03/02/2026
Sommige teksten schrijf je met een brok in de keel…
Deze is er zo eentje.
Na lang nadenken en luisteren naar mijn hart, heb ik beslist om mijn zaak als fotografe stop te zetten.
Fotografie heeft me zó veel gebracht. Geluk, voldoening, groei. Ik mocht jullie allerkleinste wondertjes vasthouden, troosten, laten lachen. Ik mocht mama’s en papa’s vastleggen in dat ene, onherhaalbare begin. Ik was getuige van pure liefde, van prille gezinnen, van momenten die nooit meer terugkomen… Deze momenten mogen vereeuwigen, blijft voor altijd bijzonder.
Jullie gaven me vertrouwen, jullie lieten me toe in jullie verhaal. De dankbaarheid, de lieve woorden, de reacties op foto’s… ik draag ze voor altijd mee in mijn hart.
Maar soms verandert het leven, verschuiven prioriteiten en is het tijd om los te laten, hoe mooi het ook was. Niet omdat het niet meer goed voelde, maar omdat het moment daar is.
Dit hoofdstuk sluit ik af met trots en dankbaarheid. Met een hart vol herinneringen, warmte en liefde kijk ik terug op wat ik mocht doen en betekenen. Alles wat ik gaf, gaf ik met hart en ziel.
Ik kijk terug met een grote glimlach en een warm hart. Dankjewel aan iedereen die deel uitmaakte van dit avontuur! Het was er een om nooit te vergeten.
Dankjewel 🤍
