Aspara - Stories by Kelly Ruysseveldt

Startpagina
België
Haaltert
Aspara - Stories by Kelly Ruysseveldt

Foto's leggen momenten vast. Momenten die niet meer terugkomen, maar die we toch zo graag dicht bij ons hart bewaren. En daar help ik jou bij.

08/09/2026

📷 Een brief aan de fotografe die leerde dat geven een keuze is 📷
✨ Je mag iets extra doen omdat jij dat wilt. Niet omdat het van je verwacht wordt. ✨

Er is iets waar ik tegenwoordig anders naar kijk dan vroeger.
Iets extra doen voor een klant.
Een paar foto's meer afleveren.
Iemand eens gratis fotograferen.
Een vriend of familielid helpen zonder daar iets voor te vragen.

Ik dacht vroeger nogal snel dat ik daar óf heel consequent in moest zijn, óf dat ik mezelf aan het uitbuiten was.

Maar zo zwart-wit is het helemaal niet.
Ik mag iets geven.
Ik mag iemand verrassen.
Ik mag een uitzondering maken.
Ik mag beslissen dat ik voor deze persoon, op dit moment, iets wil doen zonder daar geld voor te vragen.

En daar hoeft eigenlijk helemaal geen zakelijke reden voor te zijn.

Het hoeft niet mijn nieuwe standaard te worden.
Het hoeft niet “eerlijk” verdeeld te worden over iedereen.
Het hoeft niet omdat ik het de vorige keer ook heb gedaan.
Het hoeft niet omdat iemand familie of een vriend is.
En het hoeft al helemaal niet omdat ik bang ben dat iemand anders teleurgesteld zal zijn.

Ik wil dat mijn extraatjes weer écht extraatjes mogen zijn.

Dus als ik iets cadeau doe, wil ik dat kunnen doen met het gevoel:
ik kies hiervoor.
Niet:
“Nu kan ik moeilijk nog geld vragen.”
“Ze verwachten dit waarschijnlijk.”
“Ik heb het vorige keer ook gedaan.”
“Het is familie, dus ik moet wel.”
“Misschien ben ik anders geen goede fotograaf.”

Want dat voelt niet meer als geven.
Dat voelt als moeten.
En misschien zit daar voor mij het echte verschil.

Gul zijn is niet hetzelfde als altijd beschikbaar zijn.
Klantvriendelijk zijn is niet hetzelfde als altijd iets extra geven.
En professioneel zijn betekent al helemaal niet dat je nooit iets cadeau mag doen.

Ik mag kiezen.
Ik mag vandaag zeggen: “Dit doe ik met plezier voor jou.”
En morgen bij iemand anders gewoon de normale prijs rekenen.
Niet omdat die ander minder belangrijk is. Niet omdat ik inconsequent ben. Maar omdat ik degene ben die mag bepalen wat ik geef, wanneer ik het geef en waarom.

En eerlijk?
Ik wil mijn gulheid niet kwijt omdat ik heb geleerd om grenzen te stellen. Ik wil haar juist terug.
Maar dan wel als iets wat van mij komt.

Niet als iets waar iemand anders automatisch recht op heeft.

Liefs,
Kelly
❤

02/09/2026

📷 Een brief aan de fotografe die dacht dat klantgerichtheid betekende dat ze overal ja op moest zeggen. 📷
✨ De klant is koning. Maar klantgerichtheid betekent niet dat alles automatisch inbegrepen is. ✨

Eén van de dingen waarin ik als fotografe nog steeds groei, is het bewaken van de grens tussen wat iemand geboekt heeft en wat er daarna nog bijkomt.

Mijn eerste reflex is vaak: hoe kan ik dit voor elkaar krijgen?
Terwijl mijn eerste vraag eigenlijk zou moeten zijn: valt dit binnen wat we afgesproken hebben?

Want een bijkomende vraag kan voor een klant heel klein lijken.
"Het is maar één extra foto."
"Het is maar een kleine aanpassing."
"Het is maar een uurtje werk."

En soms ís het ook gewoon een kleine vraag die ik met plezier even meeneem. Maar soms blijkt iets wat klein lijkt, voor mij toch behoorlijk wat extra werk te zijn.

En als je fotografie in bijberoep doet, is tijd een behoorlijk schaars goed. Een extra uur komt niet uit het niets. Het gaat ergens vanaf: van mijn werk, mijn administratie, mijn vrije tijd, mijn tijd met familie of vrienden, mijn rust...

Daarom leer ik mezelf steeds vaker een paar vragen te stellen:
Hoeveel extra werk brengt dit eigenlijk met zich mee?
En als het buiten de afspraak valt: wil én kan ik dit doen? En zo ja, doe ik dat als kleine service of bied ik het aan tegen een meerprijs?

