https://www.facebook.com/102492118967619/

24 PENS, Pune (2026)

Name: 24 PENS
Address: Pune, IN
Telephone: +919579994142

28/06/2026

*संकल्पाची प्रचिती: श्रद्धा आणि विज्ञानाचा अद्भुत संगम*

तसा मी विज्ञानवादी मनुष्य.
मात्र, विज्ञानामुळे मिळालेले अविष्कार मनाला उन्माद देऊ नयेत म्हणून *'हे असे का बुवा?'* ही प्रामाणिक श्रद्धा बाळगणाराही मी.

परंतु, आयुष्यात काही अनुभव असे येतात, जे तुमच्या तर्काची चौकट मोडून टाकतात. बुद्धी ज्या गोष्टीला 'अशक्य' म्हणून नाकारते, तिथे मन एका अनाकलनीय ऊर्जेची अनुभूती घेत असतं. असाच एक भन्नाट आणि विचार करायला लावणारा अनुभव नुकताच मी प्रवासाच्या वाटेवर घेतला.

तो गुरुवारचा दिवस (२५/०६/२०२६) होता.
आमचं सांगलीला जाण्याचं नियोजन पूर्ण झालं होतं.
सकाळी ११ ते सायंकाळी ५ असा २६० किलोमीटरचा प्रवास एकट्याने ड्रायव्हिंग करत करायचा होता.

माझी बायको, मुलगी, माझे वडील, सोबत एक आत्येभाऊ असे आम्ही सगळे निघालो.

सांगलीत एक महत्त्वाचं खाजगी काम आणि त्यानंतर पुढे देवदर्शन... मनाची ओढ तीव्र होती, पण शरीराने मात्र दगा दिला होता. घरातून निघतानाच अंगात ताप भरला होता, कणकण जाणवत होती.
वडील थकले असल्याने 'स्टीअरिंग' त्यांच्या हातात देणे शक्य नव्हते.
आत्येभाऊ म्हणाला, "तुझी गाडी मला जमणार नाही."

माझा पाय एक्सलेटरवर पडला आणि गाडी सांगलीच्या दिशेने धावू लागली.

गुरुवारचा प्रवास संपला, कामं झाली, पण संध्याकाळ होता होता अंगातला ताप कमालीचा वाढला.

एका हॉटेलवर आम्ही थांबलो.
रात्री ११.३० ते पहाटे ४ चा तो काळ... शरीर तापाने फणफणत होतं,
अंग ठणकत होतं.

वडील म्हणाले, "एखादी डोलो किंवा क्रोसीन खा, बरं वाटेल."
मी म्हटलं, "नको! वाटेल थोड्यावेळाने बरं."

एरवी मला जेव्हा कधी ताप येतो, तेव्हा तो किमान तीन दिवस तरी शरीराचा ताबा सोडत नाही, हा माझा आजवरचा वैद्यकीय इतिहास!

त्यातच पहाटे ४ वाजता जेव्हा डोळे उघडले, तेव्हा शरीराची अवस्था पाहून मन हताश झालं.

"गोळी खाल्ली असती तर बरं झालं असतं; बहुतेक या अवस्थेत आता देवदर्शन होणे अवघड आहे..."
असे मी स्वतःशीच बोललो.

तो विचार मनाशी बोलून मी पुन्हा डोळे मिटले. ती केवळ हार नव्हती, तर ते एक 'समर्पण' होतं. *'आता सगळं तुझ्यावर सोपवलंय'* असा तो भाव असावा.

सकाळी ६ वाजता जेव्हा मला जाग आली, तेव्हा मी थक्कच झालो. अंगातला ताप कुठल्या कुठे गायब झाला होता. डोकेदुखी नाही, थकवा नाही... मी अगदी 'ठणठणीत' बरा झालो होतो!
इतका की, शुक्रवारच्या दिवशी मी तब्बल ६०० किलोमीटर गाडी चालवली, पण कुठेही थकव्याचा लवलेश नव्हता.

हा नेमका काय प्रकार होता?
'निव्वळ विज्ञान' की 'प्रबळ श्रद्धा' ?
माझं मन याला केवळ विज्ञानाचा नियम मानू शकत नाही आणि डोळे झाकून श्रद्धा करत बसणं माझ्या सदसद्विवेकबुद्धीला पटतं नाही.

कारण, विज्ञानानुसार आजारपणातून बरं व्हायला शरीर आपला ठराविक काळ घेतंच.
पण, इथे विज्ञानाने 'टर्बो मोड' पकडला होता. जेव्हा तुम्ही एखाद्या ध्येयासाठी, कामाच्या ओढीने निघता तेव्हा मनाची 'संकल्प शक्ती' सर्वोच्च पातळीवर असते.
पहाटे ४ वाजता मी जेव्हा परिस्थिती पूर्णपणे स्वीकारून शांत झालो, तेव्हा शरीराने स्वतःला पूर्णपणे 'हीलिंग मोड'वर टाकलं असावं.
यालाच *मनाचा शरीरावर असलेला अथांग प्रभाव म्हणत असावे.*

माझ्याकडे या अनुभवाचं अंतिम उत्तर नाही.
पण एवढं मात्र निश्चित सांगू शकतो की, त्या दिवशी मी विज्ञान आणि श्रद्धा यांना एकमेकांच्या विरोधात उभं राहिलेलं पाहिलं नाही; उलट दोघेही एकाच दिशेने कार्य करत असल्याची अनुभूती घेतली.

