Menen van Vroeger

15/03/2026

Video van vandaag: Volkshuis Vooruit in de Koningstraat - 1950
Voor de gelegenheid keren we vandaag zo’n 75 jaar terug in de tijd. Toen had Menen nog een prachtige theater- en cinemazaal in het Volkshuis Vooruit in de Koningstraat.
Vergane glorie intussen, maar dankzij AI kunnen we de zaal nog eens tot leven wekken en opnieuw vullen voor een voorstelling. Welke voorstelling er gespeeld wordt? Dat laten we graag aan jullie fantasie over…
De originele foto’s werden in het filmpje verwerkt.
Enjoy!

15/02/2026

𝐕𝐢𝐝𝐞𝐨 𝐯𝐚𝐧 𝐕𝐚𝐧𝐝𝐚𝐚𝐠: 𝐑𝐞𝐬𝐭𝐚𝐮𝐫𝐚𝐧𝐭 𝐁𝐨𝐢𝐬 𝐝𝐞 𝐁𝐨𝐮𝐥𝐨𝐠𝐧𝐞 𝟏𝟗𝟑𝟖
We brengen het vroegere Restaurant Au Bois de Boulogne, een geliefde ontmoetingsplek van vroeger, weer even tot leven. Het restaurant was bereikbaar via een houten brugje over de Oude Leie.
Het restaurant beschikte over een mooi terras in een groene omgeving vlakbij het centrum waar bezoekers konden verpozen en iets eten of drinken. Het gebouw en de bijhorende infrastructuur bestaan vandaag niet meer; op deze locatie bevindt zich nu het huidige stadspark van Menen, Bois de Boulogne .

14/02/2026

𝐃𝐞 𝐙𝐰𝐚𝐫𝐭𝐞 𝐌𝐨𝐥𝐞𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐌𝐞𝐧𝐞𝐧
Ook bekend als Molen Lessieure, Molen Steelandt en “de Molen van den Laatsten Stuiver”
Aan de Kortrijkstraat, op de hoek met de Rozenstraat, stond tot 1935 een imposante houten windmolen die generaties Menenaars kenden als De Zwarte Molen.
Maar hij droeg doorheen zijn bestaan meerdere namen en was bovendien niet de enige molen in die straat. Ooit stonden er namelijk twee molens in de Kortrijkstraat — een bijzonder stukje erfgoed dat vandaag grotendeels vergeten is.

Een molen met wortels vóór 1706

De Zwarte Molen was een klassieke staakmolen. Dat betekent dat de volledige molenkast rond een centrale verticale staak kon draaien om de wieken optimaal in de wind te zetten.
Historische plannen uit de periode van het Beleg van Menen (1706) tonen aan dat de molen toen al bestond. Hij was dus getuige van de vestingperiode van Menen en zag de stad evolueren van militaire versterking naar economische groeikern.
Meer dan twee eeuwen lang bepaalde hij het uitzicht aan de rand van de stad.

Waarom “De Zwarte Molen”?

De naam verwijst vermoedelijk naar het donkere, verweerde hout van de molenkast. In een tijd zonder straatverlichting en moderne bebouwing moet de molen als een donkere, massieve constructie boven de lage huizen hebben uitgetorend.
Het was een herkenningspunt voor wie de stad naderde.

Molen Lessieure en Molen Steelandt

Doorheen de 18de en 19de eeuw wisselde de molen van eigenaar. Families zoals Lessieure en later Steelandt waren uitbaters van de molen. In die periode sprak men eenvoudigweg over:
“de molen van Lessieure”
of “de molen van Steelandt”
Zo ontstonden de alternatieve benamingen Molen Lessieure en Molen Steelandt.

“De Molen van den Laatsten Stuiver”

De meest volkse bijnaam was zonder twijfel “de Molen van den Laatsten Stuiver”.
Die naam verwijst naar een herberg in de buurt. Het toont hoe sterk de molen verweven was met het sociale leven. Molens waren niet alleen economische installaties, maar ook ontmoetingsplaatsen, herkenningspunten en bakens in het dagelijks leven.

