Margot Bakenda Photography

02/04/2026

Kamień pod dłońmi pamięta więcej niż ja,
a jednak milczy,
jakby milczenie było formą opieki.
Rzeka nie pyta o kierunek,
tylko powtarza ruch,
który kiedyś musiał być początkiem.
Gdzieś pomiędzy jednym a drugim oddechem świata
zatrzymuje się myśl —
nie cała, tylko jej cień,
ledwie uchwytny.
Są rzeczy, które odchodzą wolniej niż czas,
i takie, które zostają,
choć nie mają już kształtu.
Miasto patrzy bez udziału,
ale w jego oknach
coś drży —
jakby światło nie było pewne,
czy ma zostać.
Nie nazywam tego, co jest,
bo nazwy zamykają,
a tu wszystko zdaje się jeszcze uchylone.
Może właśnie w tej szczelinie
mieści się to, co najważniejsze —
niepewne,
a jednak trwające.

19/12/2025

Nad miastem zapala się cicha gwiazda,
jakby ktoś sprawdzał, czy jeszcze patrzymy w górę.
Ciemność przychodzi wcześniej,
ale w oknach zostaje ciepło —
nieśmiałe, uparte.
Może te dni, pachnące igliwiem i pamięcią,
na chwilę osłabią cień.
Może światło nauczy się trwać dłużej,
a to, co kruche,
dostanie jeszcze jeden oddech.

13/11/2025

29/10/2025

Czas

29/10/2025

Światło, które pamięta

W moim ogrodzie czas nie biegnie —
rozlewa się jak poranne światło,
co dotyka wszystkiego z łagodnym zdumieniem.
Liście unoszą się w ciszy,
jakby słuchały czyjegoś kroku sprzed lat.
W powietrzu trwa obecność — nie imię, nie głos,
lecz ciepło, które wciąż wraca z wiatrem.
W moim ogrodzie czas jest…?
Margot Bakenda

23/10/2025

Ciche rozmowy

Dwie ławki milczą naprzeciw siebie,
a między nimi krąży wiatr —
łagodny, jak myśl o tym,
że nic nie kończy się naprawdę.

Jesień przynosi kolory,
które gasną tylko po to,
by znów rozbłysnąć gdzie indziej.

W ciszy dojrzewa światło,
a kamień — wierny słuchacz —
zna już wszystkie słowa o przemijaniu,
które nie boli,
bo pachnie nowym początkiem.

23/10/2025

Jesień nie musi oznaczać końca.
To czas dojrzewania, spokoju i złotego światła, które przenika przez liście, ogrzewając serce. 🍂✨

Z mojego okna patrzę na świat w kolorach dyni, miodu i rdzy.
Na stole — plony z własnego ogrodu: dynia, kukurydza, cukinia.
Każde z nich ma w sobie słońce minionego lata, które jeszcze nie gaśnie — tylko odpoczywa w cieple jesieni. 🌻

Jesień to nie odchodzenie.
To obietnica, że wszystko wróci — tylko w innym świetle. ☀️🍁

03/08/2025

"Ombre contre ombre".
Ils marchent ainsi — jour après jour, soleil après soleil, lune après lune, nuit après nuit. Sans début, sans fin. La nature regarde, et le temps s’incline devant eux.