Shahbidak

27/08/2022

///




‏

26/08/2022

24/08/2022

///
#کولوسئوم #رم #ایتالیا




‏

23/08/2022

///



‏

23/08/2022

///



‏

22/08/2022

///

20/08/2022

\\\

The was going to

15/08/2022

///

به محض رد شدن از مرز ایتالیا به نظر می رسید سلامتی و زندگی ام به طرز معجزه آسایی بازسازی شده است. ایتالیای آفتابی بود و ایتالیایی های خندان، رم در آن زمان برای یک گردشگر نسبتا مرفه کم و کثر نمی گذاشت. حتی در بی پیرایه ترین تریتوری ها غذا بی نقص بود و شراب رومی _ فراسکاتی_ در جا افتادگی نظیر نداشت. بعد از نوشیدن یک نیم لیتر انگار که خون تازه ای درون رگ های آدم می دمید. خونی که اضطراب و تنش را برای مدتی از جان می زدود و همین برای مدتی است که رویاها را می سازد. ایتالیایی ها وقت ناهار سه چهار ساعت کسب و کار را تعطیل می کنند و به گمانم به خاطر نوشیدن شراب یا آب و هواست. بعد از صرف غذا هم برای خواب قیلوله مستقیم به رختخواب می روند. اگر جوان باشی این قیلوله معمولا تنها نمی گذرد، بویژه اگر تخت دونفره داشته باشی و پنجره ای بزرگ که به خیابان باز شود و از ایتالیایی هم چیزی جز چند جمله ای مثل ?dove vivi بلد نباشی. دوست بدبین آمریکایی روزنامه نگارم گفته بود: برای خوش گذرانی در رم دانستن دو جمله کفایت می کند، ?dove vivi و
?quanto costa
اما چندی نگذشت که از زبان این کشور سر در آوردم، حالا وقتی ایتالیا هستم به راحتی به ایتالیایی حرف می زنم و ای کاش که همیشه آنجا بودم حتی اکنون که بسیار تغییر کرده است.
روایت نتسی ویلیام / نمایشنامه نویس امریکایی

14/08/2022

///



‏

14/08/2022

///

مدتها خیال می کردم این دهکده ای که در آن به دنیا نیامده بودم تمام دنیاست، اکنون که دنیا را در واقع دیده ام و می دانم از روستاهای کوچک بسیاری درست شده، تصور نمی کنم در بچگی چندان هم اشتباه کرده باشم. روستایی باید، دست کم برای چشیدن طعم غربت ترک کردن آن. یاری داشتن یعنی تنها نبودن، یعنی دانستن اینکه در آدم ها، در گیاهان، در خاک چیزی از تو هست که حتی وقتی آنجا نیستی چشم به راه تو می ماند اما آسان نیست که در آنجا بی دغدغه باشی. از یک سال پیش که روستا را زیر نظر دارم، هر گاه که بتوانم از جنوا گریزی به آن می زنم اما باز از کفم می گریزد. این چیزها با گذشت زمان تجربه و درک می شود. آیا ممکن است که در چهل سالگی و با تمام دنیا دیدنی هنوز ندانم که روستای من کجاست؟
بخشی از رمان الفبای خانواده
نویسنده: ناتالیا گینزبورگ (Natalia Ginzburg)

10/08/2022

///

Sabato primo giorno dell'evento di Sindrome del 15 agosto a Roma. in questa occasione un gruppo di artisti afgani hanno parlato della loro esperienza artistica e hanno raccontato il lavoro che hanno svolto in diversi campi nel paese. Nazir Rahgozar professore dell'università de L'Inalco di Parigi ha esposto il suo lavoro in Afghanistan con la comunità di donne artiste a Herat. Hamid Sultani artista afgano ha raccontato la nuova generazione degli artisti afgani che hanno perso tutte le speranze con l'arrivo di talibani, e vivono e lavorano di nascosto o sono stati sradicati dal loro contesto. Elahe Qaderi giovane artista e ballerina di ballo Sama ha raccontato com'è la vita di una artista donna e le problematiche che può incontrare nella società afgana. Sattar Farzam professore dell'università di Herat arrivati da pochi giorni in Italia ha parlato dello stato di arte in Afghanistan sotto il dominio talibano. La tavola rotonda è stata moderata da Zahra Muradi e Setare Alizade ha tradotto gli interventi da Farsi in Italiano. il programma è stato seguito dalla conferenza di maestro Reza Heidari Shahbidak fotografo e educatore afgano sulla storia della fotografia afgana.

۶ آگوست ۲۰۲۲ اولین روز رویداد “سندرم 15 آگوست” در رم بود. به همین مناسبت جمعی از هنرمندان افغانستان در مورد تجربیات هنری خود صحبت نموده و از کارهایی که در زمینه های مختلف انجام داده اند صحبت کردند. نذیر رهگذر استاد دانشگاه اینالکو پاریس از تجربیات کار با جامعه هنرمندان زن و کودکان خیابانی هرات گفت. حمید سلطانی از نسل جدید هنرمندان افغانستانی صحبت کرد که همه چیز خود را از دست داده اند و در خفا زندگی و کار می کنند. الهه قادری هنرمند جوان و رقصنده سما از زندگی هنرمندان زن و مشکلاتی در جامعه افغانستان با آن مواجه هستند گفت. همچنین ستار فرزام، استاد دانشگاه هرات که چند روز پیش وارد ایتالیا شده است در مورد وضعیت هنر افغانستان در زمان حکومت طالبان صحبت کرد. مدیریت میزگرد را زهرا مرادی بر عهده داشت و ستاره علیزاده گفتگوها را از فارسی به ایتالیایی ترجمه کرد. این برنامه با سخنرانی استاد رضا حیدری شاه بیدک، عکاس و مدرس افغانستانی با موضوع “تاریخ عکاسی افغانستان” به پایان رسید.