20/04/2026
ยังไม่เคยเจอหน้ากัน
แต่เขาชวนผมไปนอนบ้าน
เพื่อกินหมึกสด
น้ำใจของคนนาบาวี
ผมรู้จักกับลีได้ไม่กี่วัน ผ่านเฟซบุ๊ก เริ่มจากการถามราคาลูกประคำ Tasbih งานฝีมือที่ลีทำเองด้วยมือ แค่นั้นเอง ยังไม่ทันได้เจอหน้ากัน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นคนอย่างไร แต่ชะตาชีวิตมักพาคนมาเจอกันในจังหวะที่ไม่ได้นัดหมาย
วันหนึ่งลีโพสต์รูปหมึกสดลงในเพจ แค่เห็นก็กลืนน้ำลายไม่หยุด ผมทักไปทันทีโดยไม่รอช้า ถามว่าพอจะหาเรือพาออกไปจับหมึกด้วยตัวเองได้ไหม ทั้งที่รู้ตัวดีว่าเป็นช่วงเย็นแล้ว และหมู่บ้านน้ำบ่อ ปานาเระ จังหวัดปัตตานี ก็ไม่ใช่ที่ที่ผมคุ้นเคย
ลีนั่งทักไปถามคนในหมู่บ้านสองสามคน คำตอบที่ได้กลับมาเป็นอย่างที่คาดไว้ ช่วงนี้หมึกชุม บางคนได้วันละร้อยกิโล ชาวประมงไม่อยากเสียเวลาพาคนนอกออกทะเล ผมเข้าใจ ไม่มีอะไรให้ตำหนิ
แต่ลีไม่ยอมปล่อยให้เรื่องจบแค่นั้น
“ถ้าอยากกินหมึกสด มาพักบ้านผมได้เลยครับ ชาวบ้านออกเรือช่วงเย็น ถ้าได้เยอะก็กลับดึก ส่วนใหญ่กลับตอนเช้า เดี๋ยวจัดการให้”
ผมอ่านข้อความแล้วหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง คนที่รู้จักกันไม่กี่วัน ยังไม่เคยเจอหน้า กลับเปิดบ้านต้อนรับทั้งครอบครัว ผมตัดสินใจทันที พาภรรยาและลูกๆ ออกจากยะลาในช่วงเย็น มุ่งหน้าสู่น้ำบ่อ
พอถึงหน้าบ้าน ผมโทรหาลีอีกครั้งเพื่อยืนยันว่ามาถูกที่หรือเปล่า
“เข้ามาจอดด้านในได้เลยครับ”
เสียงลีฟังดูเรียบง่าย ไม่มีพิธีรีตอง ผมเลี้ยวรถเข้าบ้านพร้อมกับคำสลาม ภาพแรกที่เห็นคือแมะและเด็กๆ นั่งรวมกันอยู่ที่ศาลาข้างบ้าน กำลังช่วยกันแกะหัวปลาที่รับจ้างมา มืองานไม่หยุด แต่รอยยิ้มก็ไม่หายไปไหน
ลีรีบออกมาต้อนรับ เชิญให้เข้าไปในบ้าน แล้วถามทันทีว่ากินข้าวมาแล้วหรือยัง ผมรีบตอบว่าซื้อข้าวเหนียวไก่เตรียมมาแล้ว แต่ลีก็ไม่รอช้า ขับรถออกไปซื้อน้ำแข็งเตรียมไว้ให้ก่อนเลย ทั้งที่ผมไม่ได้ขอ ทั้งที่ไม่มีใครบอกให้ทำ
แมะนั่งถามผมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นว่ามาจากที่ไหน รู้จักกับลีได้อย่างไร แล้วก็เล่าให้ฟังว่าบ้านที่จะให้พักคืนนี้เป็นบ้านของพี่ชายที่ไปเปิดร้านต้มยำอยู่ที่กัวลาลัมเปอร์ ส่วนลีอาศัยอยู่คนเดียวด้านหลัง
“พวกคุณนอนอีกบ้านนะ” แมะบอกพร้อมรอยยิ้ม ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
ยิ่งดึกยิ่งเงียบ ลีนำผมและครอบครัวเข้าไปเปิดห้องนอนที่ดูเหมือนยังไม่ค่อยได้ใช้ ผ้าปูที่นอนสะอาด ห้องเป็นระเบียบ ราวกับเตรียมไว้รอแขกตลอดเวลา