Een meerprijs is daarbij geen straf voor de klant.
Het betekent simpelweg dat er extra werk geleverd wordt dat niet in de oorspronkelijke afspraak zat.

En dat betekent ook niet dat ik voortaan voor elk klein verzoek een factuur ga sturen. 😉

Ik wil nog steeds dat mijn klanten tevreden zijn.
Ik wil nog steeds meedenken.
Ik wil nog steeds helpen waar ik kan.

Maar ik leer ook dat goede service niet hetzelfde is als onbeperkte dienstverlening.

Soms doe ik iets extra omdat het een kleine moeite is en ik het graag doe.

En soms is iets gewoon méér werk. En dan mag daar ook gewoon een prijs tegenover staan.

Dat is misschien wel een van de moeilijkste ondernemerslessen die ik de afgelopen jaren geleerd heb.

Liefs,
Kelly
❤

31/08/2026

Misschien is het tijd om mezelf hier nog eens écht voor te stellen. 😊

Ik ben Kelly. Fotografe, verhalenverzamelaar, creatieveling en vooral iemand die ontzettend graag naar mensen kijkt. Niet op een rare manier, beloofd. 😅

Ik hou van de kleine dingen. Een blik die niemand anders opmerkt. Een lach die net iets te hard uit de hand loopt. Een hand die automatisch die van iemand anders zoekt. De chaos, de gezelligheid, de zenuwen, de tranen en alles wat daar tussenin gebeurt.

Daarom fotografeer ik het liefst zoals het leven écht is: spontaan, warm en zonder dat alles perfect hoeft te zijn.

Mijn grootste liefde? Reportagefotografie.
Ergens middenin het gebeuren staan, kijken, observeren en het verhaal vertellen zoals het zich ontvouwt. Geen momenten regisseren, maar ze vangen. Van familiefeesten en bijzondere gelegenheden tot spontane momenten waar je achteraf denkt: “Oh ja… dát was zo typisch ons.”

Daarnaast heb ik een bijzondere plek in mijn hart voor communie- en lentefeesten. Van spontane portretten voor de uitnodiging of het kaartje tot het vastleggen van de sfeer en alle mooie momenten op de grote dag zelf. Want ook daar draait het uiteindelijk om: de persoonlijkheid van het kind en het verhaal eromheen.

Ik fotografeer ook huwelijken, gezinnen en bedrijfsevents. Telkens met diezelfde liefde voor echte momenten, spontane interacties en beelden die meer vertellen dan alleen hoe iets eruitzag.

Naast fotografe ben ik ook nog voltijds aan het werk in een compleet andere wereld. Een beetje een dubbel leven dus. 😅 Maar misschien is net die combinatie wel wat mij maakt tot wie ik ben: overdag helemaal ergens anders, en daarnaast met mijn camera op zoek naar verhalen, mensen en momenten die het waard zijn om te bewaren.

En hoewel ik meestal degene ben die achter de lens staat, stond ik onlangs zelf eens aan de andere kant. Best even onwennig… maar misschien net daarom zo waardevol. Want ook ik weet hoe het voelt om voor de camera te staan en even niet goed te weten wat je met jezelf moet doen. 😉

Dus: aangenaam. Ik ben Kelly.
En ik leg graag vast wat je later nog eens wilt kunnen voelen. 🤍

31/08/2026

Meestal sta ik achter de camera. 📸
Deze keer stond ik ervoor. 😳

Even onwennig? Absoluut.
Maar blijkbaar nog altijd met diezelfde guitige kop. 😂

“Je stond geregeld naar je schermpje te kijken en te lachen. Je ziet dat je hier zelf ook plezier aan beleeft.” zei een klant mij eens.

Tja… guilty. 😇❤️

Met dank aan Annelien De Neve van Radiant Branding ❤

25/08/2026

📷 Een brief aan de introverte fotografe.
✨ Je dacht dat je de luidste persoon in de kamer moest zijn. ✨

Ik heb lang gedacht dat ik als fotograaf wat extraverter moest zijn.

Spontaner.
Uitbundiger.
Altijd klaar om een groep mensen te entertainen.

Ik zag andere fotografen moeiteloos een groep meenemen en dacht soms: Doe ik dit eigenlijk wel goed?

Want ik ben helemaal niet zo.
Ik observeer liever.
Ik kijk eerst.
Ik luister.
Ik ben rustig.

En eerlijk? Ik heb daar lang een beetje tegen gevochten.

Tot klanten me begonnen te vertellen dat ze net die rust zo fijn vinden.
Dat ze zich niet opgejaagd voelen.
Dat hun kinderen rustig en helemaal zichzelf worden bij mij.
Dat ik kalmte breng wanneer er rondom hen vanalles gebeurt.

