Nicky Alexandra Photography

Casa
Italia
Syracuse
Nicky Alexandra Photography

Hi lovely people! I'm a Dutch-Irish photographer from Utrecht, living in Cologne at the moment! Good vibes to everybody !

I love to take photos of people, places or things that inspire me! I try to build up a connection to my subject first and love it when everybody is at ease. If you are interested in purchasing a print or booking a shoot (portrait, business, with family or friends), give me a shout out!

01/04/2026

Syracusa, Italy

30/03/2026

Pleasures of life on Sicily🍋

29/03/2026

Impressions of the first day in Syracuse☀️

27/03/2026

Venerdì di Passione, Agrigento

Vandaag kwamen we in Agrigento onverwachts terecht in de processie van de Addolorata, de Moeder van Smarten.

Deze traditie markeert op Sicilië het begin van de aanloop naar Pasen, al op de vrijdag vóór Goede Vrijdag. Een ingetogen en betekenisvol moment.

Juist dit soort onverwachte gebeurtenissen vind ik zo bijzonder om mee te maken. 😊

05/02/2026

“Wat moeten we doen?”

Het is vaak de eerste vraag. Nog vóórdat we begonnen zijn. Wat moeten we doen? Hoe gaan we staan? Wat wil je van ons? Ik snap die vraag heel goed. We zijn gewend dat er een plan is. Een richting. Een goed of fout.
Maar eerlijk? Meestal weet ik dat zelf ook nog niet. En dat is juist de bedoeling. Ik zeg vaak: laten we eerst even kijken. Wat voor mij bijna altijd werkt, is het speels houden.Niet nadenken over hoe het eruitziet, maar gewoon plezier hebben. Als je met meerdere mensen bent zal ik jullie aanmoedigen om iets samen te doen. Praat. Lach. Beweeg. Vergeet af en toe dat ik er ben. En als je alleen bent:ö is het fijn als jij je op je gemak voelt bij mij zodat je veij durft te bewegen. Lopen. Zitten. rond kijken. Lachen. Dansen.😁

Hoe minder vast we het leggen,
hoe meer ruimte er ontstaat.

Zodra alles vaststaat: zo staan, zo kijken, dit doen,
kan er eigenlijk niets meer gebeuren. En juist dat onverwachte, dat kleine, dat tussendoor,
daar zit vaak alles. Ik zie een fotoshoot niet als iets wat ik doe met mensen, maar als iets wat ontstaat tussen ons. Ik reageer. Jij reageert. Soms neem ik even de leiding. Soms laat ik het helemaal los.Het is een dynamiek. Geen stappenplan.
Dat is voor de één makkelijker dan voor de ander. Sommige mensen bloeien daar meteen van op. Anderen moeten er even inkomen.Dat is oké.
Je hoeft niets te kunnen. Je hoeft niets te laten zien. Je hoeft nergens te komen.
Hoe meer plezier er is, hoe meer ontspanning,
hoe meer ruimte om te spelen en creatief te zijn,
hoe echter het wordt. En uiteindelijk zie je dat terug. Niet omdat het perfect was, maar omdat het van jou/ jullie was.

03/02/2026

De ogen van de ander

We leren onszelf niet alleen kennen. We leren het in de ogen van anderen. Al vroeg. In blikken die blijven hangen. In blikken die wegkijken. In blikken die zeggen: dit is goed zo of: dit liever niet.
Ik zie het vaak gebeuren. Niet alleen in fotografie, maar daar wordt het zichtbaar. Iemand zit voor me. Op zichzelf. En dan gebeurt het. Er komt een bewustzijn. Een lichte spanning. Alsof er ineens iets te winnen of te verliezen valt.

Wie ben ik nu, in jouw ogen?