Korenmolen én oliemolen

De Zwarte Molen was multifunctioneel. Hij diende zowel als:
korenmolen (voor het malen van graan)
oliemolen (voor het persen van oliehoudende zaden)
Dat maakte hem economisch belangrijk voor de landbouwers rond Menen. In een agrarische samenleving was zo’n molen essentieel.
Modernisering in 1889
Tegen het einde van de 19de eeuw veranderde de omgeving sterk. Bebouwing nam toe en de windvang werd minder gunstig. In 1889 werd daarom een belangrijke modernisering uitgevoerd:
De molenkast werd verhoogd op een ronde stenen onderbouw
Er kwam een bedieningsplatform
Er werd een stoommachine geïnstalleerd
Dankzij die stoommachine kon men ook malen wanneer er geen wind was — een duidelijke stap richting industrialisering.
T
wee molens in de Kortrijkstraat

De Zwarte Molen was niet alleen. In dezelfde straat stond ook Molen De Goede Hoop.
Dat er twee molens op relatief korte afstand van elkaar stonden, toont hoe belangrijk graanverwerking en landbouw waren voor Menen. De Kortrijkstraat was een belangrijke toegangsweg tot de stad, ideaal voor aanvoer van graan en andere producten.
Waar de Zwarte Molen in 1935 werd gesloopt, bleef De Goede Hoop bewaard — en bestaat die vandaag nog steeds.
Het einde in 1935
Hoewel de Zwarte Molen de Eerste Wereldoorlog overleefde, werd hij uiteindelijk in 1935 gesloopt. Technologische vernieuwing en economische veranderingen maakten traditionele windmolens steeds minder rendabel.
Met de afbraak verdween een herkenningspunt dat meer dan tweehonderd jaar deel had uitgemaakt van het Menense straatbeeld.

Een verdwenen molen, een blijvende herinnering

Vandaag is de Zwarte Molen verdwenen uit het straatbeeld, maar helemaal weg is hij nooit. Wie langs de Kortrijkstraat wandelt en de wieken van Molen De Goede Hoop ziet draaien, kijkt in zekere zin ook naar een stukje van datzelfde molenverleden.
Ooit stonden hier twee molens zij aan zij, gedragen door dezelfde wind en dezelfde gemeenschap. Waar de ene verdween, bleef de andere als stille wachter overeind — een tastbare herinnering aan een tijd waarin windkracht het ritme van Menen bepaalde.

U kunt dit artikel ook nalezen op onze website:
https://www.menenvanvroeger.be/de-zwarte-molen

03/02/2026

We duiken vandaag de geschiedenis van Ons Dorp in en hoe de naam "Ezelbrugstraat" is ontstaan.......
𝐃𝐞 𝐄𝐳𝐞𝐥𝐛𝐫𝐮𝐠 𝐞𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐨𝐧𝐭𝐬𝐭𝐚𝐚𝐧 𝐯𝐚𝐧 𝐎𝐧𝐬 𝐃𝐨𝐫𝐩
Eeuwenlang was de omgeving van de Ezelbrug een uitgesproken landelijk gebied, gelegen ten noordwesten van de stadskern van Menen, net buiten de toenmalige vestingwerken. Het landschap werd van west naar oost doorsneden door de Geluwebeek, die richting de Leie stroomde en het gebied een duidelijke natuurlijke structuur gaf. Akkers, weilanden en bomenrijen bepaalden het uitzicht; bebouwing was er nauwelijks.
𝑫𝒆 𝑬𝒛𝒆𝒍𝒃𝒓𝒖𝒈 𝒆𝒏 𝒉𝒂𝒂𝒓 𝒍𝒂𝒏𝒅𝒔𝒄𝒉𝒂𝒑: 𝒗𝒂𝒏 𝒐𝒑𝒆𝒏 𝒗𝒆𝒍𝒅 𝒕𝒐𝒕 𝒔𝒕𝒂𝒅𝒔𝒂𝒔
Tot het begin van de 20e eeuw bleef de zone rond de Ezelbrug vrijwel volledig onbebouwd. Ten oosten liep de weg van Menen naar Roeselare, ten westen de weg van Menen naar Ieper. In dat open landschap vormde de Ezelbrug een eenvoudige maar essentiële overbrugging van de Geluwebeek. Ze diende vooral het lokale landbouwverkeer en verbond veldwegen met elkaar. Op de oudste foto hieronder ligt de brug letterlijk in het open veld, ver verwijderd van enige stedelijke context.
𝑫𝒆 𝑬𝒆𝒓𝒔𝒕𝒆 𝑾𝒆𝒓𝒆𝒍𝒅𝒐𝒐𝒓𝒍𝒐𝒈 𝒂𝒍𝒔 𝒃𝒓𝒆𝒖𝒌𝒍𝒊𝒋𝒏
De Eerste Wereldoorlog bracht een ingrijpende ommekeer. Menen werd bezet door Duitse troepen en fungeerde als verzamelpunt voor nieuwe eenheden en als rustplaats voor soldaten die van het front terugkeerden. De stad kreeg zware klappen te verduren: huizen werden vernield of beschadigd en na de oorlog kampte Menen met een ernstig woningtekort.

