26/03/2025
Shelter
Σιάδι της Μύγας, Τύμφη, Ήπειρος - Ιανουάριος 2025
Υπάρχουν μέρη μαγικά που σου χαρίζουν στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό, όσα χρόνια και αν περάσουν! Ένα τέτοιο μέρος είναι και αυτό. Το καταφύγιο ανάγκης στο Σιάδι της Μύγας κάτω από την Γκαμήλα, εντυπωσιακή κορυφή της Τύμφης. Στην Τύμφη έχω πάει αρκετές φορές, όλες όμως από την άλλη πλευρά, για καταφύγιο Αστράκας και Δρακόλιμνη Τύμφης. Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά από αυτή τη πλευρά της. Όλα ξεκίνησαν πριν δύο χρόνια, όταν στο διαδίκτυο είδα μια φωτογραφία του καταφυγίου ανάγκης και της μοναδικής θέας από εκείνο το σημείο. Από τότε είχε γίνει σκοπός μου να αποθανατίσω αυτό το τοπίο με την φωτογραφική μου μηχανή. Και φέτος τον Ιανουάριο μετά από πολύ οργάνωση και σχεδιασμό κατάφερα να πετύχω αυτόν τον σκοπό. Το πρόγραμμα ήταν να ξεκινήσουμε νωρίς το πρωί την ανάβαση, κάποια στιγμή το μεσημέρι να φτάσουμε στο καταφύγιο, διανυκτέρευση εκεί το βράδυ, φωτογράφιση την νύχτα και το χάραμα και κατόπιν να ξεκινάγαμε για την επιστροφή. Η διαδρομή είναι 10 χλμ περίπου και έχει διάρκεια 4 με 5 ώρες υπό κανονικές συνθήκες και ανάλογα με το βάρος. Λόγω της μεγάλης κακοκαιρίας των προηγούμενων 2 - 3 ημερών περιμέναμε να βρούμε αρκετή ποσότητα χιονιού. Οι συνθήκες όμως που επικρατούσαν τις ημέρες της εξόρμησης ήταν πολύ κρύο αλλά με ηλιοφάνεια. Ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, και τελικά το σύνολο του φωτογραφικού εξοπλισμού, των τροφίμων και όλου του εξοπλισμού που ήταν απαραίτητος τόσο για την διανυκτέρευση όσο και για το κρύο, είχε ως αποτέλεσμα το σακίδιο να είναι κάτι λιγότερο από 25 κιλά. Ξεκινήσαμε από την βάση μας που βρισκόταν έξω από την πόλη των Ιωαννίνων με κατεύθυνση την Κόνιτσα. Λίγο μετά το χάραμα, αφήσαμε το αυτοκίνητο, και αφού περάσαμε το όμορφο γεφύρι της Κόνιτσας, όπου αρχίζει η διαδρομή, ξεκινήσαμε την πεζοπορία σε υψόμετρο 600μ και με το μονοπάτι να πηγαίνει παράλληλα με τον Αωό ποταμό. Για τα πρώτα 3.5 χλμ το μονοπάτι είναι πλακόστρωτο και ομαλό. Μετά αρχίζει να ανηφορίζει ώσπου φτάνουμε στην Μονή της Παναγίας Στομίου στα 680 μ. υψόμετρο. Εκεί κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση και μετά συνεχίσαμε μέχρι το ρέμα Κερασιάς όπου περάσαμε και συνεχίσαμε στο μονοπάτι. Λίγο πριν το ρέμα είχαν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους τα πρώτα χιόνια. Αυτό όμως δεν είχε καμία σχέση με το τι θα ακολουθούσε. Από εκεί και πέρα η διαδρομή άλλαξε εντελώς. Το μονοπάτι είναι συνεχόμενα ανηφορικό, με μεγάλη κλίση. Πλέον το τοπίο είναι κάτασπρο, κάνοντας σε αρκετά σημεία την εύρεση του μονοπατιού αδύνατη γιατί οι σημάνσεις είχαν κρυφτεί από το χιόνι. Ευτυχώς το GPS μας έβγαζε πάντα από την δύσκολη θέση. Το χιόνι έχει φτάσει μέχρι το γόνατο. Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το μεγάλο βάρος των σακιδίων είχαν ως αποτέλεσμα να κάνει την εμφάνιση της η κούραση. Μετά από πολύ ώρα φτάσαμε στη θέση Καλογερικό όπου θα μας βγάλει στον αυχένα στα 1300 μ. Πλέον η κλίση γίνεται πιο ήπια και το Σιάδι της Μύγας απέχει περίπου 2χλμ. Όμως οι δυσκολίες που συναντήσαμε μαζί με την κούραση είχε ως αποτέλεσμα την μεγάλη καθυστέρηση. Η διαδρομή είναι μοναδική στην επιβλητική βόρεια μεριά της Τύμφης. Αλλά ο ήλιος άρχισε να χάνεται πίσω από τις κορυφές της Τύμφης, η θερμοκρασία άρχισε να πέφτει γρήγορα και ταυτόχρονα άρχισε χιονόπτωση. Ευτυχώς ο τελικός μας προορισμός δεν ήταν μακριά. Εμείς μετά από μια κουραστική πεζοπορία που διήρκησε τον διπλάσιο από τον αναμενόμενο χρόνο και λίγο πριν χαθεί το τελευταίο φως, φτάσαμε σε ένα ιδιαίτερο πλατό στα 1460 μ. υψόμετρο όπου αντικρίσαμε με ενθουσιασμό την ξύλινη καλύβα που θα ήταν το καταφύγιο μας για την νύχτα. Η θέα μοναδική. Γύρω μας ήμασταν περικυκλωμένοι από μαυρόπευκα, έλατα και οξιές και απέναντι μας η βόρεια ορθοπλαγιά της Γκαμήλας στεκόταν σαν γίγαντας. Το πρώτο πράγμα που κάναμε αφού μπήκαμε στο καταφύγιο ήταν να ανάψουμε την ξυλόσομπα. Μπορεί να είναι καταφύγιο ανάγκης αλλά έχει πολλά πράγματα που κάνουν την διαμονή σου πιο εύκολη. Ξύλα για την σόμπα, τρόφιμα, σκεύη για μαγείρεμα, μέχρι και αλυσοπρίονο για την κοπή των ξύλων. Εννοείται οτι φεύγοντας πρέπει το αφήσουμε στην κατάσταση που το βρήκαμε, να αναπληρώσουμε ότι καταναλώσαμε και αν θέλουμε, όπως έκαναν οι προηγούμενοι για εμάς, να αφήσουμε κάτι για τους επόμενους. Είναι ο άγραφος νόμος των καταφυγίων ανάγκης ώστε το καταφύγιο να παραμένει φιλόξενο και λειτουργικό και να σου προσφέρει μια υπέροχη διαμονή. Αφού αρχίσαμε να ανακτούμε δυνάμεις και θερμοκρασία, το επόμενο που κάναμε ήταν μαγείρεμα στην ξυλόσομπα και η παρασκευή ρακόμελου. Σιγά σιγά ήρθε η ώρα για να πραγματοποιήσουμε τον δεύτερο σκοπό αυτής της εξόρμησης. Την φωτογραφία. (Ο πρώτος ήταν η πεζοπορία και η διαμονή σ’ αυτό το μοναδικό μέρος.) Αφού ντυθήκαμε καλά και πήραμε τον εξοπλισμό μας βγήκαμε από την καλύβα. Έξω επικρατούσε μια μαγική ησυχία. Η θερμοκρασία ήταν κάτω από το μηδέν, και ο συνδυασμός του παγωμένου καθαρού αέρα και τις αραιής μυρωδιάς του καμένου ξύλου από την σόμπα ήταν υπέροχη. Ο ουρανός ήταν ξάστερος με μόνο κάποια περαστικά σύννεφα που έκαναν το πέρασμα τους, και το φεγγάρι άρχισε να ξεπροβάλει πίσω μας φωτίζοντας το τοπίο και τις κορυφές της Τύμφης. Κατά καιρούς η ομίχλη έκανε την εμφάνιση της καλύπτοντας όλο το τοπίο ή περνώντας ανάμεσα στα δέντρα δίνοντας μια μαγική και μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Το χιόνι υπό το φως τους φεγγαριού λαμπύριζε λες και ήταν ασήμι. Αφού βρήκα το κάδρο μου συνειδητοποίησα ότι ο Σείριος το λαμπρότερο αστέρι βρισκόταν πάνω από την κορυφή της Γκαμήλας. Δεξιά της ο αστερισμός του Ωρίωνα και στην γωνία πάνω δεξιά ο Δίας κάνει αισθητή την παρουσία του ανάμεσα στα σύννεφα. Τι άλλο θα μπορούσα να ζητήσω?
Όποιος ενδιαφέρεται για το βιβλίο μου ή εκτυπώσεις των φωτογραφιών μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου.
