31/08/2026
Wanneer je jarenlang samenleeft met je dier, ontstaan er kleine gewoontes waar je niet meer bij stilstaat.
Ze worden gewoon... normaal.
Je begroet hem automatisch wanneer je thuiskomt.
Je maakt ongemerkt plaats zodat hij langs kan.
Je hand vindt bijna vanzelf zijn vacht.
Je kijkt even achterom om te zien of hij nog volgt.
Of misschien is het net andersom.
Misschien is híj degene die voortdurend even controleert of jij er nog bent.
En precies dat vind ik zo bijzonder.
Want die kleine, dagelijkse rituelen lijken misschien onbelangrijk.
Tot je ze ooit moet missen.
Dan besef je pas hoeveel liefde er eigenlijk in verborgen zat.
Misschien is dat ook waarom ik zo graag foto’s maak.
Niet alleen om grote momenten vast te leggen.
Maar ook om de liefde zichtbaar te maken die al die tijd al in de kleine dingen zat.
🐾 Welk klein ritueel of gewoonte hebben jij en je dier samen, waar je eigenlijk nooit echt bij hebt stilgestaan?
Ik ben benieuwd naar jullie verhaal. 🤍
PS: Terwijl ik momenteel geniet van kostbare momenten met mijn gezin, kijk ik er ook al naar uit om vanaf november opnieuw bijzondere verhalen tussen mens en dier vast te leggen. 🤍
Heb je tijdens het lezen van deze post het gevoel gekregen dat ik misschien wel de juiste fotograaf ben om jullie verhaal vast te leggen? Reageer dan met AGENDA. Ik stuur je met veel plezier de link om een vrijblijvend kennismakingsgesprek in te plannen voor wanneer ik opnieuw aan de slag ga.