes die ik maak die NOOIT door iemand anders hardop gewaardeerd zullen worden. En daar ga ik malen, ontevreden zijn. En dat ga ik tegelijkertijd onderdrukken, want lelijk en onnodig verspilde energie. Het is een proces waar ik nog niet helemaal uit ben. Hoe kom je van iets af wat eigenlijk belangrijk voor je is? Omarm je tekortkomingen, ik weet het. Mijn armen zijn nog niet lang genoeg :-), maar als ik eruit ben laat ik het weten. X
