Fotografie Lien, Bredabaan 716, Brasschaat (2026)

13/06/2026

Lieve Charlie 🌿🤎
Vandaag vieren we jouw 4e verjaardag. Vandaag vieren we jouw enorme kracht. Vandaag vieren we jou.

Vorig jaar zag deze dag er helemaal anders uit. Er waren onzekere momenten, een tweede hersenoperatie, intensieve zorgen en oncologie. We probeerden tussen alle ziekenhuisdagen door toch een klein beetje te vieren.

Maar dit jaar kan het. Dit jaar vieren we extra. 💙

De afgelopen weken hebben we zoveel mogelijk gewone dingen gedaan. Gewoon naar school, zwemmen, ravotten in de speeltuin, spelen met vriendjes en de wereld ontdekken. Dingen die voor zoveel mensen vanzelfsprekend zijn, maar die voor ons een tijdlang heel ver weg leken.

En daar was jij weer. Onze vrolijke kleuter. Onze kleine deugniet. Onze zorgzame jongen met een hartje van goud, die altijd wil helpen en iedereen laat glimlachen. Jij bent nieuwsgierig, avontuurlijk en wordt door iedereen die jou kent zo graag gezien.

Veel mensen noemen jou een echte held. Niet alleen om alles wat je hebt doorstaan, maar vooral om wie je bent. Zo sterk, zo lief en zo ongelooflijk dapper, zonder dat je zelf beseft hoe bijzonder dat is.

Vandaag is jouw dag, Charlie. Een dag om te lachen, te spelen, te genieten en gewoon lekker kind te zijn. Precies zoals het hoort.

Blijf de wereld ontdekken met die fonkelende oogjes en die prachtige glimlach. Wij zijn elke dag opnieuw ontzettend trots op jou.

En vandaag vieren we niet alleen jouw vierde verjaardag… we vieren het leven. 🤎

En binnenkort? Dan volgt er nog een extra groot feest, helemaal voor jou en jouw kleine broer. 🎉

15/05/2026

Exact een jaar geleden beleefden we de langste dag van ons leven. Charlie onderging zijn eerste hersenoperatie — ja, de eerste, want daarna zouden er nog twee volgen. Meer dan negen uur lang deden de artsen er alles aan om zoveel mogelijk van de tumor te verwijderen. Uiteindelijk konden ze 60% wegnemen.
Na de operatie lag hij vijf dagen op intensieve zorgen, gevolgd door nog tien dagen op oncopediatrie. Dingen die vóór de operatie vanzelfsprekend waren, moest hij plots opnieuw leren.
Vandaag zijn we exact een jaar verder. Wat zijn we ongelooflijk trots op onze superheld. Wat een intens, zwaar en emotioneel jaar is dit geweest. En wat heeft hij het ongelooflijk goed gedaan.
Afgelopen week was de allereerste week zonder ziekenhuisbezoek. De eerste week waarin er geen rit naar Antwerpen of Gent op de planning stond. En wat deed dat deugd. De rust die Charlie — en ook wij — nu voelen, is echt merkbaar. We zijn er nog lang niet, maar we hopen dat we stilaan opnieuw wat rust mogen terugvinden.
Dankzij Tonnie en Trinette kreeg Charlie een verblijf in de Beekse Bergen cadeau. Voor Charlie waren de krokodillen zonder twijfel het hoogtepunt, maar eigenlijk waren alle activiteiten die we daar samen konden beleven bijzonder fijn. Charlie — en uiteraard ook Jack — hebben enorm genoten. En wij ook. Even konden we genieten van een zorgeloos moment samen.

27/04/2026

Op 9 mei 2025 kregen we het nieuws dat je als ouder nooit wilt horen: “Er is een massa in zijn hoofdje die daar niet hoort te zitten. Hij zal zo snel mogelijk geopereerd moeten worden.”

Vandaag, na heel wat behandelingen, kregen we eindelijk goed nieuws. Het doel was om de tumor te stabiliseren, maar hij is zelfs lichtjes verkleind. Dit is het beste nieuws dat we konden krijgen — nieuws dat we niet hadden verwacht. Wel gehoopt, maar niet verwacht.

We hebben zoveel liefde mogen ervaren van iedereen om ons heen. Het hele proces voelt soms onwerkelijk. We zijn er nog niet, maar we hopen binnenkort weer wat ademruimte te krijgen, om ons kind weer gewoon kind te zien zijn.

Wat zijn we ongelooflijk trots op onze kleine spiderheld ♥️

21/04/2026

Je kan er niet omheen: de chemo’s werden steeds zwaarder. Ze begonnen meer en meer door te wegen, niet alleen fysiek maar ook emotioneel. Hij heeft veel angsten ontwikkeld die te maken hebben met het ziekenhuis. Toch gaat hij nog altijd mee, zonder dat we hem moeten dwingen, maar er vloeien telkens weer zoveel tranen. Dat breekt ons hart.

