11/05/2026
Dat iemand wint bij de Coiffure Award met jouw beelden is natuurlijk altijd leuk. Voor sommigen misschien inmiddels iets wat “gewoon” voelt. En natuurlijk draait het uiteindelijk om de hairstylist, maar voor mij zat er óók nog een ander heel waardevol moment in die avond.
Namelijk toen Rozan op het podium stond en vertelde over hoe we samen zijn gegroeid. ❤️
Wat mensen vaak niet zien is die continue innerlijke battle met het kritische oog op je eigen werk. Ja ik durf wel te zeggen dat ik weet dat ik kan fotograferen. En rationeel zie ik ook zeker dat iedereen z’n eigen handtekening heeft en het allemaal mooi is op z’n eigen manier. Maaaarrrr tegelijkertijd is ook regelmatig het gevoel dat het gras bij de buren groener is wanneer je omringd wordt met prachtig werk van getalenteerde collega’s met een andere stijl. (Oké… soms een beetje meer afhankelijk van de tijd van de maand 🤪 en helemaal sinds het moederschap een nieuwe zoektocht met zich mee brengt)
En terwijl je daar zit tussen al dat mooie werk en je je ongemakkelijk voelt in groepen, kunnen die onzekerheden zó hard binnenkomen.
Voor het event zei Wes nog:
“Als je gewoon jezelf bent en ze de leuke gezellige Linda zien die ik ken, komt het helemaal goed.” Je hebt echt geen idee wat voor overuren m’n hoofd vaak maakt in groepen en wat voor socially awkward situaties dat al heeft opgeleverd. Achteraf vaak ook wel heel grappig. 😂
En als iemand dan jouw naam noemt en het succes een beetje met je deelt… ja, dat raakt me. 🥹
Op dat moment voelde ik me echt gezien. Dat kleine meisje dat hard werkt door alle onzekerheden heen. 🌸 Voelt ook knullig om te delen maar het is nou eenmaal ook de realiteit.
Rozan, je beseft het je waarschijnlijk niet eens… maar m’n inner child felt loved, dankjewel voor je vertrouwen in mij en je lieve woorden. 🥰❤️ Trots op jou en op ons! (& lieve natuurlijk door wie we hier zijn gekomen in de first place! 💕)
Looks gemaakt met dreamteam en