Exif:
Sky – 15 Λήψεις, f/9, 15 sec, ISO 2000, 20mm (stacked in Sequator)
Foreground - f/9, 30 sec, ISO 3200, 20mm
Siadi of Myga, Tymfi mountain, Epirus, Greece – January 2025.
There are magical places that gift you moments etched forever in your mind, no matter how many years pass! One such place is this: the emergency shelter at Siadi of Myga, nestled beneath Gamila, the impressive peak of Tymfi. I've been to Tymfi many times, but always from the other side, towards the Astraka refuge and Drakolimni (Dragon Lake) of Tymfi. This was my first time from this side. It all started two years ago when I saw a photo of the emergency shelter and the unique view from that spot online. Since then, it's been my goal to capture this landscape with my camera. And this January, after much organization and planning, I finally achieved that goal. The plan was to start the ascent early in the morning, reach the shelter sometime in the afternoon, spend the night there, photograph the night and dawn, and then begin our return. The route is about 10 km long and takes 4 to 5 hours under normal conditions and depending on the weight of our packs. Due to the severe weather of the previous 2-3 days, we expected to find a lot of snow. However, the conditions during our excursion were very cold but sunny. We packed our things, and the total weight of the photography equipment, food, and all the gear needed for both the overnight stay and the cold, resulted in a backpack weighing just under 25 kg. We set off from our base outside the city of Ioannina, heading towards Konitsa. Shortly after dawn, we left the car and, after crossing the beautiful Konitsa bridge where the route begins, we started hiking at an altitude of 600m, following the path parallel to the Aoos River. For the first 3.5 km, the path is paved and smooth. Then it starts to climb until we reach the Monastery of Panagia Stomiou at 680m altitude. We took a short break there and then continued to the Kerassia stream, which we crossed and continued on the path. Just before the stream, the first signs of snow began to appear. But that was nothing compared to what was to come. From there on, the route changed completely. The path is continuously uphill, with a steep slope. The landscape is now completely white, making it difficult to find the trail in many places because the markings were hidden by the snow. Fortunately, our GPS always got us out of trouble. The snow reached up to our knees. All of this, combined with the heavy backpacks, led to fatigue. After a long time, we reached the Kalogeriko location, which would take us to the pass at 1300m. The slope became gentler, and Siadi of Myga was about 2 km away. However, the difficulties we encountered, along with the fatigue, resulted in a long delay. The route is unique, on the imposing northern side of Tymfi. But the sun began to disappear behind the peaks of Tymfi, the temperature started to drop rapidly, and at the same time, it started snowing. Fortunately, our final destination was not far away. After a tiring hike that lasted twice as long as expected, and just before the last light disappeared, we reached a special plateau at 1460m altitude, where we enthusiastically saw the wooden hut that would be our shelter for the night. The view was unique. We were surrounded by black pines, firs, and beeches, and opposite us, the northern cliff of Gamila stood like a giant. The first thing we did after entering the shelter was to light the wood stove. It may be an emergency shelter, but it has many things that make your stay easier. Firewood for the stove, food, cooking utensils, and even a chainsaw for cutting wood. Of course, when leaving, we must leave it in the condition we found it, replenish what we consumed, and if we want, like the previous people did for us, leave something for the next ones. It's the unwritten rule of emergency shelters, so the shelter remains welcoming and functional, offering you a wonderful stay. After regaining our strength and warmth, the next thing we did was cook on the wood stove and make rakomelo (a traditional warm and aromatic Greek drink, made by combining "raki" or "tsipouro" - a strong distilled spirit similar to grappa - with honey and spices like cinnamon and cloves, gently heated, creating a sweet and soothing drink that's perfect for cold evenings or after a long day of hiking). Gradually, it was time to fulfill the second goal of this excursion: photography. (The first was hiking and staying in this unique place.) After dressing warmly and taking our equipment, we left the hut. Outside, there was a magical silence. The temperature was below zero, and the combination of the cold, clean air and the faint smell of burnt wood from the stove was wonderful. The sky was clear, with only some passing clouds, and the moon began to peek out behind us, illuminating the landscape and the peaks of Tymfi. Occasionally, fog appeared, covering the entire landscape or passing through the trees, creating a magical and mysterious atmosphere. The snow under the moonlight shimmered as if it were silver. After finding my frame, I realized that Sirius, the brightest star, was above the peak of Gamila. To its right was the constellation Orion, and in the upper right corner, Jupiter made its presence felt among the clouds. What more could I ask for?
Exif:
Sky – 15 Shots, f/9, 15 sec, ISO 2000, 20mm (stacked in Sequator)
Foreground - f/9, 30 sec, ISO 3200, 20mm