हा केवळ एक प्रवास नव्हता.
तो मनाचा, शरीराचा, संकल्पशक्तीचा आणि त्या सर्वांना जोडणाऱ्या एका अदृश्य ऊर्जेचा साक्षात्कार होता.

-अमोल काळे
© Amol Kale
Email: [email protected]

19/03/2026

'ती' आता प्रचंड भाव खायला लागली आहे. छोट्याशा पिळदार दंडांच्या पोरापासून ते निवृत्त झालेल्या ज्येष्ठांपर्यंत माझ्यासारख्या प्रत्येकाची हीच तक्रार आहे.

तशी 'ती' वरवर नखरेल भासत होतीच...
आता थोडा जास्तच नखरा दाखवू लागली आहे.
यापूर्वी, तिला साद घालताच, दोन दिवसांचा उशीर का होईना, ती घरी यायची!
तिला घेऊन येणारा म्हणायचा, “आमचं काय बघताय का नाय?”
आम्ही खुश होऊन, “घे बाबा!” म्हणत, थोडा ‘अर्थ’प्रसाद त्या पोहोचकर्त्याच्या हातावर ठेवायचो.

तिला आमच्याकडे पोहोचवणारा घराकडे पाठ करून गेला की, आम्ही तिला व्यवस्थित न्याहाळायचो.
तिचं रूपडं आहे तसंच आहे की बदललं आहे, हे पाहायचो.
तिच्या डोक्यावर एक उपकरण लावून तिला ताप आला आहे की नाही, हे तपासायचो.

एखादी प्रशस्त जागा तिला मिळवून दिली की आमचं काम संपायचं.
मग कधीतरी हळूच जाता-येता तिच्याकडे पाहून स्मित द्यायचो; ती सुद्धा मनमुरादपणे दाद द्यायची.

आता मात्र तिचा नूर बदलला आहे. तिचा एक पाय आखातात, तर दुसरा पाय भारतभूमीच्या वेशीवर आहे.
कुण्या दूरदेशीच्या राज्यकर्त्यांनी एकमेकांना ठोसे लगावणे सुरू केल्यापासून तिचं भेटणं तर मुश्किल, पण दिसणंसुद्धा दुरापास्त झालं आहे.

तिचं आगमन मोठ्या धुमधडाक्यात करायचं असा मानस मी गेले आठवडाभर बाळगून होतो.
पण 'ती' काही जवळ यायचं नाव घेत नव्हती.

ज्या खासगी कचेरीत तिचा हमखास मुक्काम असतो, तिथे मी तीन-चार वेळा जाऊन आलो. तेव्हा कचेरीतील सेवादाते म्हणाले,
“अहो, एका वर्षात बारा वेळा आम्ही तुमची आणि तिची भेट घालून देऊ शकतो.
तुम्ही चक्क पंधरा वेळा भेटला आहात तिला.”

त्यावर मी, “अहो साहेब, उद्या सण आहे. ती नाही आली तर आम्ही तो साजरा कसा करायचा?” हा सवाल विचारला.
तेव्हा समोरच्याने, “ते काही नाही. एक तारखेपर्यंत वाट पाहा. त्यानंतर तुमची आणि तिची भेट नक्की होईल,” असं सांगितलं.
मी आपला मख्ख चेहऱ्याने, उदास भावनेने तिच्याकडे पाहत राहिलो.

“आता कसं वाटतंय...?” ह्या तिच्या प्रश्नाने, विशी-पंचवीशीतील तरुणाला गल्लीतल्या सौंदर्यवतीचं महत्त्व तिचं लग्न होईपर्यंत कळत नाही, या शेऱ्याची आठवण करून दिली.

त्यानंतर माझ्या चेहऱ्यावर ‘वैताग मुद्रा’ पाहून सोबत आलेल्या मित्राने मला विचारलं,
“ती दुसऱ्या समूहाची असली तर चालेल ना?”

मी विचारलं, “कुठल्या समूहाची? काय बोलतो आहेस तू?”

मित्राने उत्तरासोबत प्रश्न केला,
“तिच्या डोक्यावर पिवळ्या ऐवजी निळी टोपी चालेल ना?”

क्षणभर विचार करून...
मी म्हणालो, “चालेल काय, पळेल!”

अखेरीस मित्राने भारतऐवजी एच.पी. गॅसच्या लालभडक टाकीच्या रूपात तिला माझ्यासोबत घरी धाडलं.

परंतु, तिला पाहून ‘चुलबाई’ आणि ‘इंडक्शनराव’ दोघेही रुसून बसले आहेत.

*कालाय तस्मै नमः*

-अमोल काळे

© Amol Arvind Kale
Mobile: 8390800009
Email: [email protected]

#मराठीलेखन #टंचाई #ब्लॉग

28/02/2026

अखेर प्रकाशित....

Address

Pune

Telephone

+919579994142

Website

facebook.com

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when 24 PENS posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to 24 PENS:

Name:

Email:

Message:

24 PENS