De financiële toestand van de stad was precair, waardoor men aangewezen was op overheidssteun voor de wederopbouw. Ten westen van de stad verschenen houten noodwoningen, waaruit de arbeiderswijk De Roo-campagne groeide, later bekend als de Nieuwe Tuinwijk. Ook in het gebied rond de Ezelbrug werd gezocht naar structurele oplossingen voor de huisvestingsnood.
𝑫𝒆 𝒂𝒂𝒏𝒍𝒆𝒈 𝒗𝒂𝒏 𝒅𝒆 𝑬𝒛𝒆𝒍𝒃𝒓𝒖𝒈𝒘𝒊𝒋𝒌 𝒆𝒏 𝑶𝒏𝒔 𝑫𝒐𝒓𝒑
In de jaren 1922–1923 werden hier twee tuinwijken gerealiseerd: de Ezelbrugwijk en Ons Dorp. De Ezelbrugwijk kwam tot stand net ten noorden van de Geluwebeek, buiten de historische stadskern. Reeds in 1919 werd de aanvraag voor de aanleg goedgekeurd en in 1920 werd de Maatschappij voor het bouwen van werkmanswoningen opgericht.

De wijk telde uiteindelijk 224 woningen en werd in 1923 aangelegd naar ontwerp van stedenbouwkundige Raphaël Verwilghen en architect Richard Acke, met ook de inbreng van Jean-Jules Eggericx. Het geheel werd opgevat volgens de principes van de tuinwijk: lage bebouwing, veel licht, groen en een duidelijke stedenbouwkundige samenhang.

De wijk werd ontsloten door een nieuwe verbindingsweg, de huidige Guido Gezellelaan en Volkslaan. In die buurt werd aansluitend aan de Ezelbrugwijk ook de wijk Ons Dorp aangelegd, bestaande uit 50 woningen, ontworpen door de Menense architect Gaston Boghemans. Aan het Onderwijsplein verrees de gemeenteschool, die de wijk een eigen sociaal en gemeenschappelijk centrum gaf.

Aan het einde van de jaren twintig en het begin van de jaren dertig breidde de wijk zich verder noordwaarts uit en uiteindelijk werd de ganse wijk 'Ons Dorp' genoemd. Uiteindelijk kreeg dit deel van Menen een eigen parochie en tussen 1961 en 1964 werd de Sint-Jan-Baptistkerk gebouwd, ten zuiden van de Geluwebeek.
𝑽𝒂𝒏 𝒍𝒂𝒏𝒅𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌𝒆 𝒃𝒓𝒖𝒈 𝒏𝒂𝒂𝒓 𝒔𝒕𝒆𝒅𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌𝒆 𝒂𝒔
Met deze ontwikkelingen veranderde ook de betekenis van de Ezelbrug ingrijpend. Wat ooit een eenvoudige landbrug was in een open agrarisch landschap, werd geleidelijk opgenomen in een groeiend woongebied. Vandaag is die oorspronkelijke context volledig verdwenen. De Geluwebeek werd ingekokerd onder de Guide Gezellelaan, de brug verdween en het tracé werd onderdeel van dezelfde Guido Gezellelaan, een brede en drukke verbindingsas tussen de Ieperstraat en de Bruggestraat.

Van de Ezelbrug zelf blijft vandaag niets meer zichtbaar. Enkel één element herinnert nog aan haar bestaan: de Ezelbrugstraat, iets verderop in de wijk. Deze straatnaam vormt de laatste tastbare herinnering aan een verdwenen brug die ooit het landschap structureerde en mee de aanzet gaf tot de latere wijkontwikkeling.

