13/05/2025
Precies een jaar geleden presenteerde ik mijn boek “Wat er ook gebeurt, Anne-Sophie”. Een emotionele dag, vol lieve woorden en ontroerende speeches. Een dag om in te lijsten.
De 13e mei was al ingelijst, al sinds 2007. De dag dat onze lieve Sophie overleed op 6-jarige leeftijd. De lijst had de eerste jaren een dikke zwarte rand, maar het zwart is inmiddels vervaagd. Fijn is dat, want ik hou niet van zwart. Is het verdriet en gemis dan ook vervaagd? In een zekere zin wel, het is in elk geval anders geworden. Mensen die mij goed kennen, weten dat er toch nog weleens momenten zijn dat het weer donker is. Dan is de heimwee naar ons meisje eenvoudigweg te groot.
De eerste verjaardag van mijn boek laat me terugkijken naar het afgelopen jaar. Ik heb nieuwe dingen gedaan (doodeng!) en veel intense ontmoetingen gehad (online of persoonlijk) met lezers van mijn boek of luisteraars van een radiouitzending, podcast of lezing. Onlangs kwam er een nieuw verlies in mijn leven bij, wat het afgelopen jaar nog gedenkwaardiger maakt.
Ik weet niet wat het komende jaar me brengt, maar voor nu ben ik dankbaar dat mijn boek er is en dat het mensen raakt en helpt, daar heb ik het voor geschreven.