02/11/2026
Vorige week donderdag stond de volgende controle-MRI op de planning. Hoe dichter die dag komt, hoe zwaarder het telkens voelt.
Charlie was die dag al een van de ‘oudere’ kindjes en kon daardoor pas om 12.15 uur aan de beurt komen. Dat betekende dus ook: nuchter blijven tot dan. Hij was gelukkig goed voorbereid en heeft minder gezaagd dan zijn ouders, die solidair mee nuchter bleven. 😅
De poort aanprikken blijft een dingetje, net als de naald er achteraf weer uithalen. Maar ook deze kunnen we opnieuw afvinken van ons lijstje.
En hier staan we dan. Met ons kind dat eindelijk weer kind kan zijn. Dat opnieuw zijn plekje probeert te vinden in een maatschappij die al die tijd gewoon is blijven doordraaien.
Een maatschappij waarin zijn beperkingen soms moeilijk zijn, want de gevolgen van alle operaties en behandelingen zijn er jammer genoeg nog steeds. Maar ook een wereld waarin iedereen zijn uiterste best doet om hem zo gelukkig mogelijk te zien.
Vandaag krijgen we opnieuw drie maanden verlenging. Drie maanden waarin we opnieuw mogen kiezen voor géén behandelingen, maar gewoon voor kind zijn.
De tumor is stabiel. 🤞
De komende jaren blijven onzeker, dat beseffen we maar al te goed. Maar zoals een mede-mama zo mooi zei: we gaan voor onze verlenging.
En dat is precies wat we vandaag opnieuw doen. ❤️