28/07/2026
Vrijdag stond de eerste controle-MRI op de planning. De allereerste sinds de behandelingen. De eerste keer zonder actieve behandeling, maar met heel veel spanning.
Wat doet het restje tumor? Is alles stabiel? Heeft de behandeling gedaan wat we zo hard gehoopt hadden?
Het ziekenhuis, de onderzoeken... jammer genoeg zijn ze intussen bijna routine geworden. Charlie weet ondertussen perfect wat er gaat gebeuren, de strijd om een handeling te kunnen uitvoeren is zo beperkt geworden. Zo ongelooflijk flink. ❤️
Maandag hadden we een afspraak bij de oncoloog. We besloten Charlie thuis te laten. De lange autorit en het lange wachten maken hem niet gelukkiger. Een extra dagje bij zijn juf was voor hem veel leuker.
Maar jammer genoeg waren de resultaten van de MRI nog niet binnen.
“Tussen nu en morgenvroeg krijgen jullie een telefoontje.”
Niet het gesprek waarop je hoopt. Dus gingen we opnieuw naar huis met nog evenveel vragen en nog meer stress.
Rond het avondeten ging eindelijk de telefoon.
“Het is goed nieuws.”
Vier woorden die we zó hard nodig hadden.
Na 14 maanden vol onzekerheid, behandelingen, angst en hoop, kregen we eindelijk eens écht goed nieuws.
De tumor is stabiel. ❤️
Geen actieve behandelingen meer. Geen ziekenhuis dat ons leven bepaalt. We mogen nu leven in de tijd tussen de controles in. Of zoals de mama van een lotgenoot het zo mooi verwoordde: we leven nu van verlenging naar verlenging.
En dat is oké. We leven, mét ons kind.
Nu mogen we even ademhalen. Genieten van gewone dagen. Herinneringen maken.
Tot de volgende scan in oktober.
Maar nu... nu vieren we dit mooie nieuws. 💛
Foto: 𝙲𝚊𝚙𝚝𝚞𝚛𝚎𝚍𝚜𝚘𝚞𝚕𝚜𝚙𝚘𝚎𝚝𝚛𝚢♡