Verhalen uit het hart van Frankrijk

03/11/2025

Het is herfst, hier in de Montagne Bourbonnaise. Genieten jullie mee?

23/09/2025

De Franse staat is niet katholiek en ook de Franse burgers zijn dat in grote meerderheid niet. Het eerste staat sinds 1905 in de grondwet (Laïcité) en het laatste is uit een studie van 2023 van Lucas Drouhot e.a. (UU), die stelt dat nog maar 29 % van de Fransen zich katholiek noemt. En dat komt vooral door de oudjes, want van de jongeren is dat niet meer dan 7 % - al is er volgens sommige bronnen wel weer een bescheiden opleving.
Maar toch is het land nog steeds doordesemd van het katholicisme. Elk dorpje of stadje heeft wel een of meerdere katholieke kerken. In totaal zijn het er 45.000. De katholieke feestdagen zijn ook heilig. Toen onlangs werd voorgesteld om Lundi de Pâques af te schaffen als vrije dag, was het land te klein. Het christendom in Frankrijk begon volgens verschillende bronnen te bloeien in de buurt van Lyon in de jaren 100 tot 200. Lang geleden dus. Dat geldt ook voor het eerste Franse klooster dat in 360 werd opgericht in Ligugé. Het katholicisme groeide in de eeuwen daarna tegen de klippen op en de geestelijke en wereldlijke macht in Frankrijk konden niet zonder elkaar, maar niet zonder een voortdurende machtsstrijd. Wie is de baas over wie.
En toen kwam de Abdij van Cluny, zo rond 910 gesticht door Willem de Vrome, hertog van Aquitanië en graaf van Mâcon. Hij probeerde met een nieuw kloosterconcept iets aan de verstrekkende macht van de paus te doen. Het klooster kreeg bijna volledige autonomie. Dat zou ze leren daar in Rome.
Het concept bleek een succes, ook door de krachtige abten. Honderden kloosters kwamen onder de vleugels van moederabdij Cluny. De invloed van de Cluniacenzers was groot, zowel geestelijk als wereldlijk. En hun gebouwen (wat er na de Franse Revolutie nog van over is) zijn nog steeds fenomenaal. Bij een bezoek voel je de oude katholieke geschiedenis tot een soort leven komen. Op de foto’s van Diana Bloemendal ga je terug naar een tijd dat de wereld nog klein was en een leven in contemplatie veel respect verdiende.

23/08/2025

Er bestaat weinig mooiers dan de melkweg te kunnen fotograferen, gewoon vanuit je badkamerraam.
Dat kunnen wij in de Montagne Bourbonnaise, waar er nagenoeg geen lichtvervuiling bestaat.
Elk stipje op deze foto is een ster, net als onze zon. Om elk van die stipjes draaien misschien wel planeten als de aarde…

22/08/2025

Van de rivier de Sichon naar de Besbre. 💚💙💚💦

17/08/2025

Op de overloop van het huis liggen geregeld puinkorrels, ander stof en vleermuizenpoepjes. Daar moet toch maar even naar gekeken worden, besloten wij. Je blijft anders aan het stofzuigen. De balk tegen de muur lijkt de oorzaak. Hij is verbreed met een plankje waardoor die wat kierig aansluit tegen de muur. Het ziet er heel stevig uit, zeker voor een huis dat in 1723 is gebouwd. Maar als je, ter controle, flink op de balk slaat, komen er wolkjes stof naar beneden. Dus is het aansluitplankje toch maar weggehaald - met een alleszuiger bij de hand. Die bleek ook nodig, want er dendert nogal wat op de overloop. Een overloop die volgens huidige standaard overmatig groot is. Dat is te danken aan de tijd dat de grootte van de slaapkamers de hoogte van de belasting bepaalde – hoe groter de overloop, hoe kleiner de slaapkamers. Toen de rommel tussen balk en muur goed was neergedaald en we ook alles een beetje hadden losgemaakt, bleek er geen schade aan de constructie. Er lag wel van alles op de vloer, zo ook enkele opgerolde kranten, die tussen balk en muur hadden gezeten. Ze waren soms wat aangevroten, maar nog goed leesbaar. Het journaal bleek een nog steeds bestaand zondagsblad te zijn: Le Progrès Centre Dimanche. De als opvulling gebruikte krant, is van 30 mei 1976, Moederdag. De opening is de opkomst van het edele tennisspel als snelste stijgende sportieve bezigheid. Dat hadden ze goed gezien ruim 49 jaar geleden.

02/08/2025

02/08/2025

Na drie maanden verwaarlozing van de tuin, moest-ie er toch aan geloven. De haag zou een kopje kleiner worden gemaakt. Het is dan bijna eind juli en volgens de meeste deskundigen zijn de haagvogels dan wel een beetje uitgenesteld. Na vier meter met de heggenschaar en kettingzaag verwoestend werk, klinkt ineens hoog geschreeuw. Een nest merels! Alle werkzaamheden zijn per onmiddellijk gestaakt, vlug wat takken teruggelegd om de zon van de borrelingskes te houden. Zittend in een stoel wat meters verderop zien we tot onze vreugd dat de toch echt wel trage oudervogels weer voedsel komen brengen. Het is verbazingwekkend dat de kat van de buren het nest op 80 cm hoogte nog niet heeft ontdekt. We maken elke dag een foto. En dan is na een week het nest leeg. We zien en horen de vijf jonge merels over het gras en in de struiken rondscharrelen. Als we een paar dagen later enkele merels wat schutterig zien rondvliegen, hebben we het over onze merels. En voelen we ons een beetje trots. De haag kan verder zonder problemen worden gekortwiekt.

15/06/2025

Het nachtelijke duister in Frankrijk is echt zwart als het hemelse gewelf bewolkt is en dus sterrenloos. We hebben op een keer laat op de avond terug naar huis gelopen na een bezoek aan een restaurantje op 3 km afstand. Geen zaklamp en ook geen mobieltje met flash (die bestonden nog niet, zolang was het geleden) en dus moest alles op de tast. De weg was deels met teer geplaveid en deels niet meer dan aangestampte steenslag. Voetje voor voetje schuifelden we voort, “nee ik voel nu de berm, naar rechts. Réchts”. De lantaarns waren al uit, want het was na elf uur ’s avonds. De paar huizen, waarvan we wisten dat we zouden passeren, hadden ook al geen enkel licht branden om de nachtrust niet te verstoren. Slechts de honden in de kennels huilden als we langsliepen. Het waren lange, lange kilometers.
Nog steeds zijn de nachten à la campagne echt donker. De planeten, sterren en maan zijn daardoor goed zichtbaar. Als je goed kijkt zie je zelfs een enkele satelliet in het zwerk voorbijgaan. Ook de Melkweg is helder herkenbaar in het stralende uitspansel. En de nachten met vallende sterren zijn een feest. In de grotere steden is het anders. Daar is de straatverlichting vaak actiever en hebben de mensen soms gevel en tuin verlicht tot de ochtend kriekt. Toen we ons huis op de campagne ook met een buitenlamp met schemersensor hadden uitgerust. Kwam de volgende dag een buurman vragen of wel wisten wat een nachtelijk lichtje bij de voordeur betekent. Met veel omhaal, hij wilde ons niet beledigen, begon hij het uit te leggen en we begrepen dat we met dat lampje iets te uitnodigend leken voor mannen met behoeftes. We hebben het maar niet gecontroleerd, de sensor ervan afgesloopt en de lamp gaat alleen aan als we zelf buiten zitten.
In veel dorpen en de bijbehorende lieu-dits is het regel dat na elven de lantaarns uitgaan en niet eerder dan zes uur in de ochtend weer gaan schijnen – dit wil zeggen als de zon nog niet op is. Dat was al zo in de tijd dat zorg over energie nog in de verre toekomst besloten was. Die lantaarninstelling is meestal handwerk, want de overgang van zomer- naar wintertijd en omgekeerd wordt vaak pas na enige dagen gevolgd. Wat we steeds vaker zien is verlichting met kleine zonnepaneeltjes. Ze zijn goedkoop en hoeven alleen maar in de grond worden gestoken. Drie voor een tientje en de vierde krijg je er gratis bij. Weinigen kunnen zich daartegen verzetten en steeds meer tuinen hebben een verlichting die je feeëriek kunt noemen, maar van mij mag je er ook lichtvervuiling tegen zeggen, zeker als het lichttuig de hele nacht brandt.

11/05/2025

TOORNIG EN HOORNIG
BAF! Er valt iets stevigs van het dak van het schuurtje in het gras op iets meer dan een meter van mij. Ik zie twee slangen die al kronkelend volledig in elkaar opgaan. Dat laatste mag ook letterlijk worden genomen. Het zijn toornslangen, wier verspreidingsgebied ook de Haute-Marne omvat, waar ik nu ben. Daar heten ze couleuvre verte et jaune. De Fransen zijn vrij makkelijk met de benaming. Alles wat geen adder is, heet een couleuvre. De twee toornslangen bij mijn voeten gaan stevig te keer en vallen daardoor ook nog eens van de kleine verhoging waar ze op terecht zijn gekomen. Ik maak enkele foto’s en de slangen kijken me heel even doordringend aan. Ze zijn echter te druk bezig om zich verder om mij te bekommeren. Toornslangen zijn vrij agressief, dat wil zeggen dat ze ter afweer stevig sissen en uitvallen. Met het formaat van ruim een meter is dat toch wel indrukwekkend. Volgens de bronnen op internet stelt een beet van een toornslang echter niet veel voor. Ze zijn niet giftig en zorgen alleen voor wat krasjes op de huid. Niet iets om je zorgen over te maken, maar ik blijf wel een beetje uit de buurt. Ik zeg tegen mezelf dat ik ze wat privacy gun…
Dan is het erotisch feest over en glijdt het mannetje in volle lengte soepel langs de muur van het schuurtje het grasveld in. Het wijfje heeft zich in de walkant van een riviertje laten glijden. Dat begrijp ik wel want ze zal moeten bijkomen van de dubbele p***s met weerhaakjes waarmee ze is belaagd. Die weerhaakjes zijn echt nodig, want slangen hebben geen handen om hun geliefde vast te houden.
Een paar uur later wordt duidelijk dat de slangen volhouders zijn. Ze zijn in volle openheid aan hun tweede ronde begonnen.

02/10/2024

We hebben heerlijk door Thiers geslenterd. Dat wil zeggen geslenterd als het naar beneden ging en geklauterd als het terug omhoog ging. Thiers kent veel hoogteverschillen. Het stadje ligt er nu niet voordelig bij. Straten zijn opengebroken, gevels verstopt achter steigers en vele winkels met lege etalages. Uitgeput van de visite hebben we daarna de rommelmarkt van Emmaüs in Puy-Guillaume bezocht. En op het moment dat je denkt dat de mensen niet voor niets van hun spullen af willen, zie je een klein pareltje, nee, twee kleine pareltjes en zelfs drie. Twee handgeschilderde terrines en een zilveren terrine of presenteerschaal. De fazant is perfect, geen scherfje eraf. De bison mist het topje van zijn linker hoorn. Daarom stevig afgedongen. Dat wordt restaureren met wat klei en een zwart likje verf. De zilveren presenteerschaal bleek zelfs nog een bijna onzichtbaar glazen plaatje te hebben die bovenop het onderste deel past. Voor als je wilt dat de gasten niet diep grabbelen.