De laatste chemoreeks heeft ook zwaar ingehakt op zijn lichaam. Na zeven dagen kreeg hij een diepe dip. Hij was opnieuw neutropeen, opnieuw zonder afweersysteem, opnieuw extra voorzichtig zijn. Tijdens de paasvakantie, net wanneer al zijn vriendjes vrij hadden. Maar uitstel is geen afstel. Er komen nog zoveel mooie momenten, dat moet!

Deze week waren er opnieuw witte bloedcellen. Hopelijk blijven die nu stabiel, zonder zware terugvallen, en kunnen we stilaan weer leuke dingen doen. Kleine uitstapjes die ons opladen, waarvan we genieten, waarbij we niet constant over elke stap, elke maaltijd en elke persoon moeten nadenken.

Momenteel hebben we enkel nog follow-upafspraken, MRI’s, vervolggesprekken en nog enkele testen. Geen actieve behandelingen meer. We blijven erin geloven. We móéten erin blijven geloven. Aan het einde van de week hebben we onze “eerste” MRI.

De eerste “schade” hebben we deze week al te horen gekregen: zijn gehoor heeft een zware klap gekregen, zowel door de bestralingen als door de chemo. Maar als dit het maar is… daarvoor zouden we tekenen.

07/04/2026

Vandaag is de dag voor onze laatste chemoreeks. Of toch: de dag voor de laatste stap van ons protocol.

Deze middag hadden we een afspraak bij anesthesie om te bekijken of alles nog in orde is voor de MRI eind april. Spannend, maar tegelijk ook weer niet. Ze hebben een beginbeeld nodig om te zien hoe de tumor reageert zodra de behandelingen stoppen en dat kunnen ze nog niet twee weken na de laatste chemo.

We hadden een ontzettend fijn weekend. Eitjes gaan rapen, niet in de grote massa, maar in een eigen tijdslot met zijn vriendjes. Met de liefste mama’s en papa’s die alles mee verzetten om erbij te kunnen zijn.
We zijn ook gaan zwemmen… iets wat zo “normaal” lijkt, maar in een oncologisch traject bijna onmogelijk is of toch zo leek.

De keerzijde waar weinig over gesproken wordt: hij is moe. Hij voelt dat zijn lichaampje niet meer kan wat vroeger vanzelf ging. Wandelen, lang spelen… het lukt niet meer zoals voor de diagnose.
We zien een kleuter die vaak droevig is, die huilt zonder duidelijke reden, die veel rustmomenten nodig heeft en het liefst dicht bij mama blijft.

Dus ja, iedereen is moe.

Laat deze dagen maar snel voorbijgaan, zodat we hopelijk enkel nog kunnen spreken over herstel. ♥️

24/03/2026

Wat enkele weken geleden begon met de vraag: “Wat zijn je lievelingsdieren?”, groeide al snel uit tot een steeds terugkerende vraag. Al weken vraagt hij wanneer we eindelijk naar de dierentuin kunnen. Zijn longontsteking van vorige week gooide echter roet in het eten en hield ons tegen tijdens het mooie weer.

Fysiek krabbelt hij stilaan weer recht, maar mentaal blijft hij erg kwetsbaar. De nachtmerries zijn terug, en ook de monsters vinden opnieuw hun weg naar zijn wereld.

Dus trokken we er vandaag samen op uit, op zoek naar kleine geluksmomentjes. Even ademruimte, even ontspannen en vooral: even gewoon met ons twee ♥️

15/03/2026

Vorige week was een week vol inzichten voor onszelf. We merkten dat we stilaan aan het einde van onze rek zitten en dat we meer aan zelfzorg moeten doen. Dat stond ook op de planning. Maar zoals in elk oncologisch traject is een planning enorm kwetsbaar.

Maanden geleden kochten we tickets voor een uitstapje om het toen nog verwachte einde van de chemo’s te vieren. Intussen is ons traject langer geworden dan we hadden gedacht, waardoor het uitje plots midden in de behandeling viel. Maar het mocht; er waren geen indicaties dat hij niet kon gaan. We hadden er zo naar uitgekeken, er echt naartoe geleefd.

Tot woensdag…

Onze twee weekjes thuis werden plots ingekort door een spoedopname met hoge koorts, zonder meteen een duidelijke oorzaak. Pas bij het nemen van een RX zagen ze een mogelijke verklaring. Hij bleef lange tijd hoge koorts maken, maar met medicatie bleef het gelukkig onder controle.

Omdat dit voor ons allemaal iets was waar we zo naar hadden uitgekeken, heeft het prachtige team een plan uitgewerkt zodat we toch even konden gaan. We zijn maar een kleine drie uur weggeweest, maar we hebben zo genoten. Onze hartjes weer een beetje gevuld, en ons kind “whiiiii” en “woooow” horen roepen. ♥️

Nu is het wachten tot zijn bloedtesten tonen dat zijn lichaam zelf tegen de infectie kan vechten. Dat moment is er nog niet, maar dat is oké. We hebben zo’n boost gekregen. Ik kan er weer even tegen. ❤️‍🩹🎗️
Jack mocht op bezoek komen en wint ook wat harten (en badges) Charlie is begonnen aan de verwerkingen speelt de hele dag dokter ❤️‍🩹

06/03/2026

Het antwoord dat mensen al maanden krijgen: het is oké met ons.
Maar vandaag gaat het misschien toch niet goed. Misschien gaat het al langer niet zo goed, maar daar is vaak geen tijd voor. Het is altijd zorgen voor een ander, en vergeten te zorgen voor jezelf.

