dhun moina

07/07/2026

"মোৰ মৌনতাৰ আঁৰৰ ধুমুহাজাক"
😒
বহুতে ভাবে মই বহুত শান্ত, কম কথা কওঁ, সকলো সময়তে হাঁহি-মুখে থাকোঁ। কিন্তু কোনেও নাজানে মোৰ নীৰৱতাৰ আঁৰত কিমান দুখ, কিমান যন্ত্ৰণা আৰু কিমান নোকোৱা কথাই লুকাই আছে।
মই মোৰ কষ্টবোৰ সহজে কাকো ক'ব নোৱাৰোঁ। সেয়ে বুকুৰ মাজতে সকলো সাঁচি ৰাখোঁ। বাহিৰৰ পৰা মই হয়তো স্বাভাৱিক যেন লাগোঁ, কিন্তু অন্তৰত প্ৰতিদিনে অনুভৱৰ এক গভীৰ ধুমুহা চলি থাকে।
মই কাৰোবাক বোজা দিব নিবিচাৰোঁ, সেইবাবেই নিজৰ চকুপানী নিজৰ মাজতেই লুকুৱাই ৰাখোঁ। মোৰ নীৰৱতাক বহুতে অভিমান বা অহংকাৰ বুলি ভাবে, কিন্তু সঁচা কথাটো হ'ল—মোৰ হৃদয়খন বেছি আঘাত পাইছে, সেয়েহে শব্দতকৈ মৌনতাকেই বেছি বিশ্বাস কৰোঁ।
মোৰো ইচ্ছা থাকে কোনোবাই একেবাৰে হৃদয়ৰ পৰা সুধক—"তুমি সঁচাকৈ কেনে আছা?" হয়তো সেই এটা প্ৰশ্নই মোৰ বুকুৰ বহুদিনীয়া বোজা অলপ হ'লেও লাঘৱ কৰিব পাৰে।
🥺
মই নীৰৱ মানে এইটো নহয় যে মোৰ কষ্ট নাই। মই নীৰৱ, কাৰণ মোৰ সকলো অনুভৱ শব্দত প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰোঁ। 😒

03/07/2026

এপাহ ফুলৰ দৰে ময়ো এদিন হাঁহিছিলোঁ। কিন্তু সময়ে মোক লাহে লাহে শুকুৱাই পেলালে। বাহিৰৰ মানুহে কেৱল হাঁহিটোহে দেখে, কিন্তু বুকুৰ মাজত লুকাই থকা বিষাদৰ কাহিনী কোনেও নাজানে। কেতিয়াবা এনে লাগে, জীৱনত নিজৰ বুলি ভাবিছিলোঁ যিসকল, সেইসকলেই আটাইতকৈ বেছি আঘাত দি গ'ল। তথাপিও ফুলৰ দৰে নীৰৱে সকলো সহি আছোঁ, কাৰণ দুখৰ শব্দ সকলোৰে কাণলৈ নাপায়।😔

29/06/2026

28/06/2026

কলা জামুক,ghoror

27/06/2026

"সময় কেতিয়াও কাৰোবাবে ৰৈ নাথাকে। গতিকে জীৱনটো থাকোঁতেই নিজৰ মন ভাল লগা কামবোৰ কৰি যাওঁ। কাইলৈৰ আশাত আজিৰ সুখক এৰি নিদিবা, কাৰণ এবাৰ পাৰ হৈ যোৱা সময় কেতিয়াও ঘূৰি নাহে। প্ৰতিটো মুহূৰ্তক মৰমেৰে জীয়াই থকাই জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সৌন্দৰ্য।" 🌸

27/06/2026

**"আজি মই ভগৱন্তৰ শৰণাপন্ন। মানুহে হয়তো বুজিব নোৱাৰে, কিন্তু ভগৱন্তই সকলো দেখে আৰু সকলো বুজে। হে প্ৰভু, মোৰ হৃদয়ৰ নীৰৱ প্ৰাৰ্থনা শুনিব। যি মোৰ বাবে ভাল, সেয়াই দিয়ক। মোক ধৈৰ্য, সাহস আৰু সঠিক পথত আগবাঢ়ি যোৱাৰ শক্তি দিয়ক। আপোনাৰ ওপৰত থকা বিশ্বাসেই মোৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ আশ্ৰয়। আপোনাৰ ইচ্ছাই মোৰ ইচ্ছা। 🙏🌼"

22/06/2026

"জীৱনত সকলো মানুহ সদায় লগত নাথাকে। কিছুমান আহে, কিছুমান গুচি যায়। কিন্তু নিজৰ সাহস, নিজৰ সপোন আৰু নিজৰ আত্মবিশ্বাস কেতিয়াও এৰি নিদিবা। সময়ে হয়তো পৰীক্ষা লয়, কিন্তু ধৈৰ্য ধৰা মানুহক এদিন নিশ্চয় সফলতাৰ উপহাৰ দিয়ে। তুমি যিমানেই কষ্ট পাওঁক, মনটো ভাঙি নিদিবা; কাৰণ ধুমুহাৰ পাছতেই আকাশখন আটাইতকৈ ধুনীয়া হয়।"
🌸 হাঁহিটো বজাই ৰাখিবা, কাৰণ তোমাৰ হাঁহিয়ে হয়তো কাৰোবাৰ অন্ধকাৰ দিনটো পোহৰাই তুলিব পাৰে। 🌸

