Carola Kroonenburg Fotografie

29/08/2026

Het was net voor vijf uur toen je ons verliet. Precies een jaar geleden.
Stil.....
Je adem werd steeds rustiger, steeds zachter, tot je bijna geruisloos weggleed. We stonden met z'n drieën om je heen: Anita, Kim en ik. Je lag in het bed in de kamer waar je al die dagen ervoor zo hard had gestreden. Niet om beter te worden, maar om de oversteek te maken.
Je wilde gaan. Je was moe van het vechten en van de pijn. Maar eigenlijk, diep van binnen, wilde je ook bij ons blijven. Je was nog lang niet klaar hier. Misschien maakte dat je strijd juist zo intens.
We zaten net naast je met een bakkie thee toen we ineens hoorden dat je ademhaling veranderde. Het werd stil. We keken elkaar aan. Zou het nu gebeuren?
Zonder iets te zeggen stonden we op. Ik pakte je hand vast, gaf je een kus en fluisterde in je oor dat het goed was. Dat je los mocht laten. Dat je mocht gaan. Dat wij het wel zouden redden.
Op dat moment begon het ganglicht, dat fel aanstond, ineens te knipperen. Aan. Uit. Aan. Uit.
We keken elkaar aan en zeiden tegelijk: "Wat is dat nou?"
En precies op datzelfde moment stopte je ademhaling.
We zagen de kleur uit je handen en uit je gezicht verdwijnen. Anita vroeg zacht: "Zou hij nu echt dood zijn?"
Alsof je haar nog één keer antwoord wilde geven, kwam er ineens nog één diepe zucht. We schrokken alle drie.
En toen...
werd het stil.
Doodstil.
Je denkt dat je je kunt voorbereiden op de dood als je weet dat hij eraan komt. Je speelt alle scenario's af in je hoofd. Maar niets gaat zoals je denkt dat het zal gaan.
De dood neemt.
Op pure adrenaline belden we iedereen die dicht bij je stond, zodat ze nog even bij je konden zijn voordat de molen ging draaien. Het werden kostbare momenten. Intiem. Verdrietig. Mooi. Ik ben nog altijd dankbaar dat iedereen er was.
De reis die daarna volgde was een verhaal op zich en zal ik jullie besparen. Ondanks dat alles goed geregeld was, bleek het een enorme organisatie om je terug naar Nederland te krijgen voor je uitvaart en ons laatste afscheid. Uiteindelijk duurde het elf dagen.
Op 9 september brachten we je weg voor je laatste reis.
Och Kees... wat zou je naast je schoenen hebben gelopen als je had geweten hoeveel mensen er waren. Zoveel sprekers. Zoveel verhalen. Zoveel liefde. Zoveel mensen die je missen en je een warm hart toedragen.
Je hebt je sporen achtergelaten.
Je klanten missen je expertise. In de familie en onder vrienden valt je naam nog vaak. Op de beachvolleybal werd je steeds benoemd en gingen de verhalen over jou in de rondte. Dat zegt alles over wie je was, en wat je voor hen betekend had.
En misschien wel het meest bijzondere is dat je ons dit afgelopen jaar steeds het gevoel hebt gegeven dat je er nog bent.
Je zei altijd lachend: "Als ik jullie ooit iets wil laten weten, ga ik wel met het licht rommelen."
Hoe vaak dat inmiddels al gebeurt is, ik ben ik de tel kwijt.
Bij Kim knippert steeds hetzelfde lampje in de keuken. Alleen als ik er ben. Zodra ik wegga, brandt het weer alsof er nooit iets is geweest.
De nieuwe kerstverlichting op het balkon hield er ineens mee op. Ik stond al klaar om hem te vervangen. Op het moment dat ik hem wilde loshalen, sprongen de lampjes weer aan. Alsof iemand dacht: laat maar, ik doe het zelf wel.
En de lichtjes in de kerstboom? Die besloten wekenlang alleen de helft van de boom te verlichten. Niet kapot. Niet los. Gewoon... de helft. Om daarna ineens weer helemaal te branden.
Het gebeurt inmiddels zo vaak dat we er bijna niet meer van opkijken.
Sterker nog, Lennon roep dan als eerste: "Hé opa Kees, ben je er weer?"
Of het toeval is of niet, doet eigenlijk niet eens meer ter zake.
Het geeft me kracht.
Het voelt alsof je af en toe even laat weten dat je meekijkt. Dat je er nog bent, ergens, op jouw eigen manier.
Vandaag zijn we alweer een jaar verder.
Bizar hoe snel de tijd doorgaat. De dagen bleven komen. We gingen weer naar ons werk. Verjaardagen werden gevierd. De wereld draaide door.
Alleen die van jou bleef stilstaan.
En toch begrijp ik, hoe langer ik zonder je leef, steeds beter dat jij nooit verleden tijd wordt.
Je bent verweven met mijn geschiedenis. Met wie ik ben.
Ik hoef je niet los te laten om verder te kunnen.
Ik moet alleen elke dag opnieuw leren hoe ik verder leef zonder jou.
Zolang jouw naam wordt uitgesproken, zolang jouw verhalen worden verteld, zolang we om je lachen en om je huilen...
blijf jij voortleven.
Voor altijd. ❤
En het is fijn als jij vanavond het licht uitdoet…

