11/05/2026
"Voor iedereen die bang is om zichzelf te zijn"
Die zin raakte me.
Want ik ben ook iemand die dat soms is. Bang om gewoon... zichzelf te zijn.
Ik heb lang het gevoel gehad een beetje een lone wolf te zijn. Iemand die niet helemaal past in de kudde. Die anders voelt, anders denkt, anders beweegt door de wereld.
Maar vandaag heb ik daar even bij stilgestaan en gedacht: wat maakt mij eigenlijk mij?
Ik ben diegene die eerst jouw hond begroet, en dan jou.
Die als ze paardjes in de wei ziet staan, even dag moet zeggen.
Die elk diertje zou willen redden en mee naar huis nemen.
Ik ben diegene die een hele dag fantasy leest zonder schuldgevoel.
Die in de auto zingt alsof ze op een podium staat — maar de muziek net luid genoeg zet dat ze zichzelf niet hoort.
Die danst. Niet lenig, maar wel van ganser harte.
Ik hou van echte gesprekken. Niet van doelen, cijfers en deadlines.
Ik ben graag bij mensen én ik geniet evenveel van mijn momenten alleen.
Ik probeer altijd te luisteren naar wat vanbinnen zegt: dit voelt goed. Of dit niet.
Ik heb lang gedacht dat dat allemaal "te veel" was, of "niet genoeg", of gewoon... raar.
Tot ik begreep dat ik niet gemaakt ben om de wereld te overdonderen met lawaai en initiatief — maar om te zien, te voelen, te zijn wie ik ben. Niet door harder te duwen, maar door meer mezelf te worden.
En dat een wolf die alleen loopt, niet verloren is.
Die weet gewoon precies waar ze naartoe gaat. 🐺
En dat dit — al dat zogenaamd kleine, zachte, eigenzinnige — niet ondanks mij is.
Het ís mij.