Ann-elise Lietaert I Hoofd vol verhalen

25/05/2026

Ik besef dat ik nog geen enkele communiereportage gedeeld heb dit jaar. Niet omdat ze er niet waren. Wel omdat mijn dagen momenteel een beetje voelen als een wasmachine op centrifugeersnelheid 1400. Fulltime werken én een bijberoep… Respect voor mensen die dat combineren, maar in elk geval: het is niets voor mij.

Nog één maand en vijf dagen en dan wordt er een punt gezet achter een hoofdstuk van tien jaar illustratie & fotografie. En eerlijk? Dat voelt verrassend oké.

Ik ben sowieso geen mens van ‘dit doe ik nu tot aan mijn pensioen’. Ik ben eerder een reiziger tout court. Iemand die onderweg af en toe van landschap verandert. En ik geloof ook oprecht: wanneer iets niet meer goed voelt, dan is het in ieders belang dat iemand anders het overneemt. Dat geldt voor jobs. Maar ook voor fotografie.

Maar wat ben ik dankbaar. Voor de voorbije tien jaar. Voor alle gezinnen. Voor al die kleine mensen die ondertussen grote mensen geworden zijn. Voor de mama’s die me ooit boekten voor een eerste communiereportage en nu plots chauffeurs zijn van pubers met okselhaar.

Iemand zei onlangs dat mijn kracht erin ligt mensen echt te laten glimlachen. Niet de ‘zeg eens cheese’-glimlach. Maar de kleine, onverwachte glimlach.Ik denk dat dat misschien klopt.

Want kijk: ook dit was weer zo’n gezin. Eentje dat ik al op zoveel momenten voor mijn lens mocht hebben. En waarvan ik zelf spontaan begin te glimlachen in nabewerking wanneer ik zie hoe zij in beeld spontaan glimlachen.
Dat blijft bijzonder. Altijd.

Maar goed, merci voor alles, voor alle uren voor mijn lens, voor het vertrouwen, voor mijn toegenomen Facebook-populariteit de laatste tien jaar ;-)

Dankbaar aan al mijn klanten!
Heel hard dankbaar voor alles!

Tiny kot: Merci voor de prachtige locatie

16/04/2026

Wat als je morgen als man wakker wordt?

De vraag landt tussen glazen en kruimels.
We fantaseren.
Over seks.
Over stemmen die anders klinken.
Over blikken die blijven hangen of net wegdraaien.

‘Is een ochtenderectie eigenlijk elke dag?’ vraagt iemand.
‘En zou ik dan minder tegen mijn zin naar de keuring gaan?’

Het gesprek groeit. Zwelt. Wordt groter dan de tafel.

Ik luister, ik knik, draai mijn glas langzaam rond.

Als ik morgen als man wakker word,
dan is er maar één ding waar ik mij echt zorgen over maak.
Niet mijn stem, niet mijn kleren, niet de blikken, maar mijn parkeervaardigheden.

Want stel dat ik dan moet parkeren
zoals men dat van mannen verwacht.
Zelfzeker, in één beweging en vlot in achteruit.
Achteruit, zonder aarzelen?

Even later zie ik een vriend in zijn auto.
Ik kijk hoe schuin hij parkeert
en hoe zelfverzekerd hij uitstapt,
en ik denk: misschien zit mannelijkheid
niet in hoe je parkeert,
maar in hoe weinig je je aantrekt
van wat anderen daarvan denken.

Maar goed, misschien denk ik te veel in vakjes.
Mijn vriend lijkt het alvast niet te doen.
Die stapt gewoon uit.

08/04/2026

En de allerallerlaatste reportage aan het inladen!

Dankjewel voor al die jaren! 😘

07/04/2026

Jona en ik zijn twintig jaar getrouwd.
Dat is opmerkelijk.
Niet omdat we zo goed bij elkaar passen, maar omdat we dat net niet doen.
Hij houdt van techniek en ik van kunst.
Hij verliest zich in kabels en motoren, ik verdwijn in literatuur.

Ook in opvoeding lopen we uit de pas.
Ik bescherm en hij laat los.
Ik vraag: wat als ze vallen? Hij zegt: dan leren ze opstaan.
En hij denkt trouwens zelden na over wat andere mensen denken.
Ik wel. Ik zie blikken, hoor stiltes, voorvoel meningen nog voor men ze uitspreekt.