19/08/2026

1 minuut over twaalf.
Het huis is stil. Doodstil eigenlijk. De televisie staat uit en alleen een klein schemerlampje brandt. Ik kijk om me heen en ergens verwacht ik nog steeds dat jij ineens naast me staat
Dat je zegt:
“Schat, gefeliciteerd!”
Dat je me een kus geeft, me stevig vasthoudt en me die vertrouwde knuffel geeft die alleen jij kon geven.
Maar er komt niemand.
En misschien is dat wel precies wat zo’n pijn doet.
Het gaat me niet eens om mijn verjaardag. Nooit zo geweest ook. Het is de leegte die ik voel. Het besef dat dit mijn eerste verjaardag is zonder jou.
Bijna een jaar.
Bijna een jaar waarin ik afscheid heb moeten nemen van alles wat vanzelfsprekend was. Onze eerste kerst zonder jou. De jaarwisseling. Jouw verjaardag. En nu mijn verjaardag.
Ik heb lieve mensen om me heen. Mensen die aan me denken, die me steunen en die er voor me zijn. En toch kan niemand dat ene gemis wegnemen.
Want jij bent jij.
Ik kijk naar de bank.
Naar jouw plek.
Nu is die plek leeg.
Ik hoor je bijna zeggen:
“Carol, je redt het wel. niet ze**en, het komt goed.”
En weet je… misschien had je gelijk.
Ik red het.
Ik ga door.
Ik doe wat ik moet doen. Ik lach weer. Ik leef weer. En soms zijn er momenten waarop ik zelfs even niet aan je denk.
Maar dan komt er ineens zo’n moment als vannacht.
En dan mis ik je.
Ontzettend.
Op een manier die ik niet altijd kan uitleggen. Ik mis je stem. Je aanraking. Je aanwezigheid. Zelfs de kleine dingen waarvan ik vroeger niet wist hoe belangrijk ze waren.
Ik pak een fles champagne uit de wijnkast. Er staan er nog genoeg.
Je moet tenslotte zelf de slingers ophangen.....
Ik schenk een glas in.
Hij smaakt goed.
Ik zet Netflix aan, stoïcijns kijk ik naar het scherm, maar ondertussen draait in mijn hoofd onze eigen film.
Vierentwintig jaar.
Vierentwintig verjaardagen waarop jij er was.
Altijd jij die me als eerste feliciteerde, een kus. een knuffel. even samen.
En daarna samen naar bed.
Zo simpel.
Zo normaal.
Zo ontzettend waardevol.
Nu zit ik hier alleen.
Vier glazen champagne later kijk ik op de klok. Het is inmiddels twee uur. Over vijf uur gaat de wekker en morgen gaat het leven gewoon weer verder.
Alsof het een gewone dag is.
Maar voor mij is het van

