19/03/2026
'ती' आता प्रचंड भाव खायला लागली आहे. छोट्याशा पिळदार दंडांच्या पोरापासून ते निवृत्त झालेल्या ज्येष्ठांपर्यंत माझ्यासारख्या प्रत्येकाची हीच तक्रार आहे.
तशी 'ती' वरवर नखरेल भासत होतीच...
आता थोडा जास्तच नखरा दाखवू लागली आहे.
यापूर्वी, तिला साद घालताच, दोन दिवसांचा उशीर का होईना, ती घरी यायची!
तिला घेऊन येणारा म्हणायचा, “आमचं काय बघताय का नाय?”
आम्ही खुश होऊन, “घे बाबा!” म्हणत, थोडा ‘अर्थ’प्रसाद त्या पोहोचकर्त्याच्या हातावर ठेवायचो.
तिला आमच्याकडे पोहोचवणारा घराकडे पाठ करून गेला की, आम्ही तिला व्यवस्थित न्याहाळायचो.
तिचं रूपडं आहे तसंच आहे की बदललं आहे, हे पाहायचो.
तिच्या डोक्यावर एक उपकरण लावून तिला ताप आला आहे की नाही, हे तपासायचो.
एखादी प्रशस्त जागा तिला मिळवून दिली की आमचं काम संपायचं.
मग कधीतरी हळूच जाता-येता तिच्याकडे पाहून स्मित द्यायचो; ती सुद्धा मनमुरादपणे दाद द्यायची.
आता मात्र तिचा नूर बदलला आहे. तिचा एक पाय आखातात, तर दुसरा पाय भारतभूमीच्या वेशीवर आहे.
कुण्या दूरदेशीच्या राज्यकर्त्यांनी एकमेकांना ठोसे लगावणे सुरू केल्यापासून तिचं भेटणं तर मुश्किल, पण दिसणंसुद्धा दुरापास्त झालं आहे.
तिचं आगमन मोठ्या धुमधडाक्यात करायचं असा मानस मी गेले आठवडाभर बाळगून होतो.
पण 'ती' काही जवळ यायचं नाव घेत नव्हती.
ज्या खासगी कचेरीत तिचा हमखास मुक्काम असतो, तिथे मी तीन-चार वेळा जाऊन आलो. तेव्हा कचेरीतील सेवादाते म्हणाले,
“अहो, एका वर्षात बारा वेळा आम्ही तुमची आणि तिची भेट घालून देऊ शकतो.
तुम्ही चक्क पंधरा वेळा भेटला आहात तिला.”
त्यावर मी, “अहो साहेब, उद्या सण आहे. ती नाही आली तर आम्ही तो साजरा कसा करायचा?” हा सवाल विचारला.
तेव्हा समोरच्याने, “ते काही नाही. एक तारखेपर्यंत वाट पाहा. त्यानंतर तुमची आणि तिची भेट नक्की होईल,” असं सांगितलं.
मी आपला मख्ख चेहऱ्याने, उदास भावनेने तिच्याकडे पाहत राहिलो.
“आता कसं वाटतंय...?” ह्या तिच्या प्रश्नाने, विशी-पंचवीशीतील तरुणाला गल्लीतल्या सौंदर्यवतीचं महत्त्व तिचं लग्न होईपर्यंत कळत नाही, या शेऱ्याची आठवण करून दिली.
त्यानंतर माझ्या चेहऱ्यावर ‘वैताग मुद्रा’ पाहून सोबत आलेल्या मित्राने मला विचारलं,
“ती दुसऱ्या समूहाची असली तर चालेल ना?”
मी विचारलं, “कुठल्या समूहाची? काय बोलतो आहेस तू?”
मित्राने उत्तरासोबत प्रश्न केला,
“तिच्या डोक्यावर पिवळ्या ऐवजी निळी टोपी चालेल ना?”
क्षणभर विचार करून...
मी म्हणालो, “चालेल काय, पळेल!”
अखेरीस मित्राने भारतऐवजी एच.पी. गॅसच्या लालभडक टाकीच्या रूपात तिला माझ्यासोबत घरी धाडलं.
परंतु, तिला पाहून ‘चुलबाई’ आणि ‘इंडक्शनराव’ दोघेही रुसून बसले आहेत.
*कालाय तस्मै नमः*
-अमोल काळे
© Amol Arvind Kale
Mobile: 8390800009
Email: [email protected]
#मराठीलेखन #टंचाई #ब्लॉग