ผมกับลีออกมานั่งคุยกันต่อที่ระเบียงหน้าบ้าน บทสนทนาวนเวียนอยู่กับเรื่อง Tasbih ที่ผมสนใจมาตั้งแต่แรก แล้วโดยที่ไม่ได้ตั้งตัว ลีก็หยิบอุปกรณ์ที่คุ้นมืออย่างชำนาญ นั่งขัดและร้อยลูกประคำเรียงเป็นกำไลส่งให้ผมหนึ่งอัน มือเขาทำไปพลางเล่าไปพลางว่าต้องขับมอเตอร์ไซค์ไปเรียนกับผู้รู้ที่อยู่ห่างออกไปสี่สิบถึงห้าสิบกิโลเมตร ออกเช้า กลับมาให้น้ำและอาหารวัวช่วงเที่ยง แล้วขับออกไปอีก วนซ้ำอยู่อย่างนั้นจนได้สิ่งที่เห็น
ผมนั่งฟังและมองกำไลในมือ นึกถึงความตั้งใจที่ซ่อนอยู่ในแต่ละเม็ด
ก่อนเข้านอน หูผมแว่วเหมือนได้ยินเสียงเรือเข้าฝั่ง ตื่นเต้นจนต้องเรียกลีออกมาดูด้วยกัน แต่ทะเลยังมืดและเงียบ ยังไม่มีเรือลำใดขึ้นฝั่ง เราเดินกลับเข้าบ้านพร้อมรอยยิ้ม แล้วก็นอนรอจนรุ่งเช้า
หลังละหมาดหัวรุ่ง เสียงที่รอคอยก็มาถึง เสียงเครื่องยนต์เรือดังขึ้นพร้อมเสียงผู้คนที่ยืนรออยู่ริมฝั่ง บ้านลีติดทะเลแค่เปิดประตูหน้าต่างก็สัมผัสได้ทันที มาชาอัลลอฮ์
ผมกับภรรยาขี่มอเตอร์ไซค์ที่ลีเตรียมไว้ออกไปที่หาดที่เรือขึ้นฝั่ง บางลำใช้เครื่องลาก บางลำยังอาศัยกำลังคนช่วยกันดึง ผู้ชายขนอุปกรณ์และสิ่งที่ออกไปตั้งแต่เย็นวานกลับมา มีทั้งปลาและหมึก แววตาผมในตอนนั้นคงไม่ต่างจากเด็กที่เพิ่งเห็นทะเลเป็นครั้งแรก มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก ผมซื้อหมึกไปสองสามกิโล และเตรียมหิ้วกลับไปขายอีกถึงแปดเก้ากิโล
ลีขับมอเตอร์ไซค์ออกไปซื้อข้าวยำมาด้วยโดยไม่ต้องรอให้ใครขอ ส่วนแวก็หยิบหมึกที่ซื้อมาออกมาเตรียมย่างริมทะเล ไฟติดขึ้น กลิ่นหมึกสดระเหยขึ้นมาพร้อมลมทะเลยามเช้า
ไม่มีคำบรรยายใดที่จะถ่ายทอดรสชาติของหมึกสดย่างที่กินอยู่ริมทะเลในเช้านั้นได้
ระหว่างนั่งกินกัน ผมถามแวว่าทำไมถึงขายเรือ แกหันมามองทะเลครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “ลูกๆ ให้เกษียณ และไม่มีใครในบ้านสนใจทำประมงแล้ว” ผมนั่งฟังโดยไม่พูดอะไรต่อ ในสายตาของแวมีบางอย่างที่ซับซ้อนกว่าคำตอบสั้นๆ นั้น แต่แกก็ยิ้มอยู่
แดดเริ่มส่องหน้าจนทนไม่ไหว หมึกที่ย่างไว้หนึ่งกิโลเหลืออีกไม่กี่ตัว ทุกคนย้ายกลับเข้าบ้าน ผมกับลีนั่งคุยกันต่อเรื่องการทำธุรกิจและสิ่งที่อาจต่อยอดได้ในอนาคต ลีฟังอย่างตั้งใจ ตาเขาเป็นประกายเวลาพูดถึงสิ่งที่อยากทำ
เวลาอำลามาถึงเร็วกว่าที่ผมอยากให้เป็น
เราสลามและมาอัฟต่อกัน เสียงแวและแมะถามลูกๆ ผมว่าเมื่อไหรจะกลับมาเยี่ยมอีก ก่อนจากยังยื่นน้ำบูดูขึ้นชื่อของหมู่บ้านให้ติดมือกลับไปด้วย
เราแยกย้ายกันด้วยคำว่า Assalamualaikum
ผมขับรถออกจากน้ำบ่อพร้อมหมึกในกระบะท้าย น้ำบูดูในถุง และกำไล Tasbih บนข้อมือ แต่สิ่งที่หนักที่สุดในการเดินทางกลับครั้งนี้กลับไม่ใช่สิ่งของใดเลย
มันคือน้ำใจของคนที่รู้จักกันไม่กี่วัน แต่ดูแลกันเหมือนรู้จักกันมาทั้งชีวิต
