21/04/2026
Het Floot
Ik denk dat maar weinig mensen weten wat het Floot is.
Een klein, kronkelend beekje dat zich stil een weg baant door de velden, van Halen naar Linkhout, en dat door de jaren heen verbonden werd met het Schulensmeer.
Onlangs ben ik er nog eens naartoe gegaan.
Niet met een doel, maar gewoon… uit pure nostalgie.
Als jonge knaap kwam ik hier vaak met mijn vader. We gingen er vissen. Tenminste, dat was het idee. Maar als ik er nu op terugkijk, was het vissen eigenlijk bijzaak.
We brachten er uren door. Soms hele dagen.
En vaak bleven we tot laat in de avond, tot het donker ons zachtjes dwong om op te ruimen en terug naar huis te keren.
Wat er echt gebeurde aan dat water, was iets anders.
We praatten. We zwegen. We dachten na.
We filosofeerden over het leven, over hoe wonderlijk alles eigenlijk is.
Dat zijn momenten die je meedraagt.
Momenten die zo diep zitten, dat je ze moeilijk kan uitleggen aan iemand anders… omdat niemand ze ooit exact zo zal voelen zoals jij ze gevoeld hebt.
Toen ik er onlangs opnieuw stond, voelde ik het weer.
En ja… ik geef het toe, er rolde een traan.
Niet uit verdriet.
Maar uit dankbaarheid.
Dankbaar voor die herinneringen. Voor die verbinding.
Voor iets wat nooit meer terugkomt, maar tegelijk nooit verdwenen is.
Ik ben ervan overtuigd dat iedereen zulke herinneringen heeft.
Stil opgeborgen, ergens diep vanbinnen.
Herinneringen die geen woorden nodig hebben, omdat ze alleen door jou echt begrepen worden.
En dat is precies het gevoel achter “De Spiegel van vergeten tijden.”
Het is geen werk dat je koopt puur om een muur te vullen.
Het is een werk dat iets raakt. Iets oproept.
Iets wat misschien niemand anders ziet…
maar jij wel.
Wanneer ik zelf naar De Spiegel van vergeten tijden kijk, zie ik geen beeld.
Ik zie een gevoel.
Een moment dat nooit meer terugkomt… maar dat er altijd zal zijn.
