03/09/2026
Gisteren zei iemand die heel dicht bij mij staat en mij heel goed kent iets wat mij diep raakte:
“You are a beacon of light when you are with the patients of the palliative department and their families.”
“Je bent een baken van licht wanneer je bij de patiënten op de palliatieve afdeling en hun familie bent.”
Ik deel dit niet om mezelf op een voetstuk te zetten. Integendeel. Haar woorden deden mij vooral stilstaan bij wat het werkelijk betekent om er voor iemand te zijn.
Op een palliatieve afdeling kun je niets herstellen. Je kunt het verdriet niet wegnemen, geen afscheid tegenhouden en geen woorden vinden die alles draaglijk maken.
Je kunt alleen aanwezig zijn.
Luisteren.
Een hand vasthouden.
Samen zwijgen.
Ruimte laten voor alles wat er is.
Misschien hoeven wij het licht niet zelf te maken. Misschien hoeven we alleen voldoende stil en open te worden, zodat het door ons heen zijn weg naar een ander kan vinden.
En soms ontvangen we datzelfde licht terug — in een blik, een handdruk, een klein woord of een stilte die alles zegt.
Een baken neemt de storm niet weg.
Het laat alleen zachtjes weten:
“Je bent niet alleen. Ik blijf even bij je.” 🤍