Een plek die geschiedenis draagt
Hoewel de Ezelbrug vandaag uit het straatbeeld verdwenen is, blijft haar geschiedenis van grote betekenis. De oude foto’s tonen hoe dit gebied evolueerde van open landbouwgrond langs een beek, over een wederopbouwwijk na de Eerste Wereldoorlog, tot een volwaardig stedelijk geheel. De Ezelbrug en het ontstaan van Ons Dorp maken zo deel uit van het bredere verhaal van hoe Menen zijn landschap, woonstructuur en identiteit in de 20e eeuw vormgaf.

Lees het artikel en vele andere ook op onze website:
https://www.menenvanvroeger.be/de-ezelbrug-en-het-ontstaan-van-ons-dorp

30/01/2026

𝐃𝐞 𝐈𝐉𝐳𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐁𝐫𝐮𝐠
𝗘𝗲𝗻 𝗯𝗿𝘂𝗴 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗮𝗿𝗯𝗲𝗶𝗱𝗲𝗿𝘀, 𝗴𝗲𝗲𝗻 𝗶𝗻𝘁𝗲𝗿𝗻𝗮𝘁𝗶𝗼𝗻𝗮𝗹𝗲 𝗵𝗼𝗼𝗳𝗱𝗹𝗶𝗷𝗻

Aan de Leie, op de huidige site van de firma Galloo, op de grens tussen België en Frankrijk, lag ooit een spoorbrug die voor generaties arbeiders, handelaars en spoorwegpersoneel een vertrouwd beeld was. Vandaag is ze verdwenen, maar haar geschiedenis weerspiegelt perfect de opkomst, het belang en uiteindelijk de teloorgang van Spoorlijn 65. De brug – vaak simpelweg de IJzeren Brug genoemd – werd meermaals vernield, heropgebouwd en uiteindelijk definitief uit het landschap gewist.

𝐸𝑒𝑛 𝑠𝑝𝑜𝑜𝑟𝑙𝑖𝑗𝑛 𝑚𝑒𝑡 𝑒𝑒𝑛 𝑔𝑟𝑒𝑛𝑠𝑓𝑢𝑛𝑐𝑡𝑖𝑒

Spoorlijn 65 verbond Roeselare met Menen en de Franse grens richting Halluin en Tourcoing. Het baanvak Menen – Franse grens werd geopend op 6 oktober 1879 door de Franse Compagnie du Nord. Het Belgische deel Roeselare – Menen volgde op 22 november 1889. Daarmee ontstond een grensoverschrijdende verbinding tussen West-Vlaanderen en het sterk geïndustrialiseerde noorden van Frankrijk.

De spoorbrug over de Leie lag ter hoogte van de huidige vestiging van de firma Galloo, exact op de staatsgrens. Ze overspande hier de toen nog meanderende Leie, die op deze plaats de natuurlijke scheiding vormde tussen België en Frankrijk.

𝐸𝑒𝑛 𝑏𝑟𝑢𝑔 𝑣𝑜𝑜𝑟 𝑎𝑟𝑏𝑒𝑖𝑑𝑒𝑟𝑠, 𝑔𝑒𝑒𝑛 𝑖𝑛𝑡𝑒𝑟𝑛𝑎𝑡𝑖𝑜𝑛𝑎𝑙𝑒 ℎ𝑜𝑜𝑓𝑑𝑙𝑖𝑗𝑛

In tegenstelling tot andere grenslijnen in de regio had de verbinding Menen–Halluin een uitgesproken lokaal en sociaal karakter. De dienstregeling van 1931 maakt dat bijzonder duidelijk.

Dagelijks reden zes treinparen, maar zeer ongelijk verdeeld:

Vier treinen in de ochtendspits van Menen richting Halluin en verder

Eén trein in de late namiddag

Eén trein na 20 uur

In de omgekeerde richting was het aanbod gespiegeld:

Eén trein ’s morgens

Eén trein in de namiddag

Vier treinen in de avondspits, met Menen als grensstation

Dit aanbod was duidelijk afgestemd op de arbeiderspendel naar de bloeiende textielindustrie rond Tourcoing en Roubaix. Opvallend: geen enkele trein reed door naar Roeselare, en aansluitingen in Menen waren eerder toevallig dan gepland.