21/06/2026

Good night

21/06/2026

"নিজৰ ঘৰ"
ছোৱালীএজনীৰ জীৱনত বহু সপোন থাকে, বহু আশা থাকে। কিন্তু সকলোতকৈ বেছি কষ্ট হয় তেতিয়া, যেতিয়া তাই বুজি পায় যে তাইৰ বাবে "নিজৰ ঘৰ" বুলি ক’ব পৰা এখনো ঠাই নাই।
জন্ম লোৱা ঘৰখনত কোৱা হয় — "এইখন তোৰ নিজৰ ঘৰ নহয়, এদিন আনৰ ঘৰলৈ যাব লাগিব।" বিয়াৰ পিছত যি ঘৰলৈ যায়, তাতো বহু সময়ত শুনিবলগীয়া হয় — "এইখন তই লগত অনা ঘৰ নহয়।"....
এনেকৈ জীৱনটো পাৰ হৈ যায়, কিন্তু ছোৱালীজনীয়ে নিজৰ বুলি ক’ব পৰা এখন ঘৰ বিচাৰি থাকে। তাই সকলোৰে সুখৰ বাবে নিজৰ সুখ ত্যাগ কৰে, সকলোৰে মুখত হাঁহি বিৰিঙাবলৈ নিজৰ চকুৰ পানী লুকুৱাই ৰাখে। তথাপিও বহু সময়ত তাইৰ অনুভূতি, তাইৰ দুখ আৰু তাইৰ সপোনবোৰৰ মূল্য কোনেও নিদিয়ে।
ৰাতি সকলোৱে শুই পৰাৰ পিছত, তাই নীৰৱে ভাবি থাকে— "মোৰো জানো নিজৰ বুলি ক’ব পৰা এখন ঘৰ থাকিলহেঁতেন? য’ত মোক বুজিব, মোৰ দুখবোৰ শুনিব, আৰু মোক কেৱল দায়িত্ব নহয়, মৰমো দিব।"
ছোৱালীজনীৰ জীৱনটো সহজ নহয়। তাই বহু ত্যাগ, বহু কান্দোন আৰু বহু নোকোৱা কথাৰে ভৰা। তথাপিও তাই হাঁহিবলৈ শিকে, কাৰণ তাই জানে— চকুৰ পানীৰ মূল্য সকলোৱে নুবুজে।
কেতিয়াবা কেতিয়াবা ছোৱালী এজনীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ দুখটো ধন-সম্পত্তি বা অভাৱ নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ বুলি মাতিব পৰা এখন ঘৰ নথকা আৰু হৃদয়ৰ কথা বুজি পোৱা এজন মানুহ নথকাটোহে। 💔🥀

কেতিয়াবা কেতিয়াবা ছোৱালী এজনীৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ দুখটো ধন-সম্পত্তি বা অভাৱ নহয়, বৰঞ্চ নিজৰ বুলি মাতিব পৰা এখন ঘৰ নথকা আৰু হৃদয়ৰ কথা বুজি পোৱা এজন মানুহ নথকাটোহে। 💔🥀

21/06/2026

"জীৱনত কিছুমান মানুহক আমি নিজৰ তকৈও বেছি বিশ্বাস কৰোঁ। বাই-ভনী বুলি বুকুৰ মাজত এখন বিশেষ ঠাই দি ৰাখোঁ। ভাবোঁ, সুখত-দুখত, হাঁহিত-কান্দোনত সদায় কাষত থাকিব। কিন্তু সময়ে কেতিয়াবা এনেকুৱা সত্য দেখুৱায়, যি সত্যই হৃদয়খন সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি দিয়ে। যিসকলক নিজৰ বুলি ভাবিছিলোঁ, তেওঁলোকেই যেতিয়া মিছা, অভিনয় আৰু স্বাৰ্থৰ মুখ দেখুৱায়, তেতিয়া দুখটো কেৱল চকুপানীতেই নহয়, আত্মাৰ গভীৰতালৈকে সোমাই যায়।
বিশ্বাস ভাঙি যোৱাৰ শব্দ নাথাকে, কিন্তু সেই আঘাতৰ বিষটো প্ৰতিদিনে অনুভৱ হয়। কাষত থকাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি দিয়া মানুহবোৰ দূৰ হৈ যায়, আৰু ভালপোৱা, মৰম, সন্মান সকলো যেন এক মুহূৰ্ততে অৰ্থহীন হৈ পৰে। কেতিয়াবা মনে হয়, নিজৰ বুলি ভবা মানুহৰ পৰাই পোৱা আঘাতেই জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ শিক্ষা।
আজি আৰু অভিযোগ নাই, খংও নাই। কেৱল বুকুৰ মাজত এটা নীৰৱ বিষ আছে। কাৰণ যিসকলক বাই-ভনী বুলি হৃদয়ত সযতনে ৰাখিছিলোঁ, তেওঁলোকেই শিকাই গ'ল যে সকলো হাঁহিৰ আঁৰত আন্তৰিকতা নাথাকে, সকলো মৰমৰ আঁৰত সত্যতা নাথাকে। কেতিয়াবা আটাইতকৈ আপোন যেন লগা মানুহেই আটাইতকৈ বেছি কষ্ট দি আঁতৰি যায়। সেইবাবে আজি হৃদয়খনে কেৱল নীৰৱে কান্দে, আৰু ভাবি থাকে— বিশ্বাসটো যদি ইমান সস্তা আছিল, তেন্তে ইমান মৰমেৰে কিয় আঁকোৱালি লৈছিলোঁ?" 🥀💔😔