20/08/2026
Het raakt me. Elke keer. Want aan elke ceremonie gaan gesprekken vooraf, waarin ik naast de overledene ook de nabestaanden leer kennen, waar er gehuild en gelachen wordt, waar ik liefde en verdriet zie én voel.
Tijdens die periode draag ik hun verhaal in mijn hoofd en hart, vertel ik erover tegen mijn man tijdens het avondeten, vergezelt het me in de auto, bij het tandenpoetsen en het slapen gaan.
Ik blijf de hele week dicht bij de familie en vòel dan ook een week mee. Soms is het een verhaal voor een baby’tje dat nauwelijks geleefd heeft, soms van iemand die bijna de 100 haalde, maar altijd leer ik hem of haar kennen, respecteren, graag zien zelfs. Ik schrijf en wroet en schaaf aan teksten, en voel, voel, voel. Als het verhaal dan in zijn definitieve versie geschreven is en ik het verteld heb, neem ik een paar uur voor mezelf. Even de natuur in. Met mijn dikke vriend. Want het raakt me.
En dat moet ook.