𝑂𝑜𝑟𝑙𝑜𝑔 𝑒𝑛 ℎ𝑒𝑟𝑜𝑝𝑏𝑜𝑢𝑤: 𝑑𝑟𝑖𝑒 𝑏𝑟𝑢𝑔𝑔𝑒𝑛 𝑜𝑝 𝑑𝑒𝑧𝑒𝑙𝑓𝑑𝑒 𝑝𝑙𝑎𝑎𝑡𝑠

De IJzeren Brug kende een uitzonderlijk bewogen bestaan, telkens op exact dezelfde locatie, waar zich vandaag het industrieterrein van Galloo bevindt.

🔹 Eerste brug – vernield in oktober 1918

De oorspronkelijke stalen spoorbrug, gebouwd in de 19e eeuw, werd in oktober 1918 vernield. Bij de terugtrekking van hun troepen bliezen de Duitsers systematisch alle bruggen op hun weg op. Ook de spoorbrug over de Leie ter hoogte van de huidige Galloo-site werd toen volledig vernietigd.

🔹 Tweede brug – vernield in mei 1940

Na de Eerste Wereldoorlog werd op dezelfde plaats een nieuwe brug gebouwd. Deze bleef in dienst tot mei 1940, toen ze opnieuw werd opgeblazen — ditmaal door Britse troepen, in een poging de Duitse opmars te vertragen.

🔹 Derde brug – het naoorlogse tijdperk

Na de Tweede Wereldoorlog werd de brug voor de derde keer heropgebouwd. Ze bleef nog tot het einde van de jaren 1950 in gebruik, in een periode waarin het reizigersverkeer al sterk was teruggevallen.

𝐻𝑒𝑡 𝑠𝑡𝑖𝑙𝑙𝑒 𝑒𝑖𝑛𝑑𝑒 𝑣𝑎𝑛 𝑆𝑝𝑜𝑜𝑟𝑙𝑖𝑗𝑛 65

Het reizigersverkeer op Spoorlijn 65 werd officieel opgeheven op 8 oktober 1950, al bleef tussen Menen en Tourcoing nog één treinpaar rijden tot midden jaren 1950. Het goederenverkeer hield lokaal een tijdje stand, vooral dankzij industriële aansluitingen in de onmiddellijke omgeving van de brug, maar ook later in de jaren '60 viel alles stil. De brug bleef dan nog een lange tijd ongebruikt en als kind heb ik er, net zoals velen van mijn leeftijd , nog over gelopen. In de jaren 1970 werd ze definitief afgebroken, vermoedelijk in 1977.

𝑊𝑎𝑡 𝑣𝑎𝑛𝑑𝑎𝑎𝑔 𝑛𝑜𝑔 𝑟𝑒𝑠𝑡

Vandaag zijn beide bruggenhoofden nog steeds aanwezig, al zijn ze grotendeels onzichtbaar en ontoegankelijk. Ze liggen verscholen in het struikgewas op en rond het terrein van de firma Galloo, aan het einde van het jaagpad langs de Leie.

Op historische foto’s zijn rechtsachter nog huizen zichtbaar van wat toen bekendstond als “Quatre Monde”, ter hoogte van de hoek van de Wervikstraat en de Lageweg. Het landschap is onherkenbaar veranderd, maar de plaats draagt nog altijd de sporen van haar spoorverleden.

📍 Locatie (samengevat)

Plaats: Menen–Halluin

Exacte ligging: huidige site van de firma Galloo, langs de Leie

Oriëntatiepunt: einde jaagpad – voormalige grensovergang

Restanten: bakstenen bruggenhoofden, deels verborgen

U kunt het artikel ( en vele andere) ook nalezen op onze website:
https://www.menenvanvroeger.be/de-ijzeren-brug

28/01/2026

𝐇𝐞𝐭 𝐊𝐚𝐬𝐭𝐞𝐞𝐥 𝐕𝐚𝐧 𝐌𝐞𝐧𝐞𝐧 𝐄𝐧 𝐃𝐞 𝐇𝐞𝐫𝐞𝐧 𝐕𝐚𝐧 𝐇𝐚𝐥𝐞𝐰𝐢𝐣𝐧
Het verdwenen kasteel van Menen
De ligging: stad, Leie en kasteel
Cartografisch bewijs: kaart van 1569
Een cruciale bron voor de lokalisatie van het kasteel is de kaart van Menen uit 1569, opgesteld door Jacob van Deventer. Dit is een van de weinige bewaard gebleven kaarten waarop het kasteel van de heren van Halewijn expliciet wordt weergegeven.

Op deze kaart is duidelijk te zien:

Het kasteel als een afzonderlijke, omgrachtte structuur buiten de stadskern, gelegen ten zuidoosten van Menen, nabij een bochtige Leie-arm en verbonden met het omliggende wegennet, maar los van de stedelijke bebouwing.

Deze cartografische weergave bevestigt niet alleen de historische ligging, maar ook het ruimtelijk concept van het kasteel als een autonome adellijke residentie buiten de stad.

𝐍𝐨𝐨𝐭 𝐛𝐢𝐣 𝐝𝐞 𝐚𝐟𝐛𝐞𝐞𝐥𝐝𝐢𝐧𝐠 (𝐀𝐈-𝐫𝐞𝐜𝐨𝐧𝐬𝐭𝐫𝐮𝐜𝐭𝐢𝐞)
De bij dit artikel gebruikte afbeelding is een AI-gegenereerde interpretatie van het kasteel van de heren van Halewijn. Ze toont geen exacte historische weergave, maar een visuele reconstructie van hoe het kasteel er ongeveer zou kunnen hebben uitgezien, gebaseerd op:

archeologische gegevens (grondplan, torenposities en afmetingen),

historische bronnen en datering,

vergelijkbare gotische waterkastelen uit de 14de–16de eeuw,

en de gekende landschappelijke context van Menen en de Leie.

De afbeelding dient als illustratief hulpmiddel om het verdwenen kasteel beter te kunnen voorstellen, niet als sluitend archeologisch bewijs.

Wil je er alles over weten? Lees dan het volledige artikel op onze website:
https://www.menenvanvroeger.be/het-kasteel-van-menen-en-de-heren-van-halewijn

24/01/2026

24/01/2026

𝐌𝐞𝐧𝐞𝐧 𝐯𝐨́𝐨́𝐫 𝟏𝟖𝟖𝟏: 𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐝 𝐛𝐞𝐩𝐚𝐚𝐥𝐝 𝐝𝐨𝐨𝐫 𝐯𝐞𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧
In 1881 werd in Menen een grootschalig waterbouwkundig project opgestart dat het uitzicht en de functie van de stad ingrijpend zou veranderen. Met de aanleg van een bassin en een nieuwe schutsluis werd Menen aangepast aan de noden van de 19de-eeuwse industrie en scheepvaart, en liet het definitief zijn verouderde vestingstructuur achter zich. De foto’s in deze reeks vormen een uitzonderlijke en zeldzame visuele documentatie van deze werken.
Historische betekenis
Deze fotoreeks toont:
→de overgang van vestingstad naar industriestad,
→de eerste moderne waterbouwkundige ingrepen in Menen,
en een zeldzaam gedocumenteerd infrastructuurproject uit 1881.

Samen vormen ze een uniek erfgoedverhaal over hoe water, industrie en stadsontwikkeling in Menen onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

We raden iedereen heel sterk aan het volledige verhaal & verslag te lezen over deze eerste grootschalige Leiewerken die onze Stad onderging aan het einde van de 19e eeuw. Deze fotoreeks bevat 2 unieke foto's van vestingen van voor 1880
https://www.menenvanvroeger.be/menen-voor-1881-een-stad-bepaald-door-vestingen

22/01/2026

𝐃𝐞 𝐠𝐞𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐝𝐞𝐧𝐢𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐁𝐫𝐚𝐧𝐝𝐰𝐞𝐞𝐫 𝐯𝐚𝐧 𝐌𝐞𝐧𝐞𝐧
De geschiedenis van een brandweer vertelt vaak veel meer dan alleen het verhaal van brandbestrijding. Ze weerspiegelt de groei van een stad, de veerkracht van haar inwoners en de evolutie van maatschappelijke solidariteit. Dat geldt in het bijzonder voor de Brandweer van Menen, een korps met een lange en goed gedocumenteerde traditie die teruggaat tot het begin van de 19de eeuw. Deze mooi gerestaureerde foto uit 1925 toont een trots korps. Die trots leeft vandaag nog steeds voort, en terecht: we mogen fier zijn op onze brandweerlui.
Doe aub de moeite om het volledige artikel te lezen op onze website van Menen van Vroeger:
https://www.menenvanvroeger.be/de-geschiedenis-van-de-brandweer-van-menen