07/10/2026
Ik bezondigde mij onlangs aan mijn eigen stelregel: fotografeer je kinderen van voren.
Ik zie het zo vaak: foto’s van kinderen, vanop de rug, terwijl ze ergens naartoe lopen of staan. De ziekte van de smartphone, noem ik het soms al lachend. Gemakkelijk, vluchtig, en vaak zonder veel aandacht voor het beeld zelf. En ergens denk ik dan ook telkens: hoeveel van die duizenden smartphonefoto’s blijven er binnen x-aantal jaren écht over? Foto’s zonder gezichten gaan nooit blijven.
En toch … deed ik het nu zelf.
Bewust.
De laatste tijd zoek ik in mijn fotografie steeds meer naar de “mess of real life”. Het vluchtige en ongepolijste. Het alledaagse dat, zonder dat je het beseft, later misschien het meest waardevol wordt.
Ik verlang steeds meer naar het gevoel van oude jeugdfoto’s. Niet perfect of bedacht. Soms technisch zelfs een beetje gebrekkig. Maar met een onvergankelijk gevoel dat er jaren later nog altijd in zit.
En vergis je niet: als fotograaf blijf ik bezig met de techniek. Ik wil blijven leren, beter worden, nieuwe dingen proberen. Maar hoe meer ik leer, hoe meer ik besef dat techniek uiteindelijk maar een middel is. Het gevoel is waar het om draait.
In deze reeks zocht ik heel bewust naar één specifiek gevoel: het hollen achter mijn dochtertje op haar step. Ze is te snel voor mij, maakt onverwachte bewegingen en danst in het nazomerlicht. Een gelukzalig moment waarop alles even samenvalt.
Want terwijl ik deze foto’s maakte, wist ik eigenlijk al dat ik er ooit nostalgisch naar zou terugkijken. Ik probeerde foto’s te maken die nu al voelen alsof ze uit mijn eigen verleden komen.
