16/08/2026
✨ IK DACHT DAT HET KLAAR WAS… MAAR DAT WAS HET NIET ✨
Kort geleden liet ik jullie al een eerste versie van dit werk zien.
Op dat moment dacht ik werkelijk dat het bijna klaar was. Het beeld was mooi, het verhaal erachter was sterk en alle belangrijke elementen waren aanwezig.
Maar toch bleef er iets knagen.
Iedere keer wanneer ik opnieuw naar het werk keek, voelde ik dat het nog niet klopte. Ik zag een mooi beeld, maar ik voelde nog niet de emotie die ik wilde overbrengen.
En wanneer ik een kunstwerk zelf niet voel, kan ik moeilijk verwachten dat iemand anders dat wel doet.
Daarom ben ik opnieuw beginnen kijken. Niet alleen naar de kleuren en de compositie, maar vooral naar wat ieder onderdeel werkelijk moest vertellen.
De bladzijden vormen het pad dat we tijdens ons leven bewandelen.
Vooraan zijn ze beschreven. Zij dragen alles wat achter ons ligt: mooie herinneringen, liefde en geluk, maar ook verdriet, verlies, pijn en momenten waarop het leven ons op de proef stelde.
Verderop worden de bladzijden steeds leger. Zij staan voor alles wat nog niet gebeurd is. Voor dagen die nog moeten komen, ontmoetingen die nog niet hebben plaatsgevonden en verhalen waarvan we vandaag het einde nog niet kennen.
Dat gedeelte klopte.
Maar het landschap rondom het pad klopte niet.
De wereld bleef overal nagenoeg hetzelfde, terwijl de wereld om ons heen tijdens een mensenleven voortdurend verandert. Mensen komen en gaan. We verliezen wat ons dierbaar is en vinden soms onverwacht iets nieuws. We vallen, staan weer op en kijken jaren later met andere ogen naar gebeurtenissen die ons ooit gebroken hebben.
Het landschap moest daarom mee veranderen met het pad.
Vooraan mocht het doorleefder en gelaagder zijn. Verderop moest het rustiger en opener worden, zonder exact te vertellen wat daar op ons wacht. Want niemand weet hoe de ongeschreven bladzijden van zijn leven eruit zullen zien.
Ook het kleurenpalet vroeg veel meer aandacht dan ik aanvankelijk dacht.
Sommige versies werden te geel. Andere te grijs, te donker of te somber. Het werk verloor zijn warmte, maar ook zijn luxe uitstraling. Het zachte saliegroen bleek noodzakelijk om rust en diepte te brengen. De champagnekleur gaf warmte, terwijl de gouden blaadjes en fijne accenten precies voldoende licht toevoegden zonder het geheel te overheersen.
Zelfs de kleinste details moesten kloppen.
De vorm en overlapping van iedere bladzijde. De richting van het pad. De overgang van geschreven naar ongeschreven papier. De verdeling van licht en schaduw. De bomen die het verhaal omkaderen zonder zelf het verhaal over te nemen. En de gouden lijn die soms recht, soms zoekend, maar altijd verder door het leven loopt.
Er zijn versies geweest met een persoon op het pad. Versies met andere bomen, andere landschappen en compleet andere kleuren. Soms dacht ik opnieuw dat ik er was, om een dag later toch weer helemaal opnieuw te beginnen.
Dat kan frustrerend zijn.
Maar juist daarin zit volgens mij het verschil tussen een afbeelding die mooi is en een kunstwerk dat werkelijk iets vertelt.
Een werk komt niet zomaar ineens tot leven. Het groeit langzaam. Door zoeken, twijfelen, afstand nemen, fouten erkennen en telkens opnieuw durven beginnen.
Net zoals het leven zelf.
Nu kijk ik naar deze versie en voel ik eindelijk de rust, warmte en emotie die ik vanaf het begin zocht.
Nu klopt het verhaal.
Stel dat jij een boek over jouw leven zou schrijven…
Welke bladzijden zou je dan nooit willen vergeten?
En wat hoop je dat er op de onbeschreven bladzijden nog zal komen?
Dit is jouw boek.
En jouw verhaal is nog niet voorbij. ✨
Jan De Nil
Pixure Art
