03/09/2026
We helpen elkaar niet door te zwijgen... Wel door te praten, en te luisteren.
Praten over de dood is niet vanzelfsprekend, in onze cultuur. Praten over je eigen dood, en welke wensen je hebt voor je laatste levende momenten en voor je afscheid, ligt moeilijk, zeker voor de introverte Vlaming.
Erover dénken is zelfs al een uitdaging. En toch is het belangrijk. Om deze wereld te verlaten zoals je dat zelf graag wil, maar ook om je nabestaanden een houvast te geven. Te zorgen dat je kinderen niet gaan kibbelen omdat er geen duidelijkheid is of je wel of niet begraven of uitgestrooid wilde worden.
Of die vervelende nonkel Piet toch mocht komen naar de receptie en of je zou willen dat de kleinkinderen het liedje zingen dat jij altijd zong toen ze klein waren. Of je graag een bloemenzee wil, of donaties aan een goed doel. Of je wil dat mensen je nog komen groeten, of misschien zelfs, zoals het zo lang de gewoonte was, zolang mogelijk thuis wil blijven, dicht bij je geliefden.
Wie je levensverhaal mag schrijven en vertellen. Of je liever nog trakteert met koffie en pi*****ts of met cava en je favoriete playlist.
En àls je zo’n gesprek begint zal je zien hoe goed het voelt, en hoe fijn het kan zijn.
Zo’n gesprek verbindt, en brengt je naar alle belangrijke plekken in je leven en relaties.
Als ik kan helpen, graag!
