15/07/2026
Hoi. Ik ben Annelies. 🤍
Misschien ben je hier al een hele tijd, misschien ben je pas komen binnenwandelen. Hoe dan ook… welkom.
Ik ben 33 jaar, mama van Rémi, vrouw van Renaud, poezenmama van Marie & Toulouse en ondertussen in verwachting van ons tweede kindje. En als ik eerlijk ben, heeft het moederschap mij helemaal veranderd.
Ik ben zachter geworden.
Emotioneler ook.
Ik zie schoonheid in de kleinste dingen.
Waar ik vroeger vooral keek naar het grote geheel, blijf ik nu hangen bij kleine handjes, een slaperig hoofdje op een schouder, een blik tussen twee mensen die elkaar graag zien.
Het afgelopen jaar heeft me ook geleerd dat het leven niet altijd loopt zoals je denkt. Er waren momenten waarop ik mezelf een beetje kwijtraakte. Maar stap voor stap vond ik mezelf ook weer terug. Misschien niet als dezelfde persoon… maar wel als iemand die dichter bij zichzelf staat dan ooit.
Ik hou van rustige ochtenden, een goede tas koffie met een sjoklatje, de natuur, herfst, stevige rock & metalmuziek, regen op het raam met een lekkere geurkaars erbij en herinneringen die je jaren later opnieuw laten voelen hoe een moment écht was.
Ik geloof dat geluk zelden in de grote gebeurtenissen zit.
Het zit in het gewone.
In een knuffel die nét iets langer duurt.
In vuile kinderhandjes.
In het geluid van een lach vanuit een andere kamer.
Misschien is dat ook waarom fotografie zo’n grote plaats in mijn leven heeft gekregen.
Niet omdat alles perfect moet zijn.
Maar omdat het leven dat ook niet is.
En misschien is dat net het mooiste eraan.
Als je tot hier hebt gelezen… dankjewel.
Ik geloof dat de mooiste herinneringen vaak in de kleinste momenten zitten.
Deel hieronder zo’n moment. Reageer met een foto die je misschien niet zou inlijsten, maar die voor jou onbetaalbaar is. 🤍