19/08/2026

1 minuut over twaalf.
Het huis is stil. Doodstil eigenlijk. De televisie staat uit en alleen een klein schemerlampje brandt. Ik kijk om me heen en ergens verwacht ik nog steeds dat jij ineens naast me staat
Dat je zegt:
“Schat, gefeliciteerd!”
Dat je me een kus geeft, me stevig vasthoudt en me die vertrouwde knuffel geeft die alleen jij kon geven.
Maar er komt niemand.
En misschien is dat wel precies wat zo’n pijn doet.
Het gaat me niet eens om mijn verjaardag. Nooit zo geweest ook. Het is de leegte die ik voel. Het besef dat dit mijn eerste verjaardag is zonder jou.
Bijna een jaar.
Bijna een jaar waarin ik afscheid heb moeten nemen van alles wat vanzelfsprekend was. Onze eerste kerst zonder jou. De jaarwisseling. Jouw verjaardag. En nu mijn verjaardag.
Ik heb lieve mensen om me heen. Mensen die aan me denken, die me steunen en die er voor me zijn. En toch kan niemand dat ene gemis wegnemen.
Want jij bent jij.
Ik kijk naar de bank.
Naar jouw plek.
Nu is die plek leeg.
Ik hoor je bijna zeggen:
“Carol, je redt het wel. niet ze**en, het komt goed.”
En weet je… misschien had je gelijk.
Ik red het.
Ik ga door.
Ik doe wat ik moet doen. Ik lach weer. Ik leef weer. En soms zijn er momenten waarop ik zelfs even niet aan je denk.
Maar dan komt er ineens zo’n moment als vannacht.
En dan mis ik je.
Ontzettend.
Op een manier die ik niet altijd kan uitleggen. Ik mis je stem. Je aanraking. Je aanwezigheid. Zelfs de kleine dingen waarvan ik vroeger niet wist hoe belangrijk ze waren.
Ik pak een fles champagne uit de wijnkast. Er staan er nog genoeg.
Je moet tenslotte zelf de slingers ophangen.....
Ik schenk een glas in.
Hij smaakt goed.
Ik zet Netflix aan, stoïcijns kijk ik naar het scherm, maar ondertussen draait in mijn hoofd onze eigen film.
Vierentwintig jaar.
Vierentwintig verjaardagen waarop jij er was.
Altijd jij die me als eerste feliciteerde, een kus. een knuffel. even samen.
En daarna samen naar bed.
Zo simpel.
Zo normaal.
Zo ontzettend waardevol.
Nu zit ik hier alleen.
Vier glazen champagne later kijk ik op de klok. Het is inmiddels twee uur. Over vijf uur gaat de wekker en morgen gaat het leven gewoon weer verder.
Alsof het een gewone dag is.
Maar voor mij is het vandaag een dag met een randje.
Want over tien dagen ben je alweer een jaar bij me weg.
Een jaar…
Ik snap nog steeds niet hoe een jaar zo snel voorbij kan gaan, terwijl het gemis soms voelt alsof het gisteren gebeurde.
Je zei dat ik het zou redden.
En ik denk dat ik dat inderdaad doe.
Maar misschien is dat wel het verschil tussen redden en missen.
Ik kan zonder jou verder.
Maar ik wil nog steeds dat jij hier was.
Dus ik hang mijn eigen slingers op. Ik hef mijn glas op mezelf. Op het leven dat verder moet. Op de kracht die ik blijkbaar heb gevonden, ook al heb ik daar nooit om gevraagd.
En vooral op jou.
Op ons.
Op vierentwintig verjaardagen samen.
En op alle herinneringen die niemand me ooit meer af kan nemen.
De bank naast me blijft leeg.
Welterusten, schat.
Ik mis je, vandaag, op mijn verjaardag, een beetje meer dan anders. 😢🥂

14/07/2026

Zeker de moeite waard om even te kijken en te combineren met een mooie wandeling of fietstocht 😍

Tijdens de zomermaanden juli en augustus organiseert onze fotoclub Focus4Art opnieuw een sfeervolle openluchttentoonstelling in de dreef bij WZC Amandina in Wuustwezel.
Bezoekers kunnen er genieten van een 40-tal grote fotoprints, opgesteld langs het wandelpad in een prachtige groene omgeving. Een unieke combinatie van natuur, rust en fotografie.
Deze tentoonstelling komt tot stand dankzij de samenwerking met Kempens Landschap en de gemeente Wuustwezel Lokaal bestuur Wuustwezel
📍 Bredabaan 737 – Wuustwezel
📅 Juli & augustus
We hopen jullie daar te mogen verwelkomen!

11/12/2025

11 december.
Voor de meesten een dag zoals zoveel anderen. Een donderdag, een gewone dag aan het einde van de week. Maar voor jou zou deze dag bijzonder zijn. Een dag waar je al zo lang naar uitkeek en waar je stiekem ook een beetje tegenop keek.

Het zou jouw dag worden. Een dag die je zou delen met familie, vrienden, collega’s, personeel en klanten. Met iedereen met wie je al die jaren een band had opgebouwd. We zouden er samen zijn, op de locatie die allang bekend en gereserveerd was.
Maar iets knaagde. Want wie was jij zonder je werk? Wie zou je zijn als je niet meer bezig was met cijfers, met structuur, met de mensen die je dagelijks zag, wat moest je met al die vrije tijd? Het waren vragen waar je zelf nog geen antwoord op had en mee worstelde. Maar veel tijd om daarover na te denken had je niet: je was vaak moe, extreem moe. Lag het aan je leeftijd? Het werk? Zelfs na een weekend languit op de bank was je nog steeds moe… Of… was er dan toch iets anders?
In februari wisten we het: het was iets anders.

En toen werd de beslissing ineens voor jou genomen. Je zat thuis. Binnen zes dagen was alles geregeld. Cold turkey de uitdrukking dekte de lading niet eens. Je onderging je lot. Uitgezaaide alvleesklierkanker! Geen langdurig overdragen van klanten, zoals je altijd voor ogen had. Ook voor hen kwam het nieuws hard binnen. Maar het deed je pijn dat je je klanten niet meer persoonlijk kon bedanken en afsluiten. Geen afscheid zoals je het altijd voor je had gezien. Geen warme woorden, geen handdruk, geen laatste rondje door je werkplek.

En toch juist in die periode kwam de ware waardering voor jou naar boven, in de brieven en de berichten die je ontving. In de lieve woorden van de mensen die je hadden leren kennen. Over je integriteit en de verhalen over hoe jij het verschil had gemaakt.
De tijd ging snel, veel te snel. Even leek het alsof we jouw afscheid naar voren zouden moeten halen. Een nieuwe datum? Maar de kracht was er al niet meer. Zelfs niet toen we voorstelden om de groep kleiner te maken. De tijd haalde je in en de gesprekken gingen steeds minder over een feestje… en steeds meer over loslaten.

Op 29 augustus liet je ons los.
En op 9 september kreeg jij alsnog dat applaus, een staande ovatie van liefde, dankbaarheid en bewondering. Een moment waarop je zo trots zou zijn geweest.

Kees, ik had het je zó gegund.
Het feest waar je naar uitkeek, waar je maanden over sprak. Het feest waarop iedereen je zou bedanken en jij hen voor al die mooie jaren. Want je hield van je werk; het was je leven! Vandaag op 11 december doe ik wat je zelf niet meer kan: Ik zie je, ik voel je, ik vier je leven, en ik proost op jou. En ik hoop dat je, waar je ook bent, je eigen kleine feestje hebt omringd door rust, licht en liefde.

Proost schat! ###