De blik van de ander is vaak niet neutraal. We nemen hem mee. We dragen hem en vormen ons ernaar. Soms maakt die blik ons groter en soms maakt hij ons kleiner. Ik zie hoe mensen zichzelf beginnen te corrigeren. Niet omdat iemand daarom vraagt, maar omdat ze dat ooit geleerd hebben.
"Zo kijken ze naar me. Dus zo moet ik zijn."
Fotografie legt dat niet bloot omdat het confronterend is, maar omdat het relationeel is.
Er is iemand. Die kijkt. En wat er dan gebeurt, zegt vaak meer over het leven dan over een foto.
Ik denk dat de mate van zekerheid niet ontstaat in onszelf, maar tussen ons. In hoe we gelezen zijn.
In hoe we geïnterpreteerd zijn. In hoe vaak iemand dacht: zo ben ik blijkbaar. Wat mij blijft raken, is hoe weinig er nodig is om dat patroon even te laten wankelen. Een andere blik. Een blik die niet eist. Niet invult. Niet oordeelt. Soms verandert er dan iets, zodra iemand merkt dat hij niet bekeken wordt om beoordeeld te worden, maar om ontmoet te worden.

De ogen van de ander kunnen een gevangenis zijn.
Maar ze kunnen ook een opening zijn.

Ik zie het gebeuren wanneer iemand niet meer probeert te kloppen. Wanneer er niets meer hoeft te worden waargemaakt. Wanneer iemand even niet wordt vastgezet in een beeld. Misschien is dat wat mij interesseert. Niet hoe iemand eruitziet.
Maar wat er gebeurt wanneer de blik van de ander zacht genoeg wordt om jezelf weer te kunnen ontmoeten.

27/01/2026

Ik zag haar verdwijnen toen de camera aanging

Ze kwam ontspannen binnen.
We praatten. Over werk, over drukte, over niets bijzonders. Haar jas half open. Haar houding los.

Toen pakte ik de camera op.
Maar ik zag het gebeuren.

Haar rug werd rechter. Haar blik alerter.
Alsof ze ineens wist: nu moet ik iets doen.

Ik herken dat moment zo goed.
Het moment waarop je denkt dat je moet verschijnen. Dat je iets moet laten zien wat klopt.

“Dit is altijd zo ongemakkelijk,” zei ze, bijna verontschuldigend. “Dan voel ik dat ik iets moet.”

Ik glimlachte.
“Ja,” zei ik. “Dat gevoel ken ik heel goed.”

Het is zo aangeleerd. Dat zodra er iemand kijkt, we onszelf bijsturen. Netter. Sterker. Minder twijfel.

Ik vertelde haar dat ik dat zelf ook heb.
Hoe snel je in je hoofd schiet. Hoe snel je gaat nadenken over hoe je overkomt. En dat daar niets mis mee is.

Ik legde de camera neer.

“We hoeven niets,” zei ik.
“Dit moment mag er ook zijn.”

Er viel een stilte.
Geen lege. Meer eentje waarin iets mocht landen.
Haar schouders zakten een beetje.

Later, toen we weer verder gingen, was ze er weer.
Niet omdat ze wist wat ze deed. Maar omdat ze even niet bezig was met hoe het moest.

Dat is vaak het moment waarop ik klik.
Niet wanneer iemand ‘klaar’ is. Maar wanneer iemand ontspannen is.

Ik denk dat veel mensen verdwijnen zodra ze gezien worden.
Niet omdat ze niet willen,
maar omdat ze geleerd hebben dat zichtbaarheid iets is wat je goed moet doen.

Misschien is dat wat ik probeer te bieden.
Geen perfecte foto.
Maar een plek waar je niet hoeft te verdwijnen om zichtbaar te zijn.

06/01/2026

Aan de Vecht, je zou er maar wonen.. wij zijn er erg dankbaar voor! De tweede foto is het zicht wat wij hebben vanaf onze woning. We hebben deze omgeving nu in alle seizoenen gezien. Bij de bezichtiging van de woning was het lente en in de zomer zijn we hierheen verhuisd. Zo mooi om te zien hoe elk seizoen een heel ander uitzicht vormt✨ Geniet allemaal nog van de winterse dagen, van de sereniteit die de sneeuw landschappen geeft, de schoon gefilterde lucht en het dempend geluid. 💜

28/12/2025

Portrait Sister .ashh

11/12/2025

Een tijd voor meer rust en zachtheid.✨

Indirizzo

Syracuse

Sito Web

http://www.nickyalexandraphotography.com/product/calender-2019/

Notifiche

Lasciando la tua email puoi essere il primo a sapere quando Nicky Alexandra Photography pubblica notizie e promozioni. Il tuo indirizzo email non verrà utilizzato per nessun altro scopo e potrai annullare l'iscrizione in qualsiasi momento.