En ergens daartussen, in dat schuren en verschuiven, ligt ons.
In muziek die we blijven herhalen tot ze bijna van ons wordt.
In samen vertrekken zonder precies te weten waarheen.
In het minimalistische houden van eenvoud.
In de oneindige rituelen die niemand ziet.
In hoe we, ondanks alles, naar de wereld blijven kijken
met een soort gedeelde verwondering.

Twintig jaar al duwt hij mij uit mijn hoofd en duw ik hem richting voelen.
Soms betrap ik mezelf op de vraag: zou ik vandaag nog trouwen?
En eerlijk? Nee.

Omdat ik ondertussen weet hoe absurd zo’n belofte is.
Je zegt ja tegen een toekomst die zich niet laat vastleggen.

Maar er is ook iets dat ik wél zeker weet.
Als iemand mij vandaag vraagt: kies je opnieuw voor hem?
Dan twijfel ik geen seconde:
ik kies voor de man die mij al twintig jaar draagt en verdraagt.

Alleen… ik beloof het hem niet meer.
Ik toon het gewoon, elke dag opnieuw.
Als een onuitgesproken eendagsbelofte, die ik duizenden keren vernieuw.

Ann-elise Lietaert

05/04/2026

Nog volop aan het nabewerken.
Beelden die zich niet haasten.
Alsof ze nog even willen blijven.
Een knappe zus die mee in beeld schuift.
Alsof niets ooit alleen bedoeld is.

Na vandaag nog morgen reportages
en dan woensdag na het werk:
mijn allerallerlaatste reportage.

Ik zeg het en het voelt tegelijk zwaar en licht.
Alsof ik iets afrond dat misschien
nooit bedoeld was om af te zijn.

Want wat doe ik eigenlijk, al die jaren?
Ik kijk.
Ik wacht.
Ik vang wat er al was.

Ik leef een beetje mee in het leven van anderen.
En ergens daarin liep ook altijd mijn eigen verhaal mee.

Mijn persoonlijke zoektocht naar thuiskomen.
Kijken en zoeken waar mijn kijken en voelen kan thuiskomen.

Maar wat is dat eigenlijk, thuis?
Is dat een plek of een moment of iemand die even blijft staan?

Of is het iets dat altijd net buiten bereik ligt,
en wordt het pas zichtbaar wanneer je stopt met zoeken?

Ik heb het in lang in beelden gezocht, in mensen.

Goed, nog een laatste keer tekenen met licht.

En dan stop ik. Of nee…

Ik stop met het benoemen ervan als werk.

Want kijken, dat blijft.
Zoeken wellicht ook...

22/03/2026

Er zit iets in mij dat blijft geloven in dingen die niet werken.
Zoals een pakje uit de brievenbus halen met mijn hand.
Alsof mijn arm dan plots een flexibele slang wordt.
Ik sta daar. Hond aan de ene hand.
Mijn andere arm verdwijnt tot aan mijn elleboog in de brievenbus.

Een plan dat alleen in mijn hoofd klopt.
Mijn hond trekt aan de leiband.
Ik zit vast. Tussen metaal en goede intenties.
En alsof dat nog niet volstaat,
beslist hij dat er twee meter verder iets dringends te besnuffelen valt.
Daar hang ik dan, in spreidstand.
En natuurlijk: buren.
Ik zie hen uit mijn ooghoek naderen.

Zo’n moment waarop je hoopt
dat mensen denken: ja, dit is volstrekt normaal.
Dus probeer ik te zwaaien. Subtiel.
Met één arm maak ik een beweging ergens tussen
een noodsignaal en een mislukte yogahouding.
Zij glimlachen en ik glimlach terug.
Niet alleen uit vriendelijkheid maar ook uit zelfbehoud.
Alsof dit een keuze is. Alsof ik hier bewust sta te oefenen.

Misschien doe ik die onmogelijke dingen
omdat er ergens in mij een kleine hoop woont.
Dat het ooit toch lukt.
Of omdat het leven anders te efficiënt wordt.
Hoe dan ook: mijn persoonlijk record ‘geknelde hand
uit de brievenbus halen’ heb ik vandaag niet verbeterd.

Twintig minuten. Zwaaien inbegrepen.

20/03/2026

En nog één uit de oude doos: smelt

18/03/2026

Working 5 to 9 momenteel… en ergens in de zoektocht naar een nabestelling uit lang geleden kom ik deze tegen 🙂

Van sommigen heb ik al zoveel momenten mogen meemaken:
trouw, geboorte, eerste communies, plechtige communies…

Momenteel voelt het allemaal als te veel en te veel en te veel.
Mapjes die zich gedragen alsof ze zich ’s nachts voortplanten.
Nabestellingen. Reportages en nabewerking... 7 dagen op 7 en ook vaak 's nachts nog even doorwerken om er te geraken...

Maar dan bots ik op zo’n foto.
En dan is er weer die kleine oh.

Omdat achter al dat werk eigenlijk gewoon een hele rij levens zit waar ik bij mocht staan. Met een camera en nog vaker met heel mijn hart.

20/02/2026

TRIAZOLEN & DRINKWATER

‘Geen kauwgom doorslikken. Daar plakt uw poeper van dicht.’
Dat zei mijn grootmoeder altijd.

Mijn zoon blaast een bubblegumroze bel. Laat ’m ploppen tegen zijn lip en vouwt de suikerachtige smurrie in een propje papier.

Ik schenk water in.

Ondertussen lees ik het nieuws.
Over afbraakproducten die blijven hangen.
In leidingen. In lijven.

Ons kraanwater, hier in de Westhoek,
heeft duidelijk een parcours.

Langs schimmels die bestreden werden.
Langs vergaderingen.
Langs commissies.
Langs tijdelijke maatregelen die al lang niet meer tijdelijk zijn.

Kijk, ik ben geen chemicus.
Maar als je de lat verlaagt voor wat in een glas mag,
dan leer je mensen dat hun gezondheid rekbaar is.

En dus denk ik weer aan mijn grootmoeder en aan ongenuanceerde zorg over generaties heen.

Misschien moeten we opnieuw leren
dat je je dorst niet lest met wat blijft kleven.

➡️ stuur nu je brief naar minister v Volksgezondheid:

☠️ *De Vlaamse regering werkt aan een drinkwaterplan waarin staat dat ons drinkwater tot tien keer meer pesticiden, PFAS en andere toxische stoffen mag bevatten.* In plaats van onze kinderen te beschermen tegen toxische stoffen in ons drinkwater, maakt het plan de vervuiling legaal door de norme...

09/02/2026

- en ondertussen gevonden! Thx! -

Ik zoek nog enkele testlezers voor mijn eindopdracht aan de academie.

Het wordt een portie dagelijks leesvoer in de vorm van cursiefjes of spoken word (of de mix van beiden, dan ervaar je meteen hoe mijn voelen en denken in een soort vriendschappelijke boksmatch zitten en hoe het eindresultaat er uit ziet).

Bij voorkeur geen vrienden of mensen van dichtbij.
(Want volgens mij zijn mijn vrienden gewoon te lief 🙂, dus graag enkel de superkritische vrienden)

Ik zoek mensen die zeggen waar ze struiken, waar ze afhaken of waar ze net willen blijen.

PM me als je zin hebt om eerlijk te lezen. Ik zoek nog een 3-tal mensen.

Thx!

18/01/2026

Er staat een yoghurtje in de koelkast op het werk.
Zonder naam, maar niemand neemt het.
Want we weten: dat yoghurtje is niet van ons.
Maar stel dat er een 'Trumpje' in je team zit,
dan is híj wellicht degene die het wel opeet.

Trump kijkt naar Groenland zoals degene die dat yoghurtje wel neemt.
Met als enige nuance: yoghurt is van melk en Groenland is van mensen.

Trump noemt het een deal in plaats van dwang
en gebruikt zorgen voor als codewoord voor controle.
Voor sommige mensen is iets willen hetzelfde
als ergens recht op hebben.

En daar raakt het aan fascisme.
Niet in laarzen, maar in logica.
In het schuiven met pionnen in een spel waar je zelf niet mee aan tafel zat.
In het idee dat roepen gelijkstaat aan gelijk hebben.
Terwijl schreeuwen meestal betekent dat je niet zo goed kan
uitleggen waarom je gelijk hebt.
Dat is zo met kleuters, dat is zo met volwassenen, en nu blijkbaar ook met presidenten.

En wij?
Wij kijken hoe yoghurtpotjes verdwijnen.
In koelkasten. In parlementen. Op straat.

Misschien moeten we de volgende Nobelprijs voor de Vrede geven aan wie durft zeggen:
'Hé. Dat yoghurtje? Dat land? Dat is niet van jou, hè.'

Ann-elise Lietaert

PS: Ik las 'Dit is fascisme' van Rosan Smits van De Correspondent. Voor mij een oogopener en aanrader!