Toen begon ik te beseffen:
Misschien is mijn rust geen tekortkoming.
Misschien is het gewoon één van mijn kwaliteiten.

Ik hoef niet de luidste persoon in de kamer te zijn om een goede fotograaf te zijn.

Ik hoef zelfs niet iemand anders te worden.

Misschien mag ik gewoon ontdekken wat er zo mooi is aan fotograferen op mijn manier.

Liefs,
Kelly
❤

18/08/2026

📷 Een brief aan de fotografe die ik tien jaar geleden was. 📷
✨ Je dacht dat je eerst goed genoeg moest zijn. ✨

Goed genoeg om jezelf fotograaf te mogen noemen.
Goed genoeg om geld te vragen.
Goed genoeg om naast andere fotografen te staan.

Je keek naar fotografen die al jaren verder stonden en zag vooral alles wat jij nog niet kon.
Hun stijl.
Hun ervaring.
Hun zelfvertrouwen.
En ondertussen dacht jij waarschijnlijk vooral: "ooit... ooit ben ik ook zo ver." 😅

Wat je toen nog niet wist, is dat je nooit helemaal het gevoel zou hebben dat je "er" was.

Meer dan tien jaar later twijfel ik soms nog steeds.
Ik zie het werk van iemand anders en denk nog weleens:
"Amai. Dat kan ik niet."

Maar ondertussen weet ik dat twijfel niet hetzelfde is als onbekwaamheid.
Dat je iets nog niet kunt, betekent niet dat je het nooit zult kunnen.
En dat iemand ergens beter in is dan jij, betekent niet dat jij daar niet thuishoort.

Je wordt namelijk niet beter door te wachten tot je je klaar voelt.
Je wordt beter door te fotograferen.
Door te proberen.
Door dingen compleet verkeerd in te schatten.
Door af en toe een foto te maken waarvan je achteraf denkt: "wat was ik in godsnaam aan het doen?" 😂

En vooral: door het de volgende keer opnieuw te proberen.

Dus misschien hoef je vandaag niet te geloven dat je goed genoeg bent.
Misschien hoef je alleen maar verder te gaan.

En wie weet kijk je over tien jaar terug en denk je:
"Kijk eens hoe ver je toen eigenlijk al stond."

Liefs,
Kelly
❤

15/08/2026

Een klein persoonlijk projectje. 📷

Meer dan tien jaar geleden begon ik met fotografie.

Of misschien begon het eigenlijk al veel eerder.

Blijkbaar had ik de fotografiemicrobe ergens in mijn bloed zitten. Mijn grootvader was namelijk ook iemand die graag met een camera bezig was. Ik heb dus misschien meer van hem meegekregen dan ik toen besefte. ❤️

Toen ik zelf begon, deed ik dat vooral met heel veel enthousiasme, een camera waar ik ontzettend blij mee was en vooral… heel veel dingen die ik nog niet wist.

Intussen zijn er duizenden foto's, heel wat klanten, mooie herinneringen, fouten, twijfels, successen, véél Lightroom-uren en ondertussen ook een behoorlijk gegroeid bedrijfje gepasseerd.

En toch heb ik soms het gevoel dat ik nog steeds dezelfde fotograaf ben die aan het begin stond te zoeken.

Nog steeds zoek ik soms naar mijn stijl.
Nog steeds twijfel ik weleens aan mezelf.
Nog steeds vind ik grenzen stellen moeilijk.
Nog steeds moet ik mezelf eraan herinneren dat ik ook gewoon mag rusten.

Maar ik heb onderweg ook ontzettend veel geleerd.

Over fotografie, uiteraard.
Maar vooral over mensen. Over ondernemen. Over grenzen. Over samenwerken. Over mezelf.

Daarom wil ik de komende tijd een aantal brieven schrijven.

Brieven aan de fotograaf die ik tien jaar geleden was.

Geen fotografietips of technische lessen, maar kleine dingen die ik haar vandaag graag zou willen vertellen.

Over dingen die ik ondertussen begrijp… en over dingen waar ik zelf nog steeds mee oefen.

Misschien herken je er als fotograaf iets in.
Misschien als ondernemer.
Of misschien gewoon als mens.

Dinsdag komt de eerste brief. ❤️

En ik ben eigenlijk wel benieuwd:

Wat zou jij aan je tien jaar jongere zelf vertellen?

09/05/2026

❤
Wil je mij, mijn camera en mijn creatieve oog er ook graag bij op je volgende feestje?

https://www.aspara.be/feest-reportage/

Adres

Haaltert
9450

Website

http://www.aspara.be/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Aspara - Stories by Kelly Ruysseveldt nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.