11/12/2025
11 december.
Voor de meesten een dag zoals zoveel anderen. Een donderdag, een gewone dag aan het einde van de week. Maar voor jou zou deze dag bijzonder zijn. Een dag waar je al zo lang naar uitkeek en waar je stiekem ook een beetje tegenop keek.
Het zou jouw dag worden. Een dag die je zou delen met familie, vrienden, collega’s, personeel en klanten. Met iedereen met wie je al die jaren een band had opgebouwd. We zouden er samen zijn, op de locatie die allang bekend en gereserveerd was.
Maar iets knaagde. Want wie was jij zonder je werk? Wie zou je zijn als je niet meer bezig was met cijfers, met structuur, met de mensen die je dagelijks zag, wat moest je met al die vrije tijd? Het waren vragen waar je zelf nog geen antwoord op had en mee worstelde. Maar veel tijd om daarover na te denken had je niet: je was vaak moe, extreem moe. Lag het aan je leeftijd? Het werk? Zelfs na een weekend languit op de bank was je nog steeds moe… Of… was er dan toch iets anders?
In februari wisten we het: het was iets anders.
En toen werd de beslissing ineens voor jou genomen. Je zat thuis. Binnen zes dagen was alles geregeld. Cold turkey de uitdrukking dekte de lading niet eens. Je onderging je lot. Uitgezaaide alvleesklierkanker! Geen langdurig overdragen van klanten, zoals je altijd voor ogen had. Ook voor hen kwam het nieuws hard binnen. Maar het deed je pijn dat je je klanten niet meer persoonlijk kon bedanken en afsluiten. Geen afscheid zoals je het altijd voor je had gezien. Geen warme woorden, geen handdruk, geen laatste rondje door je werkplek.
En toch juist in die periode kwam de ware waardering voor jou naar boven, in de brieven en de berichten die je ontving. In de lieve woorden van de mensen die je hadden leren kennen. Over je integriteit en de verhalen over hoe jij het verschil had gemaakt.
De tijd ging snel, veel te snel. Even leek het alsof we jouw afscheid naar voren zouden moeten halen. Een nieuwe datum? Maar de kracht was er al niet meer. Zelfs niet toen we voorstelden om de groep kleiner te maken. De tijd haalde je in en de gesprekken gingen steeds minder over een feestje… en steeds meer over loslaten.
Op 29 augustus liet je ons los.
En op 9 september kreeg jij alsnog dat applaus, een staande ovatie van liefde, dankbaarheid en bewondering. Een moment waarop je zo trots zou zijn geweest.
Kees, ik had het je zó gegund.
Het feest waar je naar uitkeek, waar je maanden over sprak. Het feest waarop iedereen je zou bedanken en jij hen voor al die mooie jaren. Want je hield van je werk; het was je leven! Vandaag op 11 december doe ik wat je zelf niet meer kan: Ik zie je, ik voel je, ik vier je leven, en ik proost op jou. En ik hoop dat je, waar je ook bent, je eigen kleine feestje hebt omringd door rust, licht en liefde.
Proost schat! ###
