31/05/2026
Ik heb een panische angst voor honden... gehad 🤫 Swipe door de carrousel voor de long story short en enkele leuke oude foto’s ♥️
Lees de caption voor alle details 😉
Als je mij nu ziet, zou je het waarschijnlijk nooit geloven. Ik ben letterlijk opgegroeid met honden (mijn ouders hadden er al één toen ik nog in mama’s buik zat), maar toch was ik als kind en tiener als de dood voor ze. Vooral grote honden en kleine ‘kuitenbijters’ (zoals Jack Russels) zorgden voor pure paniek. Voor ik bij een vriendinnetje ging spelen, belde ik áltijd eerst met de vraag of de hond alsjeblieft in een aparte ruimte mocht.
Ik ben nochtans nooit gebeten. Mijn trauma’s bestonden uit een labrador die mijn appelflap stal (uiteraard een Labrador) en een Duitse herder die op me af kwam rennen waardoor ik van de schrik letterlijk op de grond viel. Er was nooit agressie, maar ik vond ze gewoon onvoorspelbaar. Ik kon ze als kind niet goed lezen en raakte daardoor in paniek.
“Amai, die angst is nu wel helemaal weg zeker?” Goh ja. Maar ik blijf wel voorzichtig. Ik ben nog steeds niet heel enthousiast als ik een losse hond zie zonder baasje, of een baasje dat duidelijk niet met zijn/haar hond om kan. Ik stop ook ALTIJD als ik een losse hond kruis tijdens het lopen. Maar ik kan ze ondertussen wel veel beter lezen. Ik weet wanneer ik afstand moet nemen, ik staar niet meer in angst en weet wat ik moet doen indien er eentje op me afkomt.
En weet je wat het voordeel is van deze voorgeschiedenis? Het zorgt er voor dat ik me tijdens een shoot enorm goed kan inleven. Ik lees de signalen van jouw hond perfect, en ik weet meestal wanneer het teveel wordt en we even een pauze moeten inlassen.
Wie herkent deze (onlogische) angst van vroeger en heeft misschien ook, ondanks die angst, ondertussen zélf honden rondlopen? Laat het me weten in de comments! 👇
