17/02/2026
Γιατί ο χρόνος τρέχει τόσο γρήγορα;
Γιατί οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια κυλούν σαν νερό που δεν προλαβαίνουμε να κρατήσουμε στις χούφτες μας;
Ίσως γιατί δεν περιμένουμε πια τίποτα με λαχτάρα.
Ίσως γιατί η ζωή γέμισε ρουτίνα, θόρυβο και άγχος — μια αδιάκοπη προσπάθεια να αποκτήσουμε περισσότερα, να προλάβουμε περισσότερα, να γίνουμε περισσότερα.
Και όταν τελικά τα αποκτήσουμε, τι μένει;
Μια στιγμιαία ικανοποίηση που γρήγορα ξεθωριάζει και μετατρέπεται σε νέα επιθυμία.
Έτσι ο χρόνος συνεχίζει να κυλά, παίρνοντας μαζί του κάθε στιγμή που δεν σταθήκαμε να ζήσουμε.
Οι ερωτήσεις πληθαίνουν.
Γιατί ο χρόνος περνά;
Γιατί κάποτε όλα έμοιαζαν πιο αργά, πιο ζωντανά, πιο αληθινά;
Ίσως τότε να ζούσαμε πιο απλά.
Με λιγότερες ανέσεις, αλλά με περισσότερη φαντασία.
Με λιγότερες απαιτήσεις, αλλά με περισσότερα συναισθήματα.
Η καρδιά ήταν γεμάτη μικρά θαύματα: μια προσμονή, ένα όνειρο, μια σιωπή που δεν φοβόμασταν.
Και όσο ο εσωτερικός μας κόσμος ήταν ζωντανός, ο χρόνος δεν έτρεχε — περπατούσε δίπλα μας.
