Caroline Geirnaert - Afscheidsfotografie

08/09/2026

Vandaag start ik weer als lees juffie Caroline, samen met de kinderen van klasje twee meegroeien naar klasje drie hoe zalig is dit

04/09/2026

De laatste weken zocht ik naar mijn verdere missie in dit leven.

Ik zocht in mijn werk, in wat ik voor anderen beteken, in de wegen die ik al heb bewandeld. Ik dacht dat mijn missie misschien nog op mij wachtte — ergens verderop, achter een deur die ik nog moest openen.

Tot ik plotseling besefte:
mijn missie heeft een naam.

Laetitia. 🧡

Mijn dochter kwam niet in mijn leven om door mij gevormd te worden. Zij kwam om mij te leren kijken met andere ogen. Om mij te vertragen wanneer de wereld te snel gaat. Om mij te tonen wat onvoorwaardelijke liefde werkelijk vraagt — niet alleen zachtheid, maar ook moed, geduld, grenzen en telkens opnieuw beginnen.

Dat maakt onze weg niet altijd gemakkelijk. Soms is hij zwaar en zoek ik zelf naar houvast. Maar zelfs op die dagen loopt er een stille gouden draad door ons verhaal. 🧡

Laetitia is niet mijn missie omdat ik haar moet veranderen of redden.
Zij is mijn missie omdat ik naast haar mag staan terwijl zij helemaal zichzelf wordt.

Misschien hoeven we onze levensmissie niet altijd ver weg te zoeken.
Soms kijkt ze ons gewoon aan — met een vertrouwd gezicht — en beseffen we ineens:

jij bent een van de diepste redenen waarom ik hier ben.

03/09/2026

Gisteren zei iemand die heel dicht bij mij staat en mij heel goed kent iets wat mij diep raakte:

“You are a beacon of light when you are with the patients of the palliative department and their families.”

“Je bent een baken van licht wanneer je bij de patiënten op de palliatieve afdeling en hun familie bent.”

Ik deel dit niet om mezelf op een voetstuk te zetten. Integendeel. Haar woorden deden mij vooral stilstaan bij wat het werkelijk betekent om er voor iemand te zijn.

Op een palliatieve afdeling kun je niets herstellen. Je kunt het verdriet niet wegnemen, geen afscheid tegenhouden en geen woorden vinden die alles draaglijk maken.

Je kunt alleen aanwezig zijn.

Luisteren.
Een hand vasthouden.
Samen zwijgen.
Ruimte laten voor alles wat er is.

Misschien hoeven wij het licht niet zelf te maken. Misschien hoeven we alleen voldoende stil en open te worden, zodat het door ons heen zijn weg naar een ander kan vinden.

En soms ontvangen we datzelfde licht terug — in een blik, een handdruk, een klein woord of een stilte die alles zegt.

Een baken neemt de storm niet weg.
Het laat alleen zachtjes weten:

“Je bent niet alleen. Ik blijf even bij je.” 🤍

30/07/2026

Waar het licht fluistert 🌟

Ik zocht geen wonder,
alleen een beetje stilte.

En daar, tussen paarse aren
die bewogen op de adem van de avond,
vond ik een wereld
die niets van mij verlangde.

Geen haast.
Geen bewijs.
Geen woorden.

Alleen de zachte herinnering
dat ook een bloem
haar schoonheid niet afdwingt.

Ze bloeit,
omdat dat haar natuur is.

Misschien is de ziel net zo.

Ze hoeft niet luider te spreken,
niet groter te worden,
niet perfect te zijn.

Ze hoeft alleen
steeds opnieuw
naar het licht te groeien,
zelfs wanneer de schaduw
nog dichtbij is.

Elke stap van overgave
is een stap naar huis.

En wie leert kijken
met een stil hart,

ontdekt dat de Bron
niet ver weg is,
maar aanwezig

in de grote wonderen,

én in een veld vol paarse bloemen,

waar de avond
heel even
de eeuwigheid aanraakt.

— Caroline Geirnaert

26/06/2026

Zalig frisser nu! 😅💙🐬

26/06/2026

25/06/2026

Zo tof wat wij vrijwilligers mochten ontvangen!
Heerlijke ambachtelijke taart, zaligedrankjes én optreden van gans de school!
Dank allemaal en vooral Michael en Jorijn 🌞🧡🌻

25/06/2026

Over lichaamstaal gesproken.... 🫣☺️

25/06/2026

🫣