01/01/2026
Nakauli akong friend sa Pilipinas for one month together with her family—iyang bana ug ilang upat ka anak. During that time, naka-gasto sila ug around 2.6 million pesos. Pagbalik nila, kinahanglan na pud sila mo-work balik, even taking two to three jobs ug overtime, kay naa silay giutang sa bank. Dugay na sad baya sila wala kauli sa Pinas, pero imagine 3 jobs sya unya tag 3-4 hours lang tulog mag overtime pa tapos iyaha bana 2 jobs... pero naa na silay house diria na... uban ila mama ug papa but ang papa and mama nila ang maoy mubayad sab sa ila kaugalingon kay lahe man diria wala jud saligay labi na diria na nang dako. Family ra jud nimo imong responsibilidad.
Nangutana siya nako, “Paano nabubuhay ang mga tao dun if ang minimum is 400–500 pesos lang per day?”
Ako siyang gitubag nga, bisan gamay ra ang sweldo, murag contento man gihapon ang daghan didto, bisag pang-ulam ug pamasahe ra usahay ang maabot sa ilang kita. Lahi ra jud ang lifestyle didto compared diri sa abroad.
Diri man gud, mas gi-una jud ang future. Kasagaran, kinahanglan gyud nga both husband and wife mag-work, dili pwede usa ra, kay mas stable man jud kung duha ang income.
Makita sad nimo nga dako kaayo ug influence ang exposure sa lain-laing nationality ug culture. Mas disciplined sila ug mas seryoso sa pag-plano sa future. Naay nakasulti nako sauna, “Why work your whole life para lang mapadato ang lain, kung pwede man nimo buhaton para sa imoha kaugalingon? Plan your future and be the boss.”
Naa jud na sa akong huna-huna hangtod karon. Hardworking kaayo ang mga Pilipino, ug tinuod jud tong gi-ingon niya mao nang permi naa sa akong utok iyang gipang ingon.
