24/07/2025
'K ben een podcast aan het luisteren, eentje die ik heel per ongeluk zag passeren op mijn Facebookfeed.
"De eierwekker"
Voornamelijk over de vrouw die de podcast zelf opneemt én haar kinderwens.
Ik zelf voelde bijvoorbeeld al heel jong dat ik moeder wou worden.
Als me dat gegund was natuurlijk, want daar kan je gewoon niet van uitgaan dat dat allemaal zomaar vlekkeloos verloopt.
Maar Dide Vonk, de vrouw achter de podcast, worstelt niet met het feit dat moeder worden niet wil lukken maar wel dat ze eigenlijk niet weet of moeder zijn wel iets voor haar is.
Of ze dat eigenlijk écht wel wil.
Of ze haar eigen tijd en aandacht wel wil steken in zo'n wezentje dat compleet afhankelijk is van haar.
En toen bedacht ik me ...
Voor mij is moeder zijn én ook leven en functioneren in teken van onze kinderen een vanzelfsprekendheid en ik denk er misschien te weinig over na dat er vrouwen zijn die zich helemaal niet boeien aan (kleine) kindjes en die ik met mijn (ongetwijfeld véél te) gevoelige schrijfels over het moederschap tegen de borst stoot ?
Ik ben gewoon héél erg benieuwd...
Wie van jullie wist tot over enkele jaren nog niet zéker of ze ooit moeder (of vader) wilde worden?
Bij wie is dat oersterke, allesoverheersende gevoel wanneer ze zwangere buikjes/baby'tjes/gezinsgeluk zagen er pas later gekomen ?
Please be my guest en vertel me er alles over in de comments 👇
Ik wil héél erg graag leren van jullie 🫶🥹
