02/12/2023
Όσοι έχουν παίξει μουσική ζωντανά (μάλλον το ίδιο ισχύει και στο θέατρο), ξέρουν ότι η συνεργία στη τέχνη είναι κάτι που υπερβαίνει τον φυσιολογικό νου.
Ένα συντονισμένο συγκρότημα επικοινωνεί πιο γρήγορα απ' την ταχύτητα του φωτός, γιατί γίνεται ένα σώμα, ένα μυαλό, μια ψυχή. Δεν χρειάζεται να κάνουν νοήματα στους άλλους, να εξηγούν στους άλλους τι θα κάνουν, γιατί –πολύ απλά– δεν υπάρχουν «άλλοι»• είναι ένας οργανισμός που έχει βρει το κέντρο όλων στην απεραντοσύνη μιας στιγμής.
Ναι, ακούγεται μεταφυσικό, το ξέρω. Όταν το βιώνεις καταλαβαίνεις ότι δεν είναι καθόλου ανορθολογικό, μόνο υπέροχο.
Πόσο σπουδαία πράγματα μπορεί να κάνει ο νους μας! Και πώς τον χαραμίζουμε στα επουσιώδη.
Τη στιγμή που παίζουν οι μουσικοί (μάλλον και οι ηθοποιοί) εξαφανίζεται ο υπόλοιπος κόσμος, μπαίνουν σε συλλογική ροή, που πάντα σε ξαφνιάζει (όταν πετυχαίνει), γιατί είναι κάτι πάνω από σένα.
Παίζουν όλοι μαζί ένα κομμάτι (μουσικό ή θεατρικό) που έχουν ξαναπαίξει άλλες είκοσι φορές, σε πρόβες και σε live. Όμως είναι η μαγεία εκείνης της απίστευτης μέρας (νύχτας), όπου καθώς το παίζουν ξεχνάνε την ύπαρξη τους, σβήνει ο εαυτός του καθενός μέσα στην ομάδα, κι όλη η ομάδα μέσα στη μουσική. Είναι ένα σβήσιμο που μοιάζει με την πράξη του έρωτα •όταν γίνεται ψυχή τε και σώματι.
Κι όταν τελειώνει το κομμάτι δεν σε νοιάζει τι θα πει το κοινό. Κοιτιέστε, με τους άλλους συνεργούς στη τέχνη, και γνωρίζετε ότι έχετε μοιραστεί κάτι που κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει… Η τέχνη είναι σαν να κάνεις έρωτα. Τυχεροί αυτοί που το έχουν ζήσει.
~~~~~~~~~~~~~
ΥΓ: Νομίζω ότι είναι ένα καλό παράδειγμα για το τι θα μπορούσε να πετύχει η ανθρωπότητα (αν λειτουργούσε αρμονικά).
ΥΓ2: Ακόμα κι ο αγαπημένος Φρέντι, χωρίς τους υπόλοιπους Queen, δεν τα κατάφερνε καλά.
