25/07/2025
Fünfzig werden
Meine Tochter,
nun bereitest du dich vor, zu erblühen.
Langsam öffnest du deine schönen Flügel des Fliegens,
bereit, alles zu erobern, was du dir von dieser Welt wünschst.
Und ich, berauscht von deiner Schönheit,
bereite mich langsam darauf vor,
meinen unruhigen Rucksack der Jugend abzulegen.
Wenn ich in die Vergangenheit blicke, sehe ich:
Deine Ankunft und mein Fremdsein –
sie waren zugleich das Schönste und Schwerste in meinem Leben.
So eng miteinander verwoben,
dass ich manchmal die Freude deiner Liebe
nicht vom bitteren Schmerz der Fremde unterscheiden konnte.
Aber die Zeit verging,
und du bist – schön – aus all meinen Tränen gewachsen.
Du wurdest eine grüne, stolze Zypresse,
und ich – stolz auf deine Würde.
Heute, an der Schwelle meines fünfzigsten Lebensjahres,
denke ich immer wieder an jene Tage zurück
und spüre, dass ich vieles erreicht habe,
was wirklich wünschenswert war.
Was ich sehr gewollt, aber nicht bekommen habe –
das habe ich irgendwann losgelassen.
Denn das Ertragen des Nicht erreichens
und seine Akzeptanz
wurden für mich ein wertvolles Geschenk auf meinem Lebensweg.
Aus meiner unendlichen Einsamkeit habe ich viel gelernt.
Auch vom Herbst, vom Winter
und von den schweren grauen Regenwolken.
Es scheint, als hätte ich alles angenommen –
bis auf diesen ewigen Schmerz in meinem Herzen:
die Jahre der Trennung von Vater, Mutter, Geschwister
und all jenen, die ich liebe.
Die Zeit kehrt nicht zurück.
Unser graues Haar ist kein Scherz.
Meine Hände waren immer zu kurz,
um ihre liebevollen Hände zu halten –
und das ist die Realität.
Heute sehe ich Familie mehr denn je
als einen seltenen, kostbaren Schatz.
Ihre Abwesenheit bringt nichts als
eine leere, blasse Version des Lebens.
Meine Tochter,
ich schreibe dir dies als Erinnerung, damit du von jetzt an weißt:
• Liebe kann man nicht kaufen,
aber sie hat viele Formen. Man muss lernen, die Augen neu zu öffnen.
• Echtheit ist nicht käuflich,
aber man kann sie suchen, ehren und sich an ihr erfreuen.
• Kultur kann man nicht kaufen,
aber man kann sie lernen, leben und ihre Würde feiern.
• In den schweren Momenten der Sehnsucht
gibt es keinen Trost außer der Rückkehr zu den eigenen Wurzeln.
• Und: Die Heimat ist nicht überall.
• Heimat liegt nicht unter jedem Himmel.
• Heimat kann man nicht wie ein Veilchen überallhin mitnehmen.
Und ach – ihre Sehnsucht hat kein Ende…
Aber vergiss nicht:
Es werden Menschen in deinem Leben auftauchen,
die dir die Hand reichen,
deren Augen das Leuchten deiner Liebsten tragen,
deren Herz für dich schlägt – so wie das ihrer.
Sie werden dir die Sonne schenken.
Und du wirst sie lieben.
Ladan 2025
۵۰ سالگی
دخترم،
حالا تو آماده میشوی برای شکوفا شدنت.
آرامآرام بالهای زیبای پروازت را میگشایی برای فتح هر آنچه از این دنیا میخواهی.
و من، سرخوش از تماشای زیبایی تو،
آرامآرام آماده میشوم برای نهادن کولهبار پریشانِ جوانیام بر زمین.
وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم که هجوم حضورت و غربت، همزمان زیباترین و سختترین بخش زندگیام بودند.
چنان در هم تنیده بودید که گاهی لذت عشق تو را از درد تلخِ غربت نمیتوانستم بازشناسم.
اما زمان گذشت، و تو زیبا، از دل تمام اشکهای من قد کشیدی.
سروی شدی سرسبز، و من سرافراز از وقار تو.
امروز، در آغاز پنجاهسالگیام، بارها و بارها به آن روزها فکر میکنم
و احساس میکنم به آنچه شایسته آرزو بود، رسیدهام.
و آنچه را که سخت میخواستم اما بهدست نیاوردم، از جایی به بعد رها کردم،
چرا که تحملِ رنجِ نرسیدن، و پذیرشش را،
هدیهای ارزشمند در مسیر زندگی یافتهام.
از تنهایی بیانتهایم بسیار آموختهام.
از پاییز و زمستان، از ابرهای خاکستریِ پرباران هم.
انگار همه را پذیرفتهام؛
جز این حسرت ابدی در قلبم:
سالها دوری از پدر، مادر، خواهر
و همهی آنهایی که دوستشان دارم.
زمان، برگشتنی نیست.
موهای سفید ما یک شوخی نیست!
دستهای من برای گرفتن دستان مهربانشان همیشه کوتاه بوده
و این، واقعیتیست.
خانواده را امروز، بیش از هر زمان دیگری،
گوهری ناب و کمیاب میبینم،
که حاصل دوریشان، جز کمکیفیت شدن زندگی، چیز دیگری نیست.
دخترم،
برای تو به یادگار مینویسم، تا از همین لحظه بدانی:
• که عشق خریدنی نیست، اما شکلها و صورتهای گوناگون دارد. باید چشمها را شست.
• که اصالت، خریدنی نیست، اما میشود جستجویش کرد، قدرش را دانست و از بودنش لذت برد.
• که فرهنگ، خریدنی نیست، اما میشود آموختش، زندگیاش کرد و با تمام وجود شکوهش را جشن گرفت.
• که لحظههای سخت دلتنگی را، مرهمی جز بازگشت به ریشهها نیست.
• و اینکه وطن، هر جا نیست.
• که وطن زیر سقف هر آسمانی نیست،
• که وطن را مثل بنفشهها نمیشود هر جا که خواست، با خود برد.
و افسوس، که دلتنگیاش را هم پایانی نیست.
اما یادت نرود:
در مسیر زندگیات، انسانهایی ظاهر خواهند شد
که دستانت را خواهند گرفت،
چشمانشان برق عزیزانت را خواهد داشت،
قلب شان مثل قلب آنها برایت خواهد تپید،
و خورشید را به تو هدیه خواهند داد.
و تو، بسیار دوستشان خواهی شد
لادن ۲۰۲۵