Het voelt als een wildwaterbaan waarin het water vaker hoger staat dan je aankan. Je spartelt om boven te blijven, maar gaat toch regelmatig even kopje-onder.

Ik kan niet benoemen wat ik nodig heb, want ik weet het zelf niet. En hulp vragen vraagt vaak meer energie dan er is.

Misschien blijf ik hangen in het idee dat we in ons hoofd nu al klaar waren. Dat we nog tot eind april in actieve behandeling zijn, voelt zoveel langer dan we gehoopt hadden. Laat ons hopen dat we daarna eindelijk in “rust” mogen.

De chemo’s worden zwaarder en zwaarder. Zijn lijfje ziet er steeds meer van af. Ook emotioneel wordt het moeilijker: meer angsten, minder rustmomenten. Je zou het zo willen overnemen.

Er zijn ook lichtpuntjes, en die moeten we blijven zoeken.
Een wandeling door de gang. Knutselen in de klas. Een ritje op de pony. Muziektherapie vol overgave. Die extra knuffels die je krijgt.

De komende dagen en weken gaan we bewust meer fijne, ontspannende momenten inplannen. Want die hebben we nodig.

15/02/2026

Kinderkankerdag- 15 februari
Een nieuwe dag om bij stil te staan.
En opnieuw eentje waar we eigenlijk te weinig bij stilstaan.

Elk jaar krijgen ongeveer 400 gezinnen de diagnose kinderkanker.
12 daarvan een hersentumor of een tumor rond de ruggenwervel.
Van alle diagnoses hersentumor- 8 daarvan een ependymoom
Wij waren daar één van.

De kans dat dit ons zou overkomen?
0,00049%.
Bijna even klein als de lotto winnen.
Alleen hadden wij dit keer een slecht lotje vast.

Wat een parcours.
Maar vooral: wat een nachtmerrie.
We tonen vaak mooie momenten, maar die komen niet alleen.

Van: “Hij zal zich wel aanstellen.”
Naar: “Mevrouw, ga even zitten… het is geen goed nieuws.”
Naar: “Jullie mogen nog twee dagen naar huis om leuke dingen te doen.”

En nog zoveel uitspraken die voor altijd blijven hangen.

We zijn ongevraagd lid geworden van een groep prachtige, krachtige mensen.
Mensen bij wie het leven plots pauzeerde.
Terwijl de wereld blijft doorrazen, staan wij stil. Onze vlucht wordt niet door ons bepaald.

We zijn dankbaar voor elk klein lichtpuntje.
Maar de energie die sommigen soms vragen… die hebben we niet. Dat lukt niet.

Dit gaat over ons.
Ons leven.
Ons kind.
Ons overleven.

We zijn dankbaar voor onze achterban.
Voor de kleine gelukjes.
Voor onverwacht lieve bezoekjes.
Voor de liefde die we voelen. ♥️

06/02/2026

Mijn jongens 🤍
Little did I know wat ons te wachten stond…

“Twee kinderen, dat wordt zwaar. Geen rust meer.” Dat hoorde ik vaak.
Maar wat een rust voel ik net wanneer we samen zijn. Vooral in mijn hoofd.

Charlie.
Een kleuter die écht kleutert.
Die zo graag speelt.
Die al maanden samen met ons monsters verslaat (ze komen vaker tevoorschijn rond de chemo-tijd).
Die de laatste weken elke dag politie en boef speelt.
Waar we soms niet weten: is dit gewoon kleuter zijn, of is het de ziekte?
Maar boven alles: onze held.
Zo lief. Zo zorgzaam. Zo gevoelig.
Hij weet heel goed wat hij wil,
maar staat altijd open voor onderhandelingen 🤍

En dan Jack.
Mijn kleine baby is geen baby meer.
Al op 4 maanden ontdekte hij dat hij vooruit kon als hij zijn best deed.
Gefrustreerd als iets niet lukt.
En vooral… luid 😄
Je hoort hem altijd aankomen.
Of wanneer iets net buiten bereik ligt.

Maar wat kan hij lachen.
Wat wordt hij graag gezien.
Van arm naar arm.
En voor iedereen heeft hij wel een glimlach.

We leven van dag tot dag.
Van bloedname naar bloedname.
Het weegt. Het is zwaar.
Maar iedereen doet het zo ongelooflijk goed.

Ooit kijken we hierop terug
als een periode waarin we samen waren.
Waarin we elkaar leerden kennen
in hoogtes, maar vooral in dieptes.

En vooral…
dat we het samen hebben gedaan 🤍

Fotografie Lien

13/06/2026

15/05/2026

27/04/2026

21/04/2026

07/04/2026

24/03/2026

15/03/2026

06/03/2026

15/02/2026

06/02/2026

Adres

Website

Meldingen

Contact

Snelkoppelingen

